Zorgen maken… Nutteloos. Laat je puppy vrij...

Heb je wel eens bij deze woorden stil gestaan? Bij mij gebeurde dat afgelopen dinsdag tijdens de ochtend meditatie op de fantastisch mooie heuvel op de plek waar ik in Thailand woon. Een soort roep om er eens aandacht aan te besteden.

Thuis aangekomen ging ik er eens over denken, nou ik ging eigenlijk achter mijn laptop zitten en liet mijn vingers de vrije loop. Het resultaat lees je hieronder.

De woorden zeggen het al zo enorm goed. Je maakt je zorgen. Ze zijn er dus vooraf helemaal nog niet. Het aparte is dat jij je vaak zorgen maakt over dingen waar anderen zich helemaal geen zorgen over maken. Je creëert ze zelf in je hoofd. En als je vanaf de plek in je leven waar je nu bent eens terug kijkt dan zul je ervaren dat al die zorgen je ook nog nooit echt iets hebben opgeleverd. Ze hebben alleen energie van je gevreten.

In het Engels noemen we het ‘worrying’ (ruimte geven aan angst gevoelens of onrust; het je geest toestaan om af te glijden naar moeilijkheden of problemen). Als je in dat Engelse woord op zoek gaat naar wat ‘worry’ zoal betekent dan kom je onder andere op; zorgen, plagen, kwellen, geen rust laten, onrustig zijn, zeuren, ergens over in zitten.

Zorgen maken is werken. Het is een werkwoord. Jij doet het werk om zorgen te krijgen helemaal zelf. Je gaat er dus voor om jezelf angst en onrust in te boezemen. Jezelf te kwellen.

En je gaat verder dan zorgen ‘aan je hoofd’ hebben. Je gaat voor bezorgd zijn en daarmee neem je de door jezelf gecreëerde zorgen op je schouders en stopt ze in je hoofd. Je loopt er mee rond, je loopt er mee weg, besteelt jezelf van energie, haalt jezelf uit je (veer)kracht en ‘besmet’ met je angst en onrust gevoel ook nog eens je omgeving. Je doet dus niet alleen jezelf maar ook je omgeving nogal wat aan.

Op de Boeddhistische Universiteit kreeg ik in een les weer een mooie handreiking. De monnik zei ons:

“Jullie maken je altijd zorgen. Je vergeet je zo vaak over te geven aan het avontuurlijke kind in jezelf, onderdeel van je ziel, die speelse puppy in je. Die maakt zich geen zorgen over het verleden of over de toekomst. Die ontdekt in het nu steeds het nu.

Jullie maken je zo druk over van alles. Alles proberen jullie goed voor jezelf te regelen. Sta er eens bij stil dat je slechts tijdelijk een minuscuul stukje ruimte op slechts één planeet tussen miljoenen andere planeten in neemt. Waar maak je je zo druk of bezorgd om? Het is nutteloos. Wees meer die puppy en accepteer wat het leven je brengt. Kennelijk versta je de kunst om dingen in je leven op te lossen anders zat je hier niet. Je zorgen hebben je daarbij niet geholpen. Angst en onrust zijn meestal slechte raadgevers. Laat je zorgen los. Stop ze te maken..."

Hoe?
Allereerst door tot het inzicht te komen dat zorgen maken niets op lost en energie verslindend is. Je kunt je energie beter gebruiken. Dan door eens meer de kunst van het stil te staan toe te laten. Alle antwoorden zitten al lang in jezelf. Je hoeft ze alleen maar toe te laten en je kunt er op vertrouwen dat je leven niet verkeerd kan gaan. Denk wat minder ver vooruit. Je kunt er op vertrouwen dat je ook morgen al weer een bestemming bereikt. En die toekomst is toch anders dan je nu kunt bedenken. Je er dan ook nog eens zorgen over gaan maken is wel erg veel verspilde moeite om niets. Laat je innerlijke puppy vrij. Neem een voorbeeld aan een puppy. Ontdek, geniet van nu, speel en doe dat waarvoor je hier bent. Maak je eens wat minder druk om wat slechts jij denkt dat de wereld om je heen van je vindt. Ga het leven aan - het komt toch op je af -  en speel er mee zoals het zich aan je ontvouwt. Zeker weten dat het je lukt. Daar heb je geen zorgen voor nodig.


Frans Captijn
www.captijninsight.com

De voortdurende strijd tussen ratio en gevoel...

