Laat je kinderen (meer) los. Ze zijn niet van jou.

Het is zomervakantie in Europa en regelmatig kloppen ruim voor die vakantie vrienden en kennissen met kinderen dan bij me aan. Standaard is haast de vraag of het wel veilig voor hun kinderen is om alleen of met een paar vrienden of vriendinnen met een rugzak hier naar toe af te reizen en of ik nog tips heb.

Het is wat om je kinderen los te laten, niet (meer) te sturen en ze hun eigen weg te gunnen…

Ik dacht er in alle rust bij een waterval eens even over.

Eigenlijk is het vreemd dat, zeker in de Westerse wereld, we nergens leren hoe je moet opvoeden. Ik heb wel eens het idee dat we maar een dotje doen. Een dotje dat we, met name gedreven vanuit onze eigen jeugd ervaringen, invulling geven. Ooit volgde ik eens in Maastricht een cursus over opvoeding en gedrag in zogenaamde ‘nieuw samengestelde gezinnen’. Jeetje wat een inzicht. Maar ja ik deed dat pas toen ik voor de tweede keer een stuk verantwoording kreeg en nam in een nieuwe gezinssituatie.

In de opvoeding van mijn kinderen koos ik met name de weg om die dingen die ík als niet goed of minder wenselijk in mijn opvoeding heb ervaren aan hen niet mee te geven en omgekeerd.

Nu pas ben ik er achter dat ik, vanuit overigens mijn beste bedoelingen, veel en veel te veel heb lopen sturen in die richting die ik voor die twee dacht dat het beste zou zijn. Eigenlijk te gek voor woorden. Ik heb vorige week zelfs mijn excuus aan mijn dochter aangeboden voor wel wat erg overdreven overweldigend bulderend gedrag in relatie tot haar inzet voor haar studie op de middelbare school. Mijn ouders pushte me en ik accepteerde dat. Zelf ben ik blij dat ik hun uiteindelijk gevolgd heb. En toch, ik haal het heel vaak aan, als ik was gaan doen wat ik destijds in gedachten had dan was ook dat zeker een super succes geworden. Alles heeft te maken met de innerlijke drive die je in je hebt om met je talenten te doen wat je hier hebt te doen.

Ik ben er inmiddels achter dat ieder mens een missie in zijn leven heeft. Een missie die hij of zij op een eigen manier moet vinden en er uiting aan moet geven. Die weg heet… LEVEN.

Daarnaast ben ik er achter dat je kinderen helemaal niet jouw kinderen zijn. Ze komen door je en uit jou voort maar ze hebben hun eigen weg te bewandelen.

Het super mooie, en daarop kun en mag je vertrouwen, is dat ze de eerste ca. 8 jaar hun eigen levensstijl opbouwen. Een stijl die primair gericht is op het invulling geven van twee vragen; “Hoe overleef ik?" en "Hoe blijf ik veilig?”. En die levensstijl ontwikkeling heeft enorm veel te maken met hoe de wereld om hen heen reageert op die zaken die ze in die periode mee maken. De rest van hun leven, je eigen leven tot nu toe, werkt je onderbewuste en onbewuste met juist die levensstijl nog steeds door. Vaak met goed resultaat maar soms ook met de nodige, onnodige, beperkingen.

En vanuit dit inzicht kun en mag je op enig moment je kinderen vrij laten om te ontdekken wat er te ontdekken valt. Je kunt en mag trots zijn op jezelf omdat je ze vanuit jouw opvoeding kan en mag vertrouwen. Leven kan niet verkeerd gaan.

Ik wilde zo graag sturen, mijn wereld stortte bijna in toen mijn ideeën niet gevolgd werden door mijn kids. Gek werd ik van mijn dochter in haar ‘World of Warcraft’. Voor mij een verslaving en afzondering van de wereld waar we (ook) deel van uit maken.

Nu zeg ik, mijn ideeën konden ook helemaal niet gevolgd worden. Hun leven en hun missie is niet mijn leven en mag ook niet mijn leven zijn. Ze moeten hun eigen missie kunnen vervullen en hun eigen pad volgen en ja ook dat gaat met vallen en opstaan.

