Je leven als een boom…

In de tuin van een van mijn buren staat een enorme boom. Diverse mensen die hier al bij mij zijn geweest herkennen die boom vast. In de avond, zoals je op de foto kunt zien, zetten de buren hem vaak in het licht. Dagelijks loop ik er aan voorbij en zeer regelmatig sta ik even stil. Steeds is er weer iets aan die boom te ontdekken. Een mooi woord overigens dat ‘ont-dekken’. Er wordt iets zichtbaar voor je dat er al lang is maar dat je nog niet eerder zag. En dat gewoon door even stil te staan.

Als ik met gasten aan de slag ga met talenten dan maken ze met hun talenten ook bij mij hun levensboom. Alle plekken in de boom stellen iets voor. De boom werkt als een archetype met onderliggend de Kabbala[1]. Zo krijg je informatie over bijvoorbeeld je groei punt, je basis aarding, je connectie met de buitenwereld, de connecties met jezelf, met passie en compassie en met dat wat je hier te doen hebt.

De boom van de buren geeft het eigenlijk ook allemaal aan. Het is een robuuste en speelse boom. Soms, na een storm of stortbui, vallen er takken uit naar beneden. Ze breken gewoon af omdat ze de last niet meer kunnen dragen. Bladeren vallen af in de droge koude periode (zie het als herfst) en de nieuwe stuip tot groei en bloei is er in het voorjaar. En ja, alles bij elkaar heet het LEVEN. Die boom is een spiegel van hoe leven is en hoe het bedoeld is. Je kunt er uren over filosoferen. 

De boom zelf doet er ook eigenlijk niets bewust aan om mooi of aantrekkelijk te zijn. Hij is er gewoon. En sommige mensen, en deze boom vooral kinderen, spreekt hij aan. Anderen zien hem niet eens. Ze zijn te druk met andere zaken. Voor de boom geen enkel punt.

Een boom, spiegel van hoe leven bedoeld is. Zijn wie je bent en je verder niet storen aan wat anderen daar van vinden. Sommige mensen trek je aan. Ze staan stil en willen zich oprecht met je verbinden. Anderen niet. Wat maakt het uit? Leven als een boom...

Frans Captijn
www.captijninsight.com

---

[1] Kabbala is een Hebreeuws woord dat 'ontvangst' of 'openbaring' betekent. Het staat voor een Joods religieus filosofisch systeem dat beweert inzicht te geven in de goddelijke natuur en levensweg. 

Reorganisaties zijn onnatuurlijk. Ze verstoren en maken ziek.

Jarenlang heb ik binnen de overheid gewerkt. We gingen van reorganisatie naar reorganisatie. In het bedrijfsleven is het meestal niet anders. Medewerkers werden er vaak ziek van. Rust in de organisatie was er eigenlijk nooit en we gebruikten veel van onze capaciteit om de periodiek terug kerende processen in de juiste banen te leiden. Het ging ten koste van de kwaliteit van het werk dat we moesten leveren omdat de personeelssterkte juist daarop - en in de meeste gevallen eigenlijk al erg krap - was gebaseerd. Derhalve een extra aanslag op de werkdruk van de organisatie met een grotere kans op fouten. 

Regelmatig waren er specialisten – externen - bij nodig die tijdelijk even hun ding deden maar in veel gevallen niet echt de verbinding konden krijgen of bezieling konden inbrengen. Overleg met ondernemingsraden en vakbonden nam toe. Mensen in de organisatie voelden zich onzeker en veel gesprekken gingen keer op keer over die wederom onzekere toekomst. De soms lachwekkende of trieste vertoning van het spel van functiebenamingen en functie waardering diende zich keer op keer aan. (Her)plaatsings processen volgden en uiteindelijk bezwarenprocedures en soms zelfs hele juridische trajecten braken aan. Kortom, het verstoorde aardig dat waar we eigenlijk voor op aarde waren in ons werk.

Nu ik al weer een tijdje uit deze wereld weg ben, en er - vanuit de verhalen die ik van gasten hoor - eigenlijk nog steeds midden in zit, heb ik er een andere kijk op gekregen. En die kijk wil ik graag in mijn weekblog eens delen.

Regelmatig stond ik voor onze medewerkers op de barricaden omdat ook ik graag en eindelijk eens rust in de organisatie wilde. Rust om te doen waar we vooral goed in waren. Vanuit passie en bezieling dat leveren waarvoor we ooit in die organisatie met onze talenten waren gekomen, die we wilden delen, waarmee we wilden groeien en waar we voor waren aangenomen. Nu, met de ervaringen die ik inmiddels hier steeds meer op mag doen, ben ik eigenlijk fout bezig geweest.

Als je niet wilt veranderen dan laat je groei en ontwikkeling niet toe. En dat proces van niet willen veranderen, oude zaken soms los moeten laten en nieuwe toelaten, is feitelijk een verzet tegen willen groeien, anticiperen en aanpassen.

Niet willen groeien (en of dat nu in de breedte, de lengte, de hoogte of de diepte is maakt even niet uit) is een verzet tegen je bestaan. Niet veranderen is dan ook de dood in de pot. En om dan toch aan die veranderingen toe te geven hebben we ons omgeven met zoveel regels gebaseerd op ‘zekerheden’ (die zo onzeker zijn als wat) dat we onze groei zo veel mogelijk verstoren en tenminste zo veel mogelijk uitstellen of tegen gaan. 

Heb ik dat ooit met mijn eigen kinderen gedaan denk ik nu? Als ouders wil je toch niets anders dan dat ze uit zich laten komen wat er in zit. Zo’n proces begeleid je en je gaat je kinderen dus niet keer op keer laten reorganiseren. Je laat het voortdurende proces van groei toe houdt het een beetje in de gaten en probeert de omstandigheden te zoeken of te creëren om het zo goed en zo vrij als mogelijk (en slechts vanuit jouw gezichtspunt, cultuur, achtergrond en intentie) te laten gebeuren. En als ouders, overigens net als de kinderen zelf, hou je de ontwikkelingen om je heen in de gaten om je tijdig aan te passen. Hoe makkelijk kan het zijn.