We piekeren wat af en vaak. Meestal gaat dat piekeren tussen de rede (dat wat we allemaal kunnen bedenken) en dat wat je voelt (dat wat je positief of negatief beleeft). En het piekeren zelf zijn die stemmen in je hoofd die je maar heen en weer slingeren tussen die twee zogenaamde waarheden.

Deze week werd ik er zowel door het werken met gasten over het thema ‘veranderen’, als vanuit allerhande perikelen in mijn gezin, weer aardig mee geconfronteerd. Heel vaak zeg ik dat je vooral je gevoel moet volgen en eerlijk is eerlijk ik denk nog steeds dat dat meestal het beste past. Maar is dat gevoel dan ook dé oplossing? Dé waarheid?

De ratio of rede kun je zien als een verhouding, iets dat je kunt afmeten. Je kunt het bedenken én helemaal begrijpen en ook uitleggen. Het is een logisch en meestal helder gevolg van een beslissing die je neemt. Althans, dat denk je. Wat je soms vergeet is dat het bedenken voort komt uit (slechts) jouw werkelijkheid van de situatie. In werkelijkheid is die werkelijkheid eigenlijk altijd vele malen groter dan dat stukje dat jij als werkelijkheid aanneemt.

Het gevoel is een signaal in en uit jezelf. Vaak een waarschuwing gebaseerd op angst of vanuit een verlangen. In je leven heb je jouw gevoel ontwikkeld. Jouw leefstijl, jouw reageren op dat wat je mee maakt, heb je jezelf aangeleerd en is er de basis van. In die levensstijl heb je jezelf, zonder dat je er wellicht erg in had, geleerd hoe je in verschillende situaties veilig kunt blijven en hoe je in die situaties kunt overleven. Aan die patronen van handelen en beleven zit een gevoel, een emotie gekoppeld. Die emotie komt, als waarschuwing of als stimulans, direct op wanneer je voor een beslissing staat die je meestal nog niet eerder in je leven genomen hebt en dus vreemd voor je is. Meestal iets onbekends.

Het onbekende heeft altijd twee kanten. Angst en uitdaging/ontdekking. Je kunt er zelf heel bewust voor kiezen welke kant van benadering jij kiest maar neemt er meestal niet eens de tijd voor vanuit het patroon of de vicieuze cirkel waarin je vaak zit.  

In een sessie met een vlieg instructeur van Boeing deze week kwamen we er achter dat zowel de ratio als het gevoel misschien wel alle twee niet de juiste raadgever zijn bij verandering. Verandering is een continue proces dat je niet eens kunt stoppen. Het ‘oude’ kun je op termijn niet blijven vast houden. De natuur is er een voorbeeld van met de seizoenen. Als je jezelf vertrouwt en weet dat je je hele leven al bewezen hebt dat je veilig blijft en kunt overleven dan is het maken van een sprong absoluut niet een duistere sprong in het duister. Het is het avontuur van groei in gaan.

Door mee te gaan op en in de stroom van verandering, soms maar niet eens te voelen laat staan te denken, zet je stappen op een avontuurlijk pad van groei. In het Boeddhisme noemen we het ook wel ‘flow’.

Een strijd tussen ratio en gevoel is dan ook regelmatig het je verzetten tegen de flow die voor je klaar ligt om te groeien.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

"Met mijn talenten is de wereld mijn thuis."

Steeds vaker ben ik me bewust van de verrassingen die ik in mijn leven mee mag maken. Deze week is één van mijn gasten een artiest uit Cirque du Soleil. Op dit moment werkt ze met het circus twee maanden in Australië. Op zich is het al verbazingwekkend om te horen wat voor een gigantische organisatie dit eigenlijk is. Er is niet één circus maar er zijn er meerdere die de wereld over trekken.

Van jongs af aan kent ze haar artistieke talenten en kwaliteiten en is ze er door haar ouders die ook veel reisden in gestimuleerd. Ze vertelde me dat ze haar talenten leeft en dat het kennelijk voldoende voor haar oplevert om 8 dagen hier in Thailand een programma te kunnen doen.

Haar uitspraak is dan ook: “Met mijn talenten is de wereld mijn thuis”. Enthousiast en met volle overgave van energie vertelt ze over haar aandeel in het circus. Over de energie die ze krijgt van andere culturen in de vele werelddelen die het circus aan doet. Over kunnen loslaten en ook volledig bij zichzelf blijven. Over zichzelf lief hebben en mooi vinden, kunnen werken in een groep maar ook over het kunnen terug vallen op haarzelf. Ze weet waarin ze uniek is, loopt daar niet mee te koop maar geniet er van om die uniekheid te mogen delen en er applaus voor te mogen ontvangen. Het maakt haar blij en, eerlijk is eerlijk, ze straalt het ook helemaal uit.