En als ik dan nu zie wat mijn kids klaar maken, de wereldburgers die ze zijn, de verantwoordelijkheid die ze nemen, hoe ze zaken aanpakken en de filosofie die ze leven van `De wereld is een dorp´… Dan heb ik me achteraf gezien wel heel erg druk gemaakt. Ik wist toch wat ik er samen met mijn ex-vrouw en vanuit andere relaties had ingestopt. Ze weten hoe veilig te blijven en hoe te overleven. Ik had er op kunnen vertrouwen dat ik ze veel eerder veel losser had kunnen laten.   

Als je de deur naar je kinderen open houdt dan kun je ze gewoon veilig laten gaan. Net als bij de waterval waar ik bij zat draagt het bij aan ´flow´. 

Frans Captijn
www.captijninsight.com

De waarde van een dagboek voor je kinderen na je besluit te scheiden.

Best wel aardig om de zomervakantie van je dochter hier te mogen beleven. Mijn dochter Carlien is hier voor 6 weken en hoewel ik hier, op de stek waar ik in Thailand woon, gewoon mijn dingen moet doen is het toch heel veel zogenaamde ‘quality-time’ samen. Iets dat ik, als mijn zoon Rik er is ook zo ervaar.

En ja, dan komen gesprekken op gang. Kijk je terug en vooruit. Bij mij speelt dan onbewust - maar eigenlijk super bewust - ook door mijn hoofd van wat voor soort vader je eigenlijk was en bent. Nog steeds speelt op de achtergrond bij mij een idee wat je je kinderen ‘hebt aangedaan’ toen mijn ex-partner en ik besloten om te gaan scheiden. Carlien was toen 7 jaar en Rik 4 jaar oud. En eerlijk is eerlijk, het is zo zalig om nu eens de mogelijkheid te hebben om met hen samen op mijn en hun leven terug te kunnen kijken.

Een scheiding waarbij we als uitgangspunt het geluk van onze kinderen hadden en ook de vrijheid om individueel gelukkiger te worden. Een erg romantisch beeld, meer een romantische droom, waarin toch aardig wat averij is opgelopen om het maar netjes uit te drukken. Zeker ook voor de kids op diverse punten een vaak harde leerschool.

Na ons besluit om uit elkaar te gaan ben ik jarenlang een dagboek gaan bijhouden. Mijn achtergrond daarbij was dat mijn kinderen alle verhalen over mij mochten geloven en me de grootste …. mochten vinden, mits ze ook mijn beleving en met name mijn relatie en omgang met ze in die moeilijke tijd hadden gezien. Ik wilde niet dat ze het voor hun 18^e jaar lazen. Het dagboek heeft jaren veilig liggen wachten bij mij en bij hun peetoom en peettante en afgelopen jaar heb ik het ze zelf gegeven.

Eergisteren kwam plotseling een deel van dat dagboek, terwijl ik samen met mijn dochter achterop de scooter onderweg was naar de stad, ineens bij haar boven. Ze herinnerde zich een passage en vertelde me die. Ik kreeg de rillingen over mijn lijf en direct was ik weer in die situatie terug. Het verhaal zat in mijn onbewuste en door het even aan te raken was het gelijk weer helemaal in mijn bewustzijn terug.

Het leuke is dat ook de kinderen zich situaties ineens vanuit hun beleving weer herinneren. En ja, ook mijn beeld van toen is slechts mijn beeld, invalshoek en gevoel. Inmiddels heb ik hier wel geleerd dat dé waarheid helemaal niet bestaat maar dat het slechts je eigen waarheid is. Alleen dat al in zien is een verademing en had, achteraf gezien, heel veel dingen misschien wel veel gemakkelijker kunnen maken in het hele proces dat met die scheiding gepaard is gegaan.