Als je bij een organisatie solliciteert, doe je dat vanuit de essentie om er jouw talenten te kunnen delen, daaraan te letterlijk en figuurlijk te verdienen en te kunnen groeien. Eigenlijk speelt jouw onderwaterprofiel van groei veel meer een rol dan het functieprofiel dat wordt aangeboden. Het gaat om passie, verbinding, delen, groeien. Kortom, je lekker in je vel voelen zitten door zinvol bezig te zijn. En ook hier geldt altijd een tijd van komen en van gaan. 

Als de groei er voor jou uit is dan helpt het niet om te gaan klagen. Het ligt niet aan de ander of de organisatie dat je niet verder kunt groeien. Jij zit niet meer op het juiste plekje. Dat betekent schuiven in de organisatie (wat lang niet altijd betekent dat dat een financiële verbetering zou moeten zijn) of de organisatie als visitekaartje verlaten.

Visitekaartje omdat je blij mag zijn wat je hebt kunnen leren (je groei), het kunnen dienen (delen van je talenten) en de organisatie voor die tijd blij kan zijn met de inzet die je geleverd hebt.

Hoe vaak komt het niet op een klaagzang aan om niet de verandering aan te gaan? Je maakt jezelf ziek. Met je verhalen en negatievere energie besmet je je omgeving. Je vertraagt het proces van productie, de effectiviteit en uiteindelijk de kwaliteit.

Tijd dus om ruimte te maken voor jezelf en voor de anderen. Helemaal niets mis mee. Daar waar jij deuren sluit gaan nieuwe deuren (voor zowel jezelf als voor anderen) open en… je kunt weer verder groeien en ontdekken.

En wat een organisatie aan gaat. Die bestaat altijd uit leiding en medewerkers. Samen het menselijk kapitaal dat vorm geeft aan het unieke product waar kennelijk op gewacht wordt (anders kan een organisatie immers niet bestaan omdat het geen enkele waarde heeft). 
Het is de taak van dat hele menselijke kapitaal om zicht te houden op de ontwikkelingen van de markt. En daar zitten medewerkers vaak veel dieper als bezielende wortels in. Het inspelen op die ontwikkelingen heet anticiperen. 
En net als bij het besturen van een auto doe je dat voortdurend. Je kijkt niet even en rijdt dan een stuk. Gaat dan weer eens kijken en rijdt dan weer een stuk. Het is een voortdurend veranderingsproces, gedreven vanuit met de benen in de klei (bezielende verbinding met de klant om te weten wat er nodig is). Dat maakt werk een zinvolle bijdrage.

In onze wereld is marketing uitgevonden om mensen regelmatig te laten geloven wat ze nodig hebben in plaats van om te vragen wat er echt nodig is. Hoe zinvol kunnen we bezig zijn. Maar dat even tussen door.
De leiding is er, net als de ouders bij kinderen, voor om dat proces continue te sturen en te begeleiden.

Ook een organisatie heeft een onderwaterprofiel. Het spel dat intern en achter de schermen gespeeld wordt om de missie te volbrengen. Nog steeds begrijp ik niet waarom diverse zaken juist achter de schermen plaats vinden. Misschien komen juist daar alle regeltjes wel vandaan die aan de veranderprocessen gekoppeld zijn omdat het vertrouwen ontbreekt. Een kwalijke zaak. De missie van een organisatie heeft altijd te maken met het er met een specifiek product of dienst te kunnen zijn om te dienen (en ja natuurlijk ook om er in het bedrijfsleven winst mee te maken).

Groei gaat in de natuur in een vloeiende beweging en niet met horten en stoten. De natuur kent geen reorganisaties maar de voortdurende doorgaande beweging van opkomen, blinken en verzinken om over te gaan in het volgende proces van opkomen, blinken en verzinken, enz..

Terug kijkend zie je de groei.

Open staan voor voortdurende verandering door gewoon samen te anticiperen, leiding de leiding te gunnen en samen bezield een product te leveren is waar het in mijn ogen om zou moeten draaien. En jawel, ook bladen vallen van bomen en takken breken soms af. De vruchten zijn niet alleen het product maar ook mensen die genoeg geleerd hebben om elders weer door te gaan. Ze geven ruimte voor nieuwe vruchten om te ontstaan. Dat heet toch geen reorganisatie? Dat is de schoonheid van voortdurende groei.

Ieder voor zich - en gezamenlijk - de verantwoording nemen om bezielend met het vak bezig te blijven in plaats van je steeds weer te laten verstoren door die dingen waar de organisatie eigenlijk niet voor bedoeld was.
Het levert een betere betrokkenheid, een mooier product, flow en blijere gezichten.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Leegte, daar zit wat in.

Begin het nieuwe jaar eens leeg.

Toen mijn kinderen nog erg jong waren speelden we vaak samen buiten in de tuin, in de natuur of tijdens vakanties op de camping. Ik herinner me nog hoe we als spel ‘Poelie’, de kat van mijn dochter, vingen. We hadden een lege kartonnen doos. Aan een kant stond die doos dan omhoog en steunde op een takje waaraan we een dun touwtje hadden vastgemaakt. Als we dan wat kattenvoer onder de doos zette, kwam Poelie aangelopen en als hij onder het ‘dak’, de lege doos, zat trok een van de kids aan het touwtje en viel de doos over de kat heen. Voor even maar want hij was snel en lenig genoeg om met een sprong de doos weer van hem af te krijgen. Leuk om te zien en doen. De kat genoot van de aandacht en van het steeds weer de vrijheid tegemoet springen.

Gewoon met een lege doos spelen. Het idee verbindt me met het mooie dat we leegte noemen. Leegte is een geweldige bron voor creativiteit. Leegte betekent absoluut niet niets hebben.

Denk hier eens over na;

Omdat trommels, klokken, etc. leeg zijn van binnen brengen ze hun unieke geluid voort als we ze aanslaan.

Omdat gitaren, violen, etn. Leeg zijn van binnen brengen ze hun unieke geluid voort als we de snaren beroeren.

Omdat trompetten, horens, fluiten, etc., van binnen leeg zijn brengen ze hun unieke klanken als we er in blazen.

Omdat een spiegel leeg is, spiegelt hij.

Niets wordt toegevoegd en niets wordt weg gelaten. De beoordeling of veroordeling komt uitsluitend en alleen door onszelf of door het publiek dat luistert of kijkt.