Wat een leven zullen veel mensen misschien denken, ieder zijn of haar eigen keuze, maar LEVEN is het zoals ik dit uit haar enthousiasme voel weldegelijk.

Met mijn talenten is de wereld mijn thuis… Die zin spookt al even door mijn hoofd en ik projecteer die zin op mijn kinderen en op mijzelf. Ik zie de ontwikkeling die ze mee maken en ook hun insteek dat de wereld eigenlijk niet meer dan een heel groot dorp is.

En als ik naar mezelf kijk… Ik word steeds blijer van het feit dat ik mijn ervaring mocht opbouwen in een veilig thuis- en familie-front in Nederland. Ook mijn ouders hebben me gestimuleerd om uit te zoeken waarin ik goed ben en waarvan ik blij word.

Pas nu kom ik er steeds meer achter dat wat er met mij gebeurd is, een eenzijdig ongeval in de Westerscheldetunnel en daarna 13 maanden uitval en aan mezelf werken om weer een beetje ‘terug’ te kunnen komen, eigenlijk een super gift was. Het heeft me in een internationale omgeving gebracht waar ik mijn talenten op een totaal andere manier (of misschien ook wel helemaal dezelfde) kan en mag delen. In een internationale omgeving. De wereld komt steeds meer en vaker naar me toe.

Ook ik kan en mag, net zoals deze artiest, zeggen dat met mijn talenten de wereld steeds meer mijn thuis is. Als ik wekelijks de oprechte reacties van mensen hoor en vooral voel dan ben ik zo blij dat ik steeds meer mag groeien door in en met een internationale omgeving te delen in plaats van dat ik dat met een relatief kleine groep in en uit Nederland was blijven doen. Let wel, ook dat was voor mij een fantastische leeromgeving. Deze stap geeft me het gevoel dat ik twee levens in een levensperiode mag leven.

Je talenten met de wereld delen. Is dat niet eigenlijk tenminste één onderdeel van de missie van je leven? Die dingen doen waarin je goed bent en die je blij maken en daarmee de wereld om je heen blij maken. Ik noem dat meesterschap. Te veel mensen doen dingen die ze eigenlijk niet (meer) willen om geld te verdienen waardoor ze door kunnen gaan met het doen van dingen die ze eigenlijk niet willen. Het maakt niet blij en je levert in mijn beleving niet je optimale bijdrage.

Misschien een aardige opmerking om zelf ook eens over te denken… Met mijn talenten is de wereld mijn thuis. Ontdek jouw specifieke uniekheid. Deel die met de wereld. Steek geen energie in dingen die je niet liggen. Uiteindelijk wordt je er nooit een meester in en maak je eigenlijk niemand ook optimaal blij.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Ziekmakende omgeving

Afgelopen week werd spontaan en zonder dat ze het van elkaar wisten, door gasten met mij gesproken over de omgeving waarin ze privé leven en werken. Met elkaar werkten we aan een persoonlijk onderzoek naar de holistische balans in relatie tot je gezondheid. Je omgeving is daarbij één van de factoren die invloed heeft.

En eigenlijk kwamen we er achter dat het niet alleen aan de omgeving te wijten is maar dat het juist gaat om de relatie tussen jou en je omgeving. Kijk maar eens om je heen in een woonwijk met allemaal, aan de buitenkant, de zelfde huizen. Ik herinner me het nog als ik ’s avonds met mijn hond rond wandelde en in zo’n wijk in de huizen wel eens naar binnen keek. De binnenkanten van de individuele huizen waren allemaal anders ingericht. Kleur, licht, gebruik van materialen, kunst aan de muur, etc..

Iedere persoon heeft zijn of haar eigen smaak en dat vind je vaak terug in hun huis of in de eigen plek die ze in huis hebben. Die omgeving kun je deels zelf creëren. Op het werk is het meestal anders. Ooit waren kantoortuinen zo gigantisch ideaal en toch… ook al had je een persoonlijk koffertje met een foto van je geliefde… echt lekker voelen deed het lang niet altijd. En wat een hogere productiviteit betreft zet ik er nog steeds mijn vraagtekens bij.

Met je talenten presteer je het beste op een plek die voor jou het beste voelt. Regelmatig zag je dan ook dat ‘kantoortuin plekken’ al snel steeds door dezelfde mensen ‘in beslag’ werden genomen.