Nu blijkt me wat een gigantische waarde dat dagboek nu heeft voor zowel die twee als voor mij. Terug kijken heeft weldegelijk zin als je open staat om met elkaar van ervaringen te leren. Het mooie is als je dat samen met je kinderen, de hoofdpersonen in ‘de film’, nu ze volwassen zijn kunt en mag doen. Niet om op situaties af te geven, om na te trappen of om jezelf op te hemelen. Nee, gewoon om vanuit jezelf slechts te zeggen hoe het voelde, hoe je dingen hebt aangepakt en niet om te oordelen of te veroordelen. De waarheid bestaat immers niet.

Ondanks alle averij die het proces van scheiding in onze situatie heeft opgeleverd ben ik er super dankbaar voor dat één van de succesverhalen van die ‘romantische droom’, die ook ik had, is dat ik nog steeds een super band heb met mijn kids. Wereldburgers die ook in Thailand regelmatig thuis komen.  

Wat een verademing… je dagboek met je kinderen openen…over quality time gesproken.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Het emotieloze tijdperk is aangebroken… we gaan emoticoniseren!

Vorige week mocht ik met een hele jonge gast werken. Een man van net 19 jaar. Iemand, in mijn beleving, met aardig wat groei potentie en grote wijsheid in aanleg.

Hij wilde een aantal persoonlijke zaken samen met mij verdiepen en dat was op zich al een geweldige ervaring zowel voor hem als voor mij.

Hij gaf aan dat hij van de nieuwe generatie was. De generatie die zich steeds verder achter beeldschermen verstopte en steeds minder echt contact maakte. Uitzonderlijk dat iemand van die generatie dat zelf op merkt vind ik. Het kwam over dat echte contact, het voelen van emoties en na onze gesprekken dacht ik er dieper op door.

Ook ik maak me er steeds meer ‘schuldig’ aan vind ik. Ik heb dan wel voor mijn huis een bordje hangen van ‘No Wifi-zone’ en toch... Iedereen die bij mij op bezoek komt om met mij te werken houdt zich er keurig overigens keurig aan en er is gelijk een gespreksonderwerp. Maar boven, in wat ik inmiddels een beetje heb uitgebreid en verbouwd tot kantoortje en logeerplek, staat wel mijn pc. Ik gebruik hem voor het contact met mijn kids, vrienden en potentiële deelnemers aan onze programma's. En elke dag deel ik een foto van dat wat ik hier zie op mijn Facebook pagina. En ook daar valt het me steeds meer op...

Ik wordt werkelijk steeds gekker van allerhande ge-hihi en emoticons. Die moeten de stemming van iemand kennelijk aangeven maar komt met zo’n plaatje die stemming werkelijk over? Hou toch op… We voelen steeds minder. 

Afgelopen twee weken heb ik heel veel mensen vanwege mijn werk mogen ontmoeten. Gewoon één op één. Ik noem dat verbinding en heb er geen emoticon voor nodig om de stemming en sfeer te voelen.

Ik vraag me letterlijk af (ja ik ben ouderwets) hoe de ‘nieuwe generatie’ zoals mijn jonge gast het uit drukte nog emoties en gevoelens leert laat staan er mee om gaat.

Emoticons leert ze het in mijn beleving in ieder geval helaas niet. Wellicht gaan we een emoticon koel en koud tijdperk tegemoet. Wie zal het zeggen. Blij dat ik nog steeds letterlijk voel. Geen plaatje kan dat verbeteren…

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Excuus aanbieden is ballen tonen en… maakt super blij!

Bijna had ik grote ruzie met iemand om een zwerfhond. Wat gebeurde er?

Dinsdag in de namiddag kwam een stel, dat hier een stuk verderop op de residences een huis bezit, door de straat waar ik aan woon lopen. Ze waren al een hele tijd niet meer ´thuis´ geweest door het werk dat ze meestal in het buitenland doen. Nu waren ze er weer even.