En als ik dan denk aan die lege doos, zoals hierboven, dan denk ik aan ‘out of the box’. Out of the box denken is de basis van creativiteit. En waarom dat dan juist buiten die doos moet? Omdat onze ‘doos van gedachten en ervaringen’ meer dan stampend vol is. Er is geen ruimte, geen leegte meer over.

Wikipedia: “Creativiteit is een vermogen om iets nieuws te scheppen. Een individu of een groep toont creativiteit wanneer een nieuw concept of object wordt gemaakt, of wanneer een originele oplossing voor een probleem wordt gevonden.”

Leegte kun je zien als de wieg van creativiteit. Leegte is een bron.

Leegte kun je gaan ervaren door te stoppen met het zoeken naar dingen buiten je en je te richten op de stilte waarin je dingen in jezelf kunt ontdekken. Stilte is niet het ontbreken van iets maar de leegte ervaren om je bewust te kunnen zijn van alles dat er is.

Je hoeft je leegte maar te vinden en aan te raken om de uniekheid in je eigen creativiteit in jezelf te kunnen ontdekken.

Leegte... daar zit wat in!

Frans Captijn
www.captijninsight.com

School bereidt je niet voor op het leven. Thaise scholen hebben een andere aanpak.

Een paar weken geleden ontmoette ik in mijn werk een man uit Amerika. Hij vertelde me dat zijn zoon en dochter beiden een universitaire opleiding hadden afgerond. Hij was er trots op. Zijn gevoel was alleen inmiddels erg dubbel daarover. Zijn twee kinderen worstelde met veel problemen in hun leven. Naar zijn idee waren ze, ondanks hun goede opleiding niet voorbereid op het leven van hun leven. 

"Nu ze een paar jaar aan het werk zijn hebben ze allebei ontdekt dat ze in een system functioneren. Ze hebben in een specifieke richting kennis opgebouwd om dat systeem te dienen maar hebben geen enkele levensles opgedaan. Ze hebben zo veel jaren gestudeerd maar tijdens die studies hebben ze niet geleerd hoe ze met het leven moeten omgaan. Het belangrijkste in het leven is om er wat van te maken. School bereidt je niet op het leven voor. Er zijn voorbereide richtingen die je kunt kiezen maar meestal dienen die niet alle talenten die in individuele kinderen aanwezig zijn.

Ouders, voor zover ze al levenservaring hebben, zijn minder dan ooit beschikbaar om hun kinderen levenslessen bij te brengen. Ze zijn te druk met het verdienen van het geld dat ze nodig hebben om hun gekozen levensstijl te bekostigen. Een stijl waarvan ze denken dat het ze het meeste geluk oplevert. Op zeer jonge leeftijd gaan kinderen al naar de kinderopvang. Er is geen of onvoldoende tijd voor kinderen om zich in het leven te ontwikkelen. De ‘Straat Universiteit’, als de plek om levenslessen te leren, verdwijnt steeds meer naar de achtergrond. Het school systeem draait om lees, herinner en herhaal. Digitale ‘baby sitters’ en ‘au-pairs’ houden kinderen bezig zodat ze hun ouders zo min mogelijk in hun digitale ritme verstoren. Maar levenservaring opdoen…? Basis vaardigheden om te overleven en veilig te blijven zijn in de meeste schoolsystemen niet aanwezig. Steeds minder veerkracht, om zich te kunnen aanpassen aan dat wat leven heet, is aanwezig.”

Toen ik naar zijn verhaal luisterde herkende ik er veel in. In mijn beleving zijn scholen voor het merendeel in onze zogenaamde geciviliseerde wereld bezig kinderen voor te bereiden om het systeem te dienen. Soms denk ik zelfs wel eens dat we niet meer zijn dan ons Burgerservicenummer om geld in het laadje van dat systeem te kruien. En natuurlijk, als je deel uit maakt van een groep dan moet je op een nette manier je bijdrage aan de groep leveren. Maar waar leer je levens vaardigheden en kun je al je talenten ontwikkelen. Ik denk dat deze Amerikaanse gast niet helemaal de plank mis sloeg met zijn verhaal.  

Scouting is in Thailand deel van het basis les programma.  

Thailand geeft een manier hoe scholen weldegelijk meer op het leven kunt inspelen. Ze hebben Scouting als verplicht onderdeel in het lesprogramma. Het is er voor jongens en meisjes ongeacht religie en afkomst. Scouting op school staat zowel bij de Thaise overheid als de bevolking hoog in het vaandel. Zelfs de leden van de Koninklijke familie zijn hooggeplaatste en zeer betrokken leden. Koning Bhumibol (Rama IX), is de hoofd Scout en beschermheer. Onder zijn beschermheerschap is scouting in Thailand gefloreerd. Scouting ontwikkelt steeds meer programma die inspelen op de wensen van de jeugd en van het land zelf.

Scholen in Thailand mogen zelf hun reguliere Scout dag van de week kiezen. De studenten komen dan in hun scout uniform naar school. Na het ochtendprotocol is er dan inspectie. In de dag komen de scouts als groep of troep of als jaargroep bijeen. Ze leren door praktijk oefeningen en van theorie.

Al de activiteiten zijn gericht op weerbaarheid van het individu en dienstbaarheid aan de samenleving. Gekoppeld aan de fundamenten van scouting. Ze vormen een uitdaging voor een goede fysieke conditie, opbouw van sociale vaardigheden en een goed moraal. Scouting levert de studenten een basis om goede burgers te worden die verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf, voor hun familie en voor de samenleving.

Omdat Scouting vast en verplicht onderdeel van het schoolprogramma is, moeten de studenten aan het eind van ieder semester examen doen.

Thaise Scouts nemen ook deel aan een grote variëteit van opleidingsactiviteiten die gericht zijn op de ontwikkeling van het land en in relatie tot openbare dienstverlening. Het helpen van het opruimen van openbare ruimtes, eerste hulp bij ongelukken, optreden als verkeersregelaar, ondersteuning bij rampen, en natuur en milieu.

Thaise Scouting heeft veel publiciteit gekregen vanwege zijn indrukwekkende werk tijdens noodsituaties zoals het optreden als ambulance- en eerste hulp teams, het helpen van de brandweer en het assisteren bij overstromingen.