Je omgeving doet er dus toe en dit is nog maar slechts de fysieke omgeving. Veel en veel erger is het gesteld met de mentale en emotionele omgeving en met de energie waarin je verkeert. Ooit eerder gaf ik er al aandacht aan in een blog over de gunfactor. Wat (en wie) geeft/geven je energie en wat vreet energie. Heb je er ooit bij stil gestaan?

Lachende gezichten en mooie woorden aan de buitenkant maar ‘onderhuids’ is er vaak iets heel anders aan de gang. Jaloezie, afgunst, bedreiging, het ontbreken van een ‘klik’, niet passen in een groep, etc.. Die invloed van gedachten, intenties en zelfs geluid hebben een veel en veel grotere invloed op je dan dat je misschien denkt. Gedachten, negatieve energie, intenties en geluiden hebben zelfs het vermogen om de moleculaire structuur van water (en jij bestaat toch voor zo’n 85% uit water) te veranderen. Invloeden die je ziek kunnen maken en in ieder geval energie van je vreten. De Japanse arts Masuru Emoto deed hier een bijzonder onderzoek naar. De foto bij mijn blog toont zijn foto van een waterkristal van gedestilleerd water waarop de gedachtenstroom van; "Jij maakt me ziek, ik vermoord je" was los gelaten.  

Het je bewust worden van je omgeving (open stellen voor voelen) is de eerste stap om er iets aan te doen en gezond te blijven of weer te worden. Denken je er tegen te kunnen afschermen is meestal helaas geen optie.

Word je meer bewust van de omgeving die JIJ nodig hebt om gezond te zijn en te blijven. Het houdt je in balans en zorgt zowel privé als zakelijk voor betere prestaties.

Frans Captijn
www.captijninsight.com 

Je leven liften…

Mijn dochter Carlien is hier zes weken op zomervakantie om dan door te reizen naar China voor het vervolg van haar studie. Afgelopen dinsdagavond waren we samen hier op de dinsdagmarkt in Mae Rim. Er is daar een klein Thais restaurantje voor locals en eerlijk is eerlijk ik vind het daar veel leuker dan ‘Steak of the day’. 

Carlien vertelde over een van haar nichtjes van de kant van mijn ex-vrouw. Met haar vriend reist ze met een busje de hele wereld over en op dit moment zijn ze al weer voor zo’n dikke twee jaar in Australië. Ze stoppen daar waar ze willen stoppen, werken om noodzakelijk geld te verdienen en wat me in haar verhaal vooral op viel… ze LEVEN. 

Het is als liften, je over geven aan de stroom (van verandering) die zich aan dient. Ergens uit komen doe je altijd. Het is één continue avontuur. En als je je met jouw talenten en kwaliteiten open stelt voor dat wat zich aan dient dan wordt je nog steeds, en overal op deze wereld, hartelijk ontvangen. Een beetje zoals het voormalige BNN tv-programma ‘Nu we er toch zijn. Hoe gastvrij is…’. Het hoeft absoluut niet veel, soms bijna niets, te kosten en de ervaringen die je op doet zijn haast met geen pen te beschrijven. En ja, het zal ook wel eens een niet zo ‘romantische’ ervaring zijn. Maar is thuis blijven dat dan altijd wel…? 

Het leven liften… De term voor dit blog kwam jl. dinsdagavond op die markt ook zo in me op. De dag ervoor nog had ik mogen werken met een jonge vrouw die bij een internationale organisatie werkte. Ze had nog nauwelijks het gevoel dat ze leefde en vroeg zich werkelijk af hoe ze door moest. Ze zag er letterlijk moe en uitgeput uit. Voelde zich niet alleen maar was inmiddels ook verantwoordelijk voor heel erg veel en pakte ook eigenlijk alles op. Maar nog LEVEN? Tijd voor haarzelf, tijd voor plezier, avontuur, ontdekken en laat staan voor groei, was weggeëbd. En zelfs na een vijf dagen hier op ons fantastische resort relaxen haalde eigenlijk, en ja dat is mijn interpretatie, nog nauwelijks iets uit. Ze zat in de tred molen en wist niet dat het haar eigen keuze was om er uit te (willen) stappen. 

Op die dinsdagmarkt kwamen door het verhaal van mijn dochter die twee verhalen ineens samen. Het idee om inmiddels, zonder er überhaupt erg in te hebben gehad, gevangen te zitten in een leven dat je hebt laten gebeuren of het leven open laten, te laten ontstaan, zich te laten ontvouwen. En dat laatste ongeacht wat je omgeving daar ook allemaal van denkt of vindt. 