Eigenlijk ligt in de straat, vaak ook voor mijn huis een witte hond. Nou ja, wit, alleen als hij schoon is. Het is een hond van een voormalige tuinman die altijd dronken was en die werd ontslagen. De tuinman ging weg. De hond bleef. De hond is van niemand maar een Amerikaan die hier een paar huizen verderop woont geeft de hond elke avond eten en drinken doet hij bij mij uit de vijvertjes in de voortuin. Als mijn buurman weg moet dan geeft hij mij een seintje en dan neem ik het voeren ´s avonds even over. De hond, Whitey is zijn naam,  voelt zich buiten op zijn gemak en hangt hier altijd rond. Hij is van niemand.

De wat oudere man van het stel, geen echte hondenliefhebber, sprak me op een zeer agressieve en negatieve manier over het dier aan. Zelfs zijn vriendin schrok er van. Bijna ontaarde het gesprek in een fikse ruzie. Ik bedankte hem voor het gesprek en ging naar binnen. Luid schreeuwend volgde de man de aanwijzingen van zijn vriendin om ook maar naar huis te gaan. Eerlijk is eerlijk, waar dit over ging wist ik werkelijk niet en ik was heel even wat van de leg. Waarom die stoot van negatieve energie om niets. Blij dat ik naar binnen was gegaan. Maar lekker zitten deed het me allerminst.

Woensdagmorgen stond ik er niet meer bij stil, na mijn ochtendklas was ik aan het ontbijten toen mijn eigen hond, Kadhow, even blafte om aan te geven dat er iemand voor mijn open deur stond. Het was de ´boze buurman´.  Eerst schrok ik eigenlijk een beetje maar ik opende de vliegendeur waarop de man oprecht zijn excuses aan mij aanbood voor dat wat er gisteren door hem gebeurd was…

Eerlijk is eerlijk, dat voelde bij mij zo verdomde goed. Voor mij is dat gewoonweg ´ballen tonen´. We omhelsden elkaar zelfs en ineens kwamen er allerhande oprechte verhalen en gedachtewisselingen los. Direct een super verbinding en waarom niet in dit fantastische paradijs waar ik mag wonen. Dat is dus het gevoel van iets oplossen en gelijk dat ‘verleden’ ook los laten. Wat kan het toch simpel zijn om een keer te buigen voor dat wat verkeerd ging. Zeker weten dat er bij hem (of misschien wel tussen het stel) heel wat aan vooraf gegaan is. De stap zetten als volwassen mensen was en is voor mij petje af.

Direct geef je een nieuwe kans. En dat heet volgens mij met een misschien wat spiritueel woord ‘vergeven’. Niet een tweede kans maar zonder verdere condities een nieuwe kans.

We zijn allemaal mensen met ook ieder zijn eigen stemmingen en ja in contact kan wel eens wat mis gaan. Het nadien op deze manier oplossen…alles gaat weer stromen.
"Excuus aanbieden is ballen tonen en... maakt super blij!

Frans Captijn
www.captijninsight.com

De gift van mijn vaders…

Afgelopen week werd er in delen van de wereld, zo ook in Nederland door veel gezinnen aan Vaderdag aandacht besteed . Intimi weten dat het voor mij dan altijd Vadersdag is. Ik ben iemand die zich gelukkig prijst met twee vaders en dat voelt super goed. In religieuze zin kan ik zelfs zeggen dat ik er drie heb maar ik wil het nu even houden bij die twee vaders. Misschien kun je het ook al aan mijn ogen zien. Ik heb twee verschillende en ook daarmee ben ik al weer anders. Slechts één op de honderdduizend mensen heeft dat.

Mijn eerste boek, Speurtocht naar persoonlijk meesterschap, dat in juni 2010 uit kwam heb ik ook opgedragen aan mijn twee vaders en mijn moeder.