Ik ben blij dat mijn kinderen een aantal jaren ook op scouting hebben gezeten. Trots ben ik op de mensen die hun tijd en energie stoppen in het begeleiden van deze groepen jeugd. Ik denk noodzakelijk om het steeds grotere gat te overbruggen in het niet of onvoldoende leren hoe te (over) leven in het leven. 

Frans Captijn
www.captijninsight.com

De profielfoto's staan weer op 'normaal'. Als je je vijanden vermoordt verandert de wereld.

Op de avond van 13 november 2015, waren er een serie gecoördineerde terroristische aanslagen in Parijs en haar noordelijke voorstad Saint-Denis. De terroristen doodde130 mensen. Er waren 368 gewonden. Zeven terroristen kwamen bij de aanslagen ook om. Wikipedia meldt dat de aanslagen de meest dodelijke in Frankrijk waren sinds de tweede Wereld oorlog, en de meest dodelijke in de Europese Unie sinds de trein aanslagen in Madrid in 2004.

Mensen over de hele wereld reageerde geschokt. Is dit de wereld waarin we leven? Wat betekent dit voor onze vrijheid? Veel debat en dialoog over dit thema. Moeten we doorgaan met onszelf beveiligen om ons nog vrij te voelen?

Heel veel uitingen van afgunst en gedachtensteun richting Frankrijk en Parijs om ons medeleven te betuigen. Om te laten zien dat we schouder aan schouder staan in de strijd tegen terrorisme. Een van die uitingen was het veranderen van onze profielfoto op de sociale media. Door deze uiting gaven we aan wat we in ieder geval niet willen. De meeste foto’s staan al weer op ‘normaal’. Het heeft de wereld niet veranderd en de wereld draait door. En toch... De wereld heeft weldegelijk een verandering nodig. Maar…

De wereld kan zelf helemaal niet veranderen. Alleen wij kunnen het verschil maken. Wij kunnen de wereld veranderen door ons gedrag, onze opstelling en houding, onze acties. Iedere actie drukt een stempel. Probeer hier bij iedere actie eens iets bewuster van te zijn.

Het draait om het doen van goede dingen. In alle religies en levenswijzen is dit de basis. Mensen maken er alleen een rommeltje van door de invulling en hun uitleg die ze er aan geven.

Er wordt je niets meer, en ook niets minder, gevraagd dan slechts JEZELF te zijn. Om al jouw unieke talenten te leven en te delen. Slechts jouw missie te vervullen om daardoor optimaal met elkaar vooruit te komen in de SAMEN-leving. 

Door jezelf te zijn draag je het meest optimale bij. Je positie in de maatschappij maakt daarbij helemaal niet uit. 

We kunnen de hele wereld niet op onze schouders nemen. Dat wordt ook door niemand aan ons gevraagd. We kunnen alleen maar klein beginnen. In en met onszelf, in ons gezin, in onze leef en werk omgeving. Van daaruit kan en zal die verandering verder vorm en inhoud krijgen. Als het niet eens mogelijk is om die verandering in onszelf of nabij tot stand te brengen… hoe kunnen we dan in vredesnaam de wereld veranderen.

Keer op keer, bij iedere ramp, aanslag, of wat dan ook onze profielfoto aanpassen geeft weldegelijk iets aan. Veranderen we er ook iets door of mee?

Maak het verschil!
Er is niets mis met het vermoorden van je innerlijke vijanden. Je haat, je ongeduld, je jaloezie, je hebzucht, je kortzichtigheid van het bestaan van uitsluitend jouw waarheid, je drang naar nog beter zijn dan je al lang bent, etc.. Met dat type vermoorden veranderen we de wereld meer dan we misschien denken. Wees jezelf, leef en deel je talenten. Niets meer en niets minder. 

Alleen als we zelf en samen het goede voorbeeld geven in deze vooral ook prachtige wereld, kunnen we die wereld veranderen en mooier maken. Goed voor onszelf, voor onze omgeving en voor de mensen die na ons komen.

Misschien een aardige gedachte tijdens de ‘licht’ dagen die Kerstmis heten.

Een goede kerst, wellicht de start van nog iets veel mooiers, gewenst.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Meer levensenergie? Verbind je levensritme.

Er bestaat een lied met de titel: The rhythm of life: Het refrein van dit lied is;

"For the rhythm of life is a powerful beat,

puts a tingle in your fingers and a tingle in your feet!

Rhythm on the inside, rhythm on the street,

and the rhythm of life is a powerful beat!" 

Heb je er ooit bij stil gestaan dat we met ons levensritme over het algemeen precies tegen het ritme van de natuur in gaan. We laten daardoor heel veel vrij beschikbare energie in de seizoenen voor onszelf liggen.

We zijn ons niet bewust van dit tegen de stroom van energie op zwemmen en proberen het hele jaar door te bloeien. Dat is niet eens mogelijk en kost zeeën van energie. Eigenlijk putten we onszelf, zonder er überhaupt erg in te hebben, uit.

Je kunt alleen maar vrij bloeien als je vooraf ook voldoende tijd hebt genomen om op te laden en los te laten. Leef jij je leven in verbinding met de ritmes die de natuur je aanbiedt? Als je het ritme van de natuur, de seizoenen, meer begrijpt en bij dat vrije aanbod jouw levensritme aan sluit, maak je voor jezelf leven stukken gemakkelijker en energie rijker. Wees je bewust en maak gebruik van de natuurlijke periodes van bloei en die van loslaten en rust.

Het Boeddhisme leert dat er een voortdurende cirkel van (door)leven is (Dhama cirkel). Deze cyclus toont dat er een voortdurend opkomen, blinken en verzinken in alles is. Daaronder een altijd aanwezige en ondersteunende energiestroom van willen groeien.

In diezelfde periode kunnen we ook het ritme van onze seizoenen vinden. Lente (en het eerste gedeelte van de zomer) als opkomen, zomer (en het eerste deel van de herfst) als blinken en het tweede deel van de herfst en de winter als verzinken. En elk seizoen heeft ook weer de vier seizoenen in zich. Zo kennen we de lenteperiode van de lente, de zomerperiode van de lente, de herfstperiode van de lente en de winterperiode van de lente. Om door te stromen in de lenteperiode van de zomer, enz..

In de zomer zijn de dagen lang en de nachten kort. In het Boeddhisme is de dag - met name de zon – verbonden met de kleur goud. De hoogst energetische kleur. Goud is verbonden met ‘aktie’.