Het verhaal van het nichtje van Carlien staat voor mij niet op zich. In inmiddels ruim drie jaar heb ik meerdere van deze verhalen gehoord en ook mensen getroffen die het lef hadden (maar is dat wel het goede woord?) om voor zichzelf te kiezen en op zichzelf te vertrouwen. Het leven te laten ontstaan, andere culturen op te snuiven, te groeien door te delen en veel vaker bewust stil te staan dat je het leven kunt vieren. Te vaak willen we van A naar B en als we dan eindelijk bij B beland zijn dan zijn we alweer op weg naar C. We vieren niet en hollen alleen maar. Niet aan alle zogenaamde  standaard en soms ongeschreven ‘normen en waarden’ van de maatschappij voldoen heeft soms administratief wat voet in de aarde maar laat je weldegelijk LEVEN. 

Beide verhalen, van de vrouw van maandagmiddag en van het nichtje hebben uiteindelijk te maken met het maken van persoonlijke keuzes. Het heeft te maken met het leven willen accepteren zoals het zich aan dient en te accepteren dat je vrij bent om voor jezelf te kiezen wat goed of slecht voor je is. En die keuze, zonder angst, maken en met jezelf aan gaan is niet egoïstisch. Het is kiezen voor dat wat je vrij maakt om jouw missie in je leven (misschien beter) te kunnen vervullen en de wereld er mee te helpen. 

Denken die keuzes niet te kunnen maken en te komen met allerhande generale excuses beperkt je, in mijn beleving, in de vrijheid om altijd te kunnen kiezen voor het leven dat je eigenlijk wilt. En ja, als je JOUW keuze van leven maakt dan verlies je wellicht ‘vrienden’ die het zich met jou allemaal anders hadden voorgesteld.  Het boeddhisme leert daarbij dat je dat kunt zien als het vallen van de bladeren aan een boom. Het positieve is dat er ruimte ontstaat. Ruimte voor nieuwe vriendschappen, ruimte voor groei en bloei, ruimte voor nieuwe ervaringen en vernieuwing. Een continue reis van de held. 

Het liften van je leven… Aan het eind van de dag ben je altijd weer op een bestemming die je kunt en mag vieren. 

Frans Captijn

Zelfmoord lost niets op…

Hoe kom je er op om hier een blog over te schrijven? En dat nog wel in de vakantieperiode...
Het kwam eigenlijk vorige week vrijdag al in mijn hoofd op en gisteren, tijdens de viering hier in Thailand van Asahna Bucha dag, werd die roep eigenlijk nog groter. Waar die roep vandaan komt weet ik niet maar ik geef er maar eens aan toe omdat het zijn reden wel zal hebben.

Op de jaarlijkse boeddhistische Asahna Bucha dag, die gevierd wordt op de eerste volle maan van de achtste maand, wordt onder andere ook de start van de Dharma (de boeddhistische leer en levenswijze) gevierd. De herinnering aan de boeddhistische leer wordt bij iedere tempel aangeduid met een gele vlag met daarop een rood spaakwiel. Het zogenaamde Dharma wiel. Een symbool dat in het Boeddhisme ook nogal wat voor stelt en waaraan je heel veel kunt verbinden. Basis is dat alles cyclisch is zoals bijvoorbeeld de seizoenen en dat er in een continue stroom voortgang (groei) geboekt wordt.

Het stelt ook de voortdurende en doorgaande cirkel van geboorte, dood en wedergeboorte. Het boeddhisme, geen formele religie overigens maar een leer, stelt dat je ziel in een continue leer en groeiproces zit en door blijft gaan. Je lichaam - tempel waarin de ziel tijdelijk verblijft - is vergankelijk. En als je in je huidige leven goede dingen doet dan kom je in je volgende ‘opnieuw zijn-periode’ een stapje verder in je groeifase. Met het zelf beëindigen van je leven versnel je dit proces niet maar vertraag je het juist.

In mijn vorige werk had ik, of liever gezegd en in letterlijke zin hadden mijn mensen, regelmatig te maken met het ‘opruimen’ van dat wat over bleef na een zelfmoord. Geloof het of niet, met het werk dat ik hier in Thailand nu doe heb ik er ook regelmatig mee te maken. Het ‘opruimen’ echter op een andere en eigenlijk hele mooie manier. Inmiddels heb ik al met diverse mensen hier mogen werken die nog steeds geen plek of manier hadden gevonden hoe om te gaan met die zelfmoord die in hun gezin, familie of vriendenkring plaats vond.