Eergisteren sprak ik met een Thaise collega van me. Ze werkt in de centrale receptie en reserveringen. Twee maanden terug verloor ze haar vader, 55 jaar. Kanker en na een maand ziekbed moest ze hem los laten. Haar kracht… ik ben 50% hem…

En dan ga je in en na zo’n gesprek toch ook weer even denken. Het klopt, ik ben 50% mijn vader(s). En dat geldt voor iedereen. En hoe goed of hoe slecht er ook over je vader wordt gedacht of gesproken je komt toch echt voor de helft uit je vader voort. Zonder jouw vader en jouw moeder was je er niet. En als de tempel waarin je vader of moeder woont hun ziel niet langer meer kunnen ondersteunen in verdere groei en ontwikkeling dan laten ze, net als jij op enig moment, hun tempel achter. Dat is de Boeddhistische, in mijn ogen prachtige, beleving van ‘dood gaan’. Hier ga je dus ook niet écht dood. Het is hier een tussenstap om je ziel te bevrijden zodat je verder kunt groeien en je kunt ontwikkelen. Je houdt niet vast aan je lichaam en van de liefdevolle mensen die dat lichaam en die ziel zo dierbaar zijn wordt verwacht dat ze dat lichaam los laten. Je gunt het de ziel om stappen in levens te zetten. En het Boeddhisme leert ook dat het eigenlijk fantastisch is omdat je ouders in en met jou door leven (waar je in mijn geval heel blij mee kunt zijn, maar ik weet dat dat lang niet voor iedereen geldt).  

Kahil Gibran zegt zo mooi over kinderen:

Your children are not your children. 

They are the sons and daughters of Life's longing for itself.

They come through you but not from you,

And though they are with you, yet they belong not to you.

You may give them your love but not your thoughts.

For they have their own thoughts.

You are the bows from which your children as living arrows are sent forth. 

En als ik naar mezelf kijk dan heb ik wel heel veel van mijn vaders in mijn pakketje mee gekregen. Op de grafsteen van mijn vader staat ‘Onze Optimist’.  Van hem heb ik “optimist tot in de kist en enthousiast tot de laatste snik” (slechts één van zijn gevleugelde uitspraken) mee gekregen en verder… "Met de Vut? De fut is er als je niet uit kijkt uit. Als je doet wat je passie is ga je er mee door tot het einde". Hij maakte het waar met zijn massage en yoga praktijk tot 93 jaar…

En van mijn andere vader krijg ik de voortdurende impuls mee om te groeien door te delen en mijn (ik voel heel vaak zijn) ‘nieuws’ niet te beperken tot een selecte groep. Diverse mensen wachten er kennelijk op en dat merk ik in de internationale omgeving hier om me heen aan gasten en deelnemers aan programma's.

Wat een gesprekje met een Thaise collega al niet opleverde. Zeker weten dat als ik tot mijn pensioen gewacht had om dat te doen dat ik nu, nog totaal fit en gezond, kan en mag doen en beleven dat het te kort was geweest... Wat ben ik dankbaar dat ik in mijn gevoel twee levens in dit ene leven mag en kan leiden.

De giften van mijn vaders (en natuurlijk ook moeder) leven dus zalig voort. Voor mij zijn ze een voortdurende overstromende bron van inspiratie en energie. Ik wens je toe dat dat ook bij jou zo is als je er even bij stil staat misschien leuk om in jezelf eens te ontdekken.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Het wonder van diep kijken…

Bij mijn verhuisspullen zaten ook een paar dozen met boeken. Dat uitpakken heeft wel wat kan ik zeggen. Ooit kreeg ik van een vriendin uit Arnhem een boek “Jungles” van Frans Lanting. Nu is het ineens in Thailand. Juist dat boek, vol met foto’s van natuur, nam ik afgelopen zondag toen ik visite had in mijn handen.

Zeker als fotografie een grote hobby is dan raken de foto’s je. En dat gebeurde niet alleen met mij maar ook met mijn visite. Je draait de pagina om en je voelt de verbinding met dat wat je ogen zien. Het is veel meer dan kijken, veel meer dan zien. Het is een eenheid voelen en door stil te staan, soms net zoals in een schilderij, steeds meer dingen te ontdekken. Je bent één met het beeld, je bent in het beeld.