In de winter zijn de dagen kort en de nachten lang. De nacht – met name de maan - is in het Boeddhisme gekoppeld aan de kleur zilver. Zilver is verbonden met loslaten, rust en het opbouwen van innerlijke wijsheid.

Hoe vreemd is het dan als we ons eigen gedrag en levensritme bekijken. We rennen ons leven en noemen dat nog steeds leven. Als het vrije aanbod van energie in de natuur hoog is, de zomerperiode, dan nemen we vrij om te rusten. In de winter werken we langere dagen en eten over het algemeen meer en energierijker voedsel. De climax in productiviteit leggen we meestal in de maand december. Alsof de wereld dan vergaat. Alles moet op het laatste moment worden geregeld en af. December is bedoeld een maand van rust en voorbereiding te zijn en niet een maand van stress.

Eind november was hier een grote groep met gasten uit Hongkong. Ze brachten hun eigen yoga docente mee.

Toen ik bij toeval haar drukke jaar schema aan trof stond daarop: 5 december [naam van de docente] neem ik vrije tijd om in contact met de natuur te zijn… 27 december is het tijd om met alles te stoppen en even terug te keren naar de kern van het leven.”.

Toen ik haar er naar vroeg vertelde ze me dat ze dit eigenlijk al heel veel jaar achtereen deed om in contact met de natuur en haar gezondheid te blijven. Om op te laden in verbinding met het seizoen.

Het einde van de herfst is het gemakkelijkste moment om los te laten. Doordat een boom, zonder enige moeite, de bladeren laat vallen geeft het aan de takken ruimte voor nieuw leven. Je kunt het zien als de kans geven voor nieuwe creatieve ideeën, oude vriendschappen laten vallen om nieuwe vriendschappen te laten ontstaan etc.. Je geeft ruimte voor veranderingen en daarmee sta je op een natuurlijke manier groei toe. 

Eind december, (de winterperiode van de winter) was het echt de tijd om te stoppen om zich bewust weer te verbinden met dat - de kern - waar het leven om draait. Een natuurlijke beweging in verbinding met de natuur.

Je voelt je het hele jaar door energieker en vrijer als je jouw levensritme koppelt aan de levensritme van de seizoenen. Een eenvoudige en gezonde beslissing.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Waar heb je geleerd adem te halen? Je bron van leven. Leef langer, begin adem te halen!

Is het niet vreemd om bij deze vraag stil te staan? Heb je er ooit bij stil gestaan? Je haalt 'gewoon' adem. Meestal ben je je er "uberhaupt niet van bewust. Je hebt het ook nooit geleerd. Zonder er erg in te hebben is het je basis 'oorzaak' van leven. Als je geboren wordt dan begin je er mee. Als je dood gaat dan blaas je als laatste je adem uit.

Adem halen is de bron van je leven. Ooit bij stil gestaan? Heel veel studies tonen je aan dat je ongeveer drie weken zonder eten kunt, ongeveer een week zonder water maar slechts twee tot drie minuten zonder lucht (zuurstof). Goed om eens een keer stil te staan bij je ademhaling. Verzorg je die periodiek net zoals je je lichaam verzorgt? Waar heb je ooit geleerd om adem te halen en hoe dat te doen? Wat spiegelt je ademhalingspatroon je? Wat zegt het? Kun je leren om (weer) adem te halen? 

Neem eens wat tijd om je gewaar te worden van hoe jij ademt. Waar je ademhaling plaats vindt. Hoe lucht door je mond of neus je luchtpijp instroomt en je longen aan raakt. Je middenrif beweegt. Let er eens bewust op. Je hebt eigenlijk geen idee van hoe dit je hele leven lang al gebeurt. Observeer het, je kunt het niet veranderen. De interactie van de basis elementen waarvan we eigenlijk geen idee hebben van hoe die dingen gebeuren. Ze gebeuren gewoon. Een continue golfbeweging van innemen en laten gaan. Tot nu toe je hele leven lang al. 

Ik ben al drie keer in mijn leven op de 'eerste hulp'  van het ziekenhuis geweest met een vermeende hartaanval. Ik had het (gelukkig) mis (Ik vertrouw dat ik nog iets meer in dit leven te brengen heb). Het enige dat er gebeurde was mijn fysieke confrontatie met een verkeerd ademhaling patroon. Overigens signalen die je, vroeg genoeg, serieus zou kunnen nemen om veranderingen aan te brengen in je levens- en werk omstandigheden en situatie. Ik had er een ongeluk voor nodig om me wakker te maken. 

Mijn achtergrond is die van Master in Crisis and Disaster Management. Wat ik nooit leerde was hoe op een juiste manier adem te halen. Wel leerde ik om mijn management team leden, als het op cruciale beslissingen aan kwam, te observeren op hun ademhaling. 

Wetenschappelijk bewezen is dat:

# Als mensen ongeveer 4 – 6 keer per minuut ademhalen, je er van uit mag gaan dat ze kalm zijn en weten wat ze doen.

# Als ze tussen de 7 – 15 keer per minuut ademhalen dan zijn ze onrustig maar kunnen ze nog steeds bewust zijn van dat wat ze doen. 

# Halen ze tussen de 16 – 20 keer per minuut adem dan zijn ze niet alleen onrustig maar ook niet meer in staat om de juiste beslissingen te nemen. 

# Meer dan 20 keer ademhalen per minuut geeft aan dat ze onkontroleerbaar zijn. Hun stress niveau is te hoog en ze zijn niet meer in staat om nog juiste beslissingen te kunnen nemen. 

Tijdelijke stress is geen probleem. In sommige situaties kan het zelfs gezond zijn. Langdurige stress daarentegen is 'killing'. Je meer bewust zijn van je ademhaling kan je redden. Laad je tijdig op en/of verander je levensstijl. 

Ademhalingsoefeningen in meditatie en yoga kunnen je helpen om je opnieuw te verbinden met je basis bron van leven. Daar is niets moeilijks aan. Meer dan genoeg ademhalings- / pranayama oefeningen kun je op Youtube vinden. 

Een paar weken geleden vroeg een internationale student me om hulpmiddelen om zijn angst om in het openbaar te spreken te overwinnen. Ademhalingsoefeningen hielpen hem. Gewoon als 'school voorbeeld' . 