In het ‘Manual of peace’, dat hier vanuit de boeddhistische filosofie aan kinderen op de basisschool wordt bij gebracht staat dat je zelfmoord kunt zien als een vorm van aandacht trekken en/of emotionele chantage van mensen om je heen. Persoonlijk vind ik dat nogal een pittige uitspraak maar het geeft in mijn beleving tenminste één invalshoek naast diverse anderen die er volgens mij zijn. Een van die anderen is er zelf bewust voor kiezen om ‘af te zijn’ van de kwellingen die je geestelijk of lichamelijk ondervindt. Een proces op zich dat de nodige kwellingen met zich mee draagt en dat helaas vaak in eenzaamheid en voor de buitenwereld onzichtbaar wordt ervaren

Het boeddhisme leert dat zelfmoord niets op lost en feitelijk dan ook geen zin heeft. In het leven dat je hebt/dat je leeft, kom je om te leren, te groeien en jouw talenten met de wereld om je heen te delen. Ieder leven kent bergen en dalen en ieder leven kent licht aan het eind van de tunnel. En ja, dat licht zien en ervaren kan wel eens even duren. Sommige tunnels zijn immers niet recht...

Het boeddhisme leert dat als je uitsluitend de dalen aandacht blijft geven het erg moeilijk wordt om de berg op te komen laat staan over die berg heen te gaan. Je ziet er immers als een berg tegenop. Het heeft geen zin om met je wandeling te stoppen. Er is altijd hoop als je niet op geeft.
Doe je dat toch… dan kom je, en dat is ook de leer van de Dharma, in een volgend leven terug om het nogmaals te leren en ‘dunnetjes over’ te moeten doen. Alles op je levenspad, hoe moeilijk dat soms ook te accepteren is, heeft volgens het boeddhisme een doel. Het doel, ook al zie je dat niet op dat moment, om je verder te brengen jouw uniekheid te delen en het mogelijk te maken om verder te groeien.

Je leven kan dus niet verkeerd gaan. Er zelf een eind aan maken lost niets op omdat je dat waar je juist van af wil opnieuw zal moeten ervaren...

En ja, die levenswijze en levenswijsheid te leven is soms een pittige opdracht en zware leerschool…

Frans Captijn

Laat je kinderen (meer) los. Ze zijn niet van jou.

Het is zomervakantie in Europa en regelmatig kloppen ruim voor die vakantie vrienden en kennissen met kinderen dan bij me aan. Standaard is haast de vraag of het wel veilig voor hun kinderen is om alleen of met een paar vrienden of vriendinnen met een rugzak hier naar toe af te reizen en of ik nog tips heb.

Het is wat om je kinderen los te laten, niet (meer) te sturen en ze hun eigen weg te gunnen…

Ik dacht er in alle rust bij een waterval eens even over.

Eigenlijk is het vreemd dat, zeker in de Westerse wereld, we nergens leren hoe je moet opvoeden. Ik heb wel eens het idee dat we maar een dotje doen. Een dotje dat we, met name gedreven vanuit onze eigen jeugd ervaringen, invulling geven. Ooit volgde ik eens in Maastricht een cursus over opvoeding en gedrag in zogenaamde ‘nieuw samengestelde gezinnen’. Jeetje wat een inzicht. Maar ja ik deed dat pas toen ik voor de tweede keer een stuk verantwoording kreeg en nam in een nieuwe gezinssituatie.

In de opvoeding van mijn kinderen koos ik met name de weg om die dingen die ík als niet goed of minder wenselijk in mijn opvoeding heb ervaren aan hen niet mee te geven en omgekeerd.

Nu pas ben ik er achter dat ik, vanuit overigens mijn beste bedoelingen, veel en veel te veel heb lopen sturen in die richting die ik voor die twee dacht dat het beste zou zijn. Eigenlijk te gek voor woorden. Ik heb vorige week zelfs mijn excuus aan mijn dochter aangeboden voor wel wat erg overdreven overweldigend bulderend gedrag in relatie tot haar inzet voor haar studie op de middelbare school. Mijn ouders pushte me en ik accepteerde dat. Zelf ben ik blij dat ik hun uiteindelijk gevolgd heb. En toch, ik haal het heel vaak aan, als ik was gaan doen wat ik destijds in gedachten had dan was ook dat zeker een super succes geworden. Alles heeft te maken met de innerlijke drive die je in je hebt om met je talenten te doen wat je hier hebt te doen.

Ik ben er inmiddels achter dat ieder mens een missie in zijn leven heeft. Een missie die hij of zij op een eigen manier moet vinden en er uiting aan moet geven. Die weg heet… LEVEN.