Zonder er erg in te hebben ben je dan heel snel een uur kwijt en dan heb je nog maar een paar foto’s gezien. Kijken op deze manier is dan ook veel meer dan alleen je ogen te gebruiken. Een Godsgeschenk op zich dat net zo gewoon lijkt te zijn als het open draaien van een kraan of het in en uitschakelen van een lamp als het ’s avonds donker wordt. Maar zo gewoon is het helemaal niet.

Afgelopen week heb ik een paar dagen op bed gelegen vanwege een voedselvergiftiging en had ik de tijd om over dat kijken nog wat meer te ervaren met een van mijn huisdieren.

Als er één in mijn huis is die aardig stevige ‘kijkers’ heeft dan is het mijn uil Otus wel. Dit dier laat je eigenlijk kennis maken met dat wat kijken kan zijn. Kijken doe je namelijk met je hele lijf. Van heel veel kanten zodat je een veel en veel beter beeld hebt. Het biedt je daarnaast creatieve invalshoeken mocht je die in geval van nood of gewoon voor je plezier nodig hebben. Het kijken van een uil verraadt eigenlijk ook hoe verbonden het dier is met alles wat het observeert. Kijken is lichaamstaal vanbuiten en verbinding vanbinnen.

Ik noem het diep kijken. Een gepassioneerd observeren met de ogen van een meester, een schilder, én de verbinding leggen vanuit je hart.

Een fantastisch mooi boek, een voedselvergiftiging en wat aandacht voor mijn huisdier maakten het wonder weer eens voelbaar.

Wonderen ontvouwen zich. De wereld is veel mooier dan je ziet (en dus denkt) als je de tijd neemt om eens dieper te kijken. Misschien een tip voor de komende vakantie.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Je vergissen in anderen

Mijn afgelopen week stond redelijk bol van het mezelf vergissen in anderen. Nou eigenlijk is het de laatste twee weken weer stevig hevig. En steeds trap ik er op mijn levensweg met beide benen weer in. En dat terwijl er bosjes mensen om me heen zijn of waren die me er voor waarschuwen of waarschuwden. Heb jij dat nu ook dat je je soms stevig vergist in anderen?

Een aantal persoonlijke voorbeelden van de afgelopen twee weken. Bewust cursief. Sla ze als je weinig tijd hebt gewoon over want voor de clou doen ze er eigenlijk helemaal niet toe. 

Inmiddels heb ik een paar keer gehad dat mensen (collega’s in het veld van persoonlijke- & organisatie-ontwikkeling) me via Skype - of zelfs soms persoonlijk hier in Thailand tijdens hun vakantie - benaderen om ideeën op te doen voor een gezamenlijk programma. Ze hebben er zelfs de deelnemers al voor.  Het maakt me steeds weer enthousiast en het begint aanstekelijk te bruisen met als gevolg dat ik hun verzoek begin te voeden. Diverse keren, zo ook weer deze week, komt er in de praktijk uiteindelijk niet veel van terecht en zie ik de door mij geïntroduceerde ideeën en zelfs geheel uitgewerkte programma´s elders en onder hun eigen naam terug.

Diverse potentiële deelnemers aan onze programma´s vragen je per mail van alles en nog wat over dat specifieke programma waaraan ze steevast willen deelnemen. Je houdt er zelfs ruimte voor vrij om er voor ze te zijn en ineens is er complete radiostilte en laten ze na het altijd plezierig opgebouwde contact gewoon helemaal niets meer horen.

Of zeven weken periodiek aan mensen die er om vragen iets gratis toesturen en op de slotvraag hoe het hen bevallen is om met het gratis programma bezig te zijn geweest geen enkele respons krijgen.

Als ik een rekening moet betalen dan betaal ik altijd op tijd. En als ik geld tegoed heb van mensen en ze spreken met mij af wanneer ze betalen dan ga ik er van uit dat ze dat ook doen. Helaas moest ik ook deze keer voor de derde keer iemand hier aan herinneren.

En als mijn huidige baas mij iets uit China in relatie tot verdere samenwerking toezegt dan ga ik er van uit dat hij dat ook waar maakt. En ook dat mocht deze week voor de derde keer op rij helaas nog steeds niet gebeuren.