Wees je meer bewust van je ademhaling en verbind je er mee. Ontdek hoe je je ademhaling zinvol kunt gebruiken om gezonder en meer betrokken je leven te leven. Gebruik je ademhalingspatroon als een spiegel voor jezelf om te kijken of je wel betrokken bent bij de dingen die je doet of die je moet gaan doen. Gebruik het tijdig als signaal om je levens / werk (stijl) te veranderen. 

Je meer bewust zijn van ademen. Jouw leven is het meer dan waard. 

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Genoeg. Sleutel tot meer geluk.

Voordat in een bioscoop hier in Thailand de hoofdfilm begint is er altijd aandacht en respect voor de koning. De laatste keer dat ik naar de film ging was er niet alleen het koningslied – vergezeld van foto’s van de koning die worden vertoond – waarbij iedere bezoeker om de koning te eren gaat staan. Dit keer was er meer. Vlak voor die standaard ceremonie was er een boodschap van de koning waarin hij de bezoekers aanspoorde om gelukkig te zijn met genoeg.

Na de film sprak ik er met een aantal Engels sprekende Thai over. Een fijn gesprek dat ik graag in mijn weekblog met je wil delen.

De dialoog ging over dat woord ‘genoeg’. Ze vonden dat gelukkig zijn met genoeg een wijze uitspraak van de koning was. Heel veel van onze zorgen en ons gepieker komt doordat we denken dat we nooit genoeg hebben. Mensen laten vaak alleen maar hun buitenkant zien om aan de wereld om hen heen hun geluk te tonen. In realiteit zijn ze dat helemaal niet.

Waarom heb je een (te) groot huis nodig, een (te) luxe en dure auto, enz.. In de meeste gevallen is het alleen maar uiterlijk vertoon. Maar als je een omheining rond je huis en tuin nodig hebt, camera’s die je ‘bezit’ in de gaten houden… ben je dan echt gelukkig? En als je lijfwachten nodig hebt om je te beschermen, ben je dan echt gelukkig? Als je een anti-diefstal systeem op je exclusieve auto moet zetten ben je dan echt gelukkig? Als je de nieuwste versie digitale mobiel hebt ben je dan echt gelukkig? En zo ja, voor hoe lang? Er is altijd meer en beter. Je komt nooit tot een eind.

Laat genoeg eens genoeg zijn! Meestal laat je de wereld om je heen juist zien dat je feitelijk helemaal niet gelukkig van binnen bent. Als je dieper kijkt zal je eigenlijk heel vaak ontdekken dat echt geluk in mensen ontbreekt. Mensen zijn vaak in oorlog met zichzelf en zijn bang dat ongeluk aan hun buitenwereld te tonen of het met de buitenwereld te delen. Ze omhullen zich slechts met een uiterlijke sluier van geluk.  

De maand december is in veel landen een land van vieren en herdenken. Kerst, oud- en nieuw, etc..

Ik herinner me nog als ik in die periode in winkels of supermarkten mijn boodschappen ging doen. Mensen liepen met karrevrachten vol spullen naar de kassa’s. Soms kwam het in mij op dat het een vorm van bunkeren was. Alsof de wereld zou vergaan. Na afloop van die feesten werd heel, maar dan ook heel veel weg gegooid. De opmerkingen van de gemeente reiniging uit die periode staan me nog vers in het geheugen.

Langdurig geluk heeft niets te doen met tijdelijke zaken. Genoeg hebben, tevreden zijn met genoeg, is de tijd nemen om niet meer te hollen naar meer. Tijd hebben om te genieten van dat wat er al lang is en er blij mee te zijn.

Gewoon een gesprek na een film in Thailand na een paar woorden van de konink.

Misschien iets om ook eens bij stil te staan.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

De wereld is ziek en schitterend

Er zijn altijd twee kanten. Er is licht en donker in alles. De wereld in niet alleen maar pluizig en blauw. Er is niet alleen maar liefde en licht.

Keer op keer krijgen we signalen dat het alleen mensen waren en nog steeds zijn die van de wereld regelmatig een puinhoop maken. Een zieke plek of misschien beter gezegd een verziekte plek.

Keer op keer krijgen we signalen om maar weer eens even stil te staan om ons af te vragen waar het leven allemaal eigenlijk echt om draait. Voor een korte tijd tonen we dan respect naar het leven of naar slachtoffers. We vragen bijvoorbeeld om voor slachtoffers en achterblijvers te bidden. Of we laten de wereld zien dat we de boodschap weer hebben ontvangen en veranderen onze profiel foto op de sociale media of 'branden' een virtuele kaars, om onze ‘steun’ aan een land of aan stedelingen te tonen.

Gewoon en alleen maar…voor even. Daarna springen we weer in onze rat-race voertuigen op naar… het volgende signaal? We noemen het veerkracht. Eigenlijk zegt het dat we niet veel leren en keer op keer in ons oude patroon terug vallen.

Wat doen we met deze terugkerende signalen? Veranderen we er echt iets door in ons leven?

Vandaag ben ik op de kop af 3½ jaar in het buitenland. Ik leef in een andere cultuur, op een totaal andere manier dan voorheen. Nee hoor, niet romantischer of beter, gewoon anders. De tijd die ik inmiddels in het buitenland vertoef – ontdekken, studeren en verbinding hebben met mensen uit de hele wereld – heeft me meer dan ooit bewust gemaakt van het feit dat we ‘leven’ (acteren) in een voor en om ons heen gecreëerd systeem.

Ik vraag me steeds vaker af of we ons daarvan niet bewust zijn. Ontwaak uit de schijnwereld waarin we leven. We zijn poppetjes aan touwtjes in een systeem. Een systeem van macht, dat angst en haat schept. Een systeem gedreven door emotie strategieën (emotie is nieuws). Een systeem dat vooral negatieve dingen benadrukt (wanneer heb je voor het laatst iets positiefs in het nieuws voor volwassenen over de wereld om je heen gehoord of gezien?). Een systeem waarin landen zich vooral met elkaar willen bemoeien en alles van elkaar zo vroeg mogelijk willen weten. Een systeem waarin we steeds minder oprechte verbinding met elkaar hebben, privacy verloren hebben en waar het steeds meer lijkt te gaan om ‘IK’.