Daarnaast ben ik er achter dat je kinderen helemaal niet jouw kinderen zijn. Ze komen door je en uit jou voort maar ze hebben hun eigen weg te bewandelen.

Het super mooie, en daarop kun en mag je vertrouwen, is dat ze de eerste ca. 8 jaar hun eigen levensstijl opbouwen. Een stijl die primair gericht is op het invulling geven van twee vragen; “Hoe overleef ik?" en "Hoe blijf ik veilig?”. En die levensstijl ontwikkeling heeft enorm veel te maken met hoe de wereld om hen heen reageert op die zaken die ze in die periode mee maken. De rest van hun leven, je eigen leven tot nu toe, werkt je onderbewuste en onbewuste met juist die levensstijl nog steeds door. Vaak met goed resultaat maar soms ook met de nodige, onnodige, beperkingen.

En vanuit dit inzicht kun en mag je op enig moment je kinderen vrij laten om te ontdekken wat er te ontdekken valt. Je kunt en mag trots zijn op jezelf omdat je ze vanuit jouw opvoeding kan en mag vertrouwen. Leven kan niet verkeerd gaan.

Ik wilde zo graag sturen, mijn wereld stortte bijna in toen mijn ideeën niet gevolgd werden door mijn kids. Gek werd ik van mijn dochter in haar ‘World of Warcraft’. Voor mij een verslaving en afzondering van de wereld waar we (ook) deel van uit maken.

Nu zeg ik, mijn ideeën konden ook helemaal niet gevolgd worden. Hun leven en hun missie is niet mijn leven en mag ook niet mijn leven zijn. Ze moeten hun eigen missie kunnen vervullen en hun eigen pad volgen en ja ook dat gaat met vallen en opstaan.

En als ik dan nu zie wat mijn kids klaar maken, de wereldburgers die ze zijn, de verantwoordelijkheid die ze nemen, hoe ze zaken aanpakken en de filosofie die ze leven van `De wereld is een dorp´… Dan heb ik me achteraf gezien wel heel erg druk gemaakt. Ik wist toch wat ik er samen met mijn ex-vrouw en vanuit andere relaties had ingestopt. Ze weten hoe veilig te blijven en hoe te overleven. Ik had er op kunnen vertrouwen dat ik ze veel eerder veel losser had kunnen laten.   

Als je de deur naar je kinderen open houdt dan kun je ze gewoon veilig laten gaan. Net als bij de waterval waar ik bij zat draagt het bij aan ´flow´. 

Frans Captijn
www.captijninsight.com

De waarde van een dagboek voor je kinderen na je besluit te scheiden.

Best wel aardig om de zomervakantie van je dochter hier te mogen beleven. Mijn dochter is hier voor 6 weken en hoewel ik hier, op de stek waar ik in Thailand woon, gewoon mijn dingen moet doen is het toch heel veel zogenaamde ‘quality-time’ samen. Iets dat ik, als mijn zoon er is ook zo ervaar.

En ja, dan komen gesprekken op gang. Kijk je terug en vooruit. Bij mij speelt dan onbewust - maar eigenlijk super bewust - ook door mijn hoofd van wat voor soort vader je eigenlijk was en bent. Nog steeds speelt op de achtergrond bij mij een idee wat je je kinderen ‘hebt aangedaan’ toen mijn ex-partner en ik besloten om te gaan scheiden. mijn dochter was toen 7 jaar en mijn zoon 4 jaar oud. En eerlijk is eerlijk, het is zo zalig om nu eens de mogelijkheid te hebben om met hen samen op mijn en hun leven terug te kunnen kijken.

Een scheiding waarbij we als uitgangspunt het geluk van onze kinderen hadden en ook de vrijheid om individueel gelukkiger te worden. Een erg romantisch beeld, meer een romantische droom, waarin toch aardig wat averij is opgelopen om het maar netjes uit te drukken. Zeker ook voor de kids op diverse punten een vaak harde leerschool.

Na ons besluit om uit elkaar te gaan ben ik jarenlang een dagboek gaan bijhouden. Mijn achtergrond daarbij was dat mijn kinderen alle verhalen over mij mochten geloven en me de grootste …. mochten vinden, mits ze ook mijn beleving en met name mijn relatie en omgang met ze in die moeilijke tijd hadden gezien. Ik wilde niet dat ze het voor hun 18^e jaar lazen. Het dagboek heeft jaren veilig liggen wachten bij mij en bij hun peetoom en peettante en afgelopen jaar heb ik het ze zelf gegeven.

Eergisteren kwam plotseling een deel van dat dagboek, terwijl ik samen met mijn dochter achterop de scooter onderweg was naar de stad, ineens bij haar boven. Ze herinnerde zich een passage en vertelde me die. Ik kreeg de rillingen over mijn lijf en direct was ik weer in die situatie terug. Het verhaal zat in mijn onbewuste en door het even aan te raken was het gelijk weer helemaal in mijn bewustzijn terug.

Het leuke is dat ook de kinderen zich situaties ineens vanuit hun beleving weer herinneren. En ja, ook mijn beeld van toen is slechts mijn beeld, invalshoek en gevoel. Inmiddels heb ik hier wel geleerd dat dé waarheid helemaal niet bestaat maar dat het slechts je eigen waarheid is. Alleen dat al in zien is een verademing en had, achteraf gezien, heel veel dingen misschien wel veel gemakkelijker kunnen maken in het hele proces dat met die scheiding gepaard is gegaan.

Nu blijkt me wat een gigantische waarde dat dagboek nu heeft voor zowel die twee als voor mij. Terug kijken heeft weldegelijk zin als je open staat om met elkaar van ervaringen te leren. Het mooie is als je dat samen met je kinderen, de hoofdpersonen in ‘de film’, nu ze volwassen zijn kunt en mag doen. Niet om op situaties af te geven, om na te trappen of om jezelf op te hemelen. Nee, gewoon om vanuit jezelf slechts te zeggen hoe het voelde, hoe je dingen hebt aangepakt en niet om te oordelen of te veroordelen. De waarheid bestaat immers niet.

Ondanks alle averij die het proces van scheiding in onze situatie heeft opgeleverd ben ik er super dankbaar voor dat één van de succesverhalen van die ‘romantische droom’, die ook ik had, is dat ik nog steeds een super band heb met mijn kids. Wereldburgers die ook in Thailand regelmatig thuis komen.  

Wat een verademing… je dagboek met je kinderen openen…over quality time gesproken.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Het emotieloze tijdperk is aangebroken… we gaan emoticoniseren!

Vorige week mocht ik met een hele jonge gast werken. Een man van net 19 jaar. Iemand, in mijn beleving, met aardig wat groei potentie en grote wijsheid in aanleg.

Hij wilde een aantal persoonlijke zaken samen met mij verdiepen en dat was op zich al een geweldige ervaring zowel voor hem als voor mij.

Hij gaf aan dat hij van de nieuwe generatie was. De generatie die zich steeds verder achter beeldschermen verstopte en steeds minder echt contact maakte. Uitzonderlijk dat iemand van die generatie dat zelf op merkt vind ik. Het kwam over dat echte contact, het voelen van emoties en na onze gesprekken dacht ik er dieper op door.

Ook ik maak me er steeds meer ‘schuldig’ aan vind ik. Ik heb dan wel voor mijn huis een bordje hangen van ‘No Wifi-zone’ en toch... Iedereen die bij mij op bezoek komt om met mij te werken houdt zich er keurig overigens keurig aan en er is gelijk een gespreksonderwerp. Maar boven, in wat ik inmiddels een beetje heb uitgebreid en verbouwd tot kantoortje en logeerplek, staat wel mijn pc. Ik gebruik hem voor het contact met mijn kids, vrienden en potentiële deelnemers aan onze programma's. En elke dag deel ik een foto van dat wat ik hier zie op mijn Facebook pagina. En ook daar valt het me steeds meer op...

Ik wordt werkelijk steeds gekker van allerhande ge-hihi en emoticons. Die moeten de stemming van iemand kennelijk aangeven maar komt met zo’n plaatje die stemming werkelijk over? Hou toch op… We voelen steeds minder. 

Afgelopen twee weken heb ik heel veel mensen vanwege mijn werk mogen ontmoeten. Gewoon één op één. Ik noem dat verbinding en heb er geen emoticon voor nodig om de stemming en sfeer te voelen.

Ik vraag me letterlijk af (ja ik ben ouderwets) hoe de ‘nieuwe generatie’ zoals mijn jonge gast het uit drukte nog emoties en gevoelens leert laat staan er mee om gaat.

Emoticons leert ze het in mijn beleving in ieder geval helaas niet. Wellicht gaan we een emoticon koel en koud tijdperk tegemoet. Wie zal het zeggen. Blij dat ik nog steeds letterlijk voel. Geen plaatje kan dat verbeteren…

Frans Captijn
www.captijninsight.com