Een systeem vol met list en bedrog verbloemd en ingepakt door show, manipulatie, propaganda, mooi uiterlijk vertoon en marketing. Een systeem van corruptie.

Een systeem waarin het eigenlijk meer en meer alleen nog maar draait om geld. Het voortdurende virus dat de wereld blijft besmetten. De nieuwszender CNN bijvoorbeeld, laat het ons ook gewoon zien. Hoe schokkend ook de beelden van een ramp, een ooggetuige verslag, of wat dan ook… onder in beeld staan op de dagen dat de beursen open zijn de gegevens van de financiële en aandelen markten.

Het is heel erg gemakkelijk om deze, door mensen gecreerde, sluier van ziekte te zien. Je hoeft de kranten maar open te slaan, het nieuws te horen of te zien, je nog iets meer te verbinden met de ‘sociale’ media en het internet. Maar het is enkel en alleen één kant van de zelfde medaille.

Eigenlijk is de wereld een schitterende plaats. Zie die kant gewoon eens.

Alles dat je aandacht geeft groeit. Er is zwart en wit in alles. En JIJ bent de enige die het verschil kan maken in hoe je tegen de wereld aan kijkt. Dat wil niet zeggen dat je niet hoeft te weten wat er speelt. Wees je bewust van zowel zwart als wit. Geef je aandacht aan wit en ondersteun zwart niet of zo min mogelijk.

Maak jezelf beschikbaar voor het leven en het leven maakt zich beschikbaar voor jou. Wees je bewust van je ‘gewoonte energie’ die je steeds maar weer vooruit duwt op ons rennen en de oorlog in en met onszelf. Onze zorgen en spijt over het verleden, en/of onze angst voor dingen die ons mogelijk in de toekomst kunnen gebeuren. Begin je de kunst van vaker stilstaan, te rusten, te vieren en je meer bewust te zijn van positieve dingen om je heen, meer eigen te maken.

Je bent vrij om van de vele wonderen van het leven die hier en nu voor je beschikbaar zijn te genieten. De blauwe lucht, prachtige continue veranderende bomen, geweldige gezichten van ontdekkende kinderen, bloemen, vogels, enz.. Je hoeft je er alleen maar voor open te stellen.

Verbind je met en geef meer aandacht aan de positieve lichte en schitterende kanten van het leven. Alles dat je aandacht geeft groeit. Je zal een wereld ontdekken die veel en veel mooier is dan je ooit dacht. Goed voor jezelf, goed voor de wereld om je heen. Wat een schittende wereld! 

What a wonderful world

I see trees of green, red roses too

I see them bloom for me and you

And I think to myself what a wonderful world.

I see skies of blue and clouds of white

The bright blessed day, the dark sacred night

And I think to myself what a wonderful world.

The colors of the rainbow so pretty in the sky

Are also on the faces of people going by

I see friends shaking hands saying how do you do

But they're really saying I love you.

I hear baby's cry, and I watched them grow

They'll learn much more than I'll ever know

And I think to myself what a wonderful world.

Yes, I think to myself what a wonderful world.

Louis Armstrong

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Ontevredenheid, een betere uitleg van piekeren

Boeddha is geen God. Hij is een grote leermeester. Boeddhisten tonen hun respect voor hun leraar en vereren hem. Boeddha was een ‘ gewoon’ mens. Een mens zoals jij en ik. Een man die zijn thuis, zelfs zijn vrouw en jonge zoon, verliet om te kiezen voor dakloosheid. Hij bevrijdde zich zelf om de wereld om hem heen te dienen met zijn onderricht en manier van leven, gericht op het stoppen van piekeren en lijden.

Het Boeddhisme draait niet om speciaal zijn. Het gaat om gewoon zijn. De Boeddha gaf ons een hele hoop richtlijnen, eigenlijk geen echte harde regels, om ons te helpen om ons piekeren en lijden te stoppen of tenminste te verminderen. Als je die richtlijnen volgt dan is er geen piekeren en lijden. Het onderricht van de Boeddha is een vrije keuze. Eigenlijk is zijn grootste les; ‘Ontdek het zelf vanuit de achtergronden die ik je geef‘. De onderliggende gedachte van de grote oren die je op afbeeldingen van de Boeddha ziet maken verbinding met; ‘Geloof mij niet, vind het zelf uit maar sta dan wel open, wees je bewust.’

We gebruiken het woord piekeren en lijden veel in relatie tot het Boeddhisme. Als je je meer in het Boeddhisme verdiept dan vind je eigenlijk vanuit het Sanskrit, een woord dat veel meer verbinding heeft met het onderricht van de Boeddha. In de meeste situaties is het beter om het woord; ‘Ontevredenheid’ te lezen of te gebruiken. Zeker in de Westerse wereld een woord dat gemakkelijker is te vatten in relatie tot de leer van Boeddha.

We ervaren dat we eigenlijk nooit echt gelukkig zijn en als we dat zijn is het meestal maar van korte duur. De brandstof van onze ontevredenheid zijn onze verlangens en onze haat gevoelens. En natuurlijk is het niet verkeerd om verlangens te hebben. Ze zijn tot op zekere hoogte niet meer dan normaal en ook gezond.

Zaken veranderen als ze ons negatief gaan beïnvloeden, ons beschadigen of ons zelfs gaan vergiftigen en door dit proces ook de wereld om ons heen besmetten en ziek maken. Het Boeddhisme leert ons om er slim(mer) mee om te gaan en ons bewust te zijn van onze verlangens. Om alert te zijn.

Laat je verlangens je dienen. Niet van buiten, de wereld van hebzucht en nooit genoeg, maar juist bij je van binnen om je gezond te houden, je beter te kunnen ontwikkelen. Om (meer) compassie te tonen en wijsheid op te bouwen. Om meer blijvend plezier te hebben en open te zijn in en voor de wereld om je heen. Een blijvende manier van lang geluk. Meer tevredenheid.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Ben je écht 'impossible', 'onmogelijk'?

Soms zakt de moed mensen in de schoenen. Het lukt met niemand en het lukt ook nooit. Niet in vriendschappen, niet in relaties, niet in werk. Vanuit hun hele omgeving voelen ze dat ze onmogelijk zijn. Dat gevoel slijt in als een geloof en het geloven wordt steeds meer de negatieve gedachte van waaruit nieuwe zaken worden aan gegaan. En dan breekt de negatieve spiraal aan. 

Wij kunnen anderen verdriet doen en andere mensen en onze omgeving kan ons verdriet doen. Er gebeurt veel in ons leven dat ons kan beschadigen. Zelfs de keuzes die anderen voor ons ooit maakten of die we zelf ooit maakten en waar we nu nog steeds last van hebben. Je kunt geraakt zijn door wat anderen je hebben aangedaan. 

Maar mensen zijn mensen en maken fouten. Misschien stonden ze bij hun beslissingen over jou - of in relatie tot jou - onder stress en kreeg je scherpe kritiek. En als jouw hart op dat moment open stond dan kun je daar, nog steeds, heel veel last van hebben. 

Meestal is er eigenlijk geen kwade opzet in het spel. Is het niet de bedoeling om je persoonlijk te raken. Mensen zijn feilbaar, handelen soms overhaast en maken fouten.  
Het is heel gemakkelijk om jezelf in zo'n situatie verongelijkt neer te zetten met een opstelling en houding van: ' Dit gebeurt mij dus altijd...', 'Iedereen is tegen mij...'.

Mensen zijn niet onmogelijk. Impossible kun je zien als 'I am possible', 'Ik ben mogelijk'. Geloof het niet, vertrouw er op. En als je jezelf al niet meer vertrouwt wie kun je dan nog vertrouwen?
Als je het vanuit jou innerlijke kracht, jouw vertrouwen, bekijkt kun je misschien denken: 'Ze proberen een succes van mij te maken'. We zijn, gelukkig, niet altijd perfect. 

Ieder mens is uniek en heeft een missie. En soms moet je leren dat de omgeving waarin je probeert die missie inhoud te geven niet de juiste voor jou is. Dat betekent dan nog steeds niet dan je onmogelijk bent. 

Net als een plant heeft ook ieder mens, vanuit zijn of haar persoonlijke eigenschappen, de juiste hoeveelheid zonlicht, de juiste voedingsbodem, de juiste hoeveelheid water, voldoende ruimte en aandacht (inclusief een gunfactor) nodig om optimaal te kunnen groeien en periodiek te kunnen bloeien. Dat maakt van de plant niet een onmogelijkheid maar vraagt iets van de omgevingsfactoren. 

Verander je geloof in 'onmoggelijk' zijn en vertrouw op: " I am possible!"


Frans Captijn
www.captijninsight.com

Leven als een afgevuurde kogel...

Mijn buurman was een paar weken ziek en kon zijn bed niet uit. Elke dag zocht ik hem even op en hadden we over allerhande onderwerpen gesprekken. Eerlijk is eerlijk, hele fijne gesprekken. Je leert mensen anders kennen.

Op een dag zei hij tegen me: “Frans, een van mijn leermeesters vertelde me ooit; Toen we jong waren lagen we in het gras en konden we het haast zien groeien. Met ons leven nu, zo gigantisch snel als een afgevuurde kogel, zijn we ons niet eens meer bewust dat we leven. Alles gaat sneller en sneller, we denken dat het leven sneller gaat. Maar tijd verandert niet. Eeuwen lang zijn 24 uur nog steeds 24 uur en geen minuut langer of korter. We denken dat we meer doen maar leven minder. Feitelijk zijn wij het zelf die leven niet meer respecteren. We gunnen ons de tijd niet meer om ons bewust te zijn van de vele wonderen van het leven voor ons.”

Het bericht bleef door mijn hoofd spoken. Toen ik de volgende morgen boven op de heuvel hier de meditatie & yoga sala (een overdekte open ruimte) voor de gasten klaar maakte nam ik even tijd om van het magnifieke uitzicht te genieten met de continue veranderende indrukwekkende witte wolken. Het maakt me blij om hier bijna elke dag van de week en op deze manier mijn dag te kunnen en mogen beginnen. Me gewaar te zijn van de geluiden van de natuur. Nachtgeluiden die wegebben, ochtendgeluiden die het begin van een nieuwe dag van de natuur en in het dorp aankondigen. Kort daarna de zon die opkomt. Voor mij iedere keer weer een bewust moment om dankbaar te zijn voor een nieuwe dag om te leven.

Soms begin ik mijn internationale klas met een compassie oefening die ik van de Dalai Lama heb. Met in gedachten de ‘les’ van de leermeester van mijn buurman kwam de eerste zin van die oefening direct in me op die zegt:

“Vandaag ben ik gelukkig dat ik wakker mocht worden, ik leef, ik heb een kostbaar leven en ik ben niet van plan om dat te verspillen…”

Wie ben ik om er over ‘te oordelen’ dat we ons leven verspillen? Rennen we onze levensweg zo langzamerhand niet eens meer en zijn we ons niet steeds minder bewust van de dingen die we ooit gedaan hebben of doen? Rennen we niet van het ene doel – zonder te vieren dat we daar ooit zijn aangekomen - naar een volgend lonkend doel? Zonder de tijd te nemen om eens stil te staan en weer op te laden? Verbonden moeten zijn met alles en iedereen? Het zijn allemaal tekens dat we bang zijn om thuis te komen. Thuis in onszelf, niet het leven te leven zoals het er voor ons is, zoals het feitelijk voor ons bedoeld is.

Geef eens aandacht aan dat idee van het verspillen van je levenstijd. Misschien denk je dat je met al de ondersteunende middelen die we tegenwoordig beschikbaar hebben meer op een dag kunt doen. En op een zekere manier is dat natuurlijk ook zo. Maar is meer doen ook meer LEVEN? Wees je er van bewust dat je altijd een vrije keuze hebt in dat wat je wel of niet wilt doen. Er bestaat geen generaal excuus voor. Verspil je leven niet. Neem je tijd en wees je bewust van het te leven. Er liggen stapels wonderen voor je klaar. Je hoeft je alleen maar bewust te zijn van het groeien van het gras, de wolken die veranderen (wanneer was het voor het laatst dat je er bewust naar keek?), vogels die hun lied zingen, een klein kind dat ontdekt en ontwikkelt…

Je bewust zijn van dit soort kleine dingen kan een stap voorwaarts zijn in bewuster LEVEN in plaats van als een afgeschoten kogel je leven niet te respecteren...

Frans Captijn
www.captijninsight.com