Garantie op mijn gerepareerde dak. Bij de eerste stortbui toch weer lekkage. De aannemer neemt het serieus op en belt me binnen twee dagen terug over hoe hij het gaat oplossen. Inmiddels zijn er al vijf dagen verstreken...zonder belletje.

Een persoon ontmoeten die ineens werkelijk een wolf in schaapskleren bleek te zijn wat ik gelukkig net op tijd door had. Wat een mooie glimlach en een geweldig verhaal in letterlijke zin had kunnen kosten... Een soort phishing.

En zelfs mensen die je wel heel dierbaar in je leven zijn of zijn geweest die je heel erg zwaar in hun gedrag teleur stellen en zelf zeggen dat ze zich in jou zo hebben vergist...

Wat gebeurtenissen van mijn twee weken tussen overigens, let wel en gelukkig, heel veel super positieve zaken.

Deze ervaringen, waarin ik me zelfs in twee situaties eigenlijk lichtelijk bestolen voel, zette me gisterenmiddag vanuit een gevoel van boosheid, machteloosheid, misschien is het meer verdrietigheid aan het denken.

Vergis ik me nu eigenlijk wel in anderen of… vergis ik me in mezelf?

Ooit zei de voormalige burgemeester van Tholen, Willem Nuis, tegen mij: " Is je verwachtingspatroon van en in anderen niet te hoog?". 

Mijn verwachtingspatroon van en in anderen te hoog? Wat is dat nu voor een vraag? Mijn verwachtingspatroon komt voort uit mijn normen en waarden, mijn levensstijl, mijn opvoeding, mijn achtergrond en mijn gedragsregels hoe je volgens mij met elkaar zou behoren om te gaan.

In deze lange zin staat wel enorm vaak het woordje ‘mijn’. Het is dus inderdaad mijn referentiekader en dat is dus absoluut niet dé waarheid, maar slechts één waarheid. Die van mij. En tegen die misschien wel ‘bekrompen’ blik loop ik nu op. Ik heb dus gewoon last van mijn achtergrond, mijn normen en waarden, misschien wel mijn onderliggende motieven en verlangens.

Als ik me dus in anderen denk te vergissen, dan vergis ik me gewoon in mezelf. En dat is misschien nog wel zo gemakkelijk ook. Die ander kan ik namelijk niet veranderen. Mijn eigen opstelling en houding wel. Mijn verwachtingpatroon in anderen is te hoog. Die burgemeester had toen al gelijk.

En toch… wat ben ik blij met mijn normen en waarden en met mijn verwachtingen van en in anderen. Ze weerspiegelen hoe ik graag met anderen om ga. Uitgangspunt daarbij blijft respect en verbinding. En dat dat soms niet helemaal lukt… je bent en blijft mens.

En die gedachtegang maakte me door het schrijven van dit week-blog toch eigenlijk weer super blij.

Ik besloot dan ook om gisteravond daarvoor mezelf maar eens te trakteren op een avondje bioscoop (de film 'Spy', wat mij betreft een aanrader). Hoefde ik me daarin tenminste niet te vergissen. En die positievere houding en het geloof in mezelf maakte van dat bioscoopbezoek een fantastische avond. En als, zoals vanmorgen, je ochtendklas dan bezocht wordt door 17 betrokken internationale gasten... dan vergis ik me in mezelf toch nog niet zo denk ik dan maar.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Het gevoel van thuiskomen.

Er gebeurt veel in me en met me de laatste weken. Een gevoel dat ik al lang verwacht had en dat maar niet los wilde komen. Langzaam begint er iets los te komen en nog steeds is het absoluut niet helder. Een soort van opgewondenheid in berusting. En nu net vanmorgen, op de verjaardag van mijn moeder, een deel van mijn inboedel hier met een vrachtauto is aangekomen neemt die berusting toe en komt er een gevoel van overgave. Voor mij heeft het in ieder geval te maken met een gevoel van thuis komen.

In 2010 kwam mijn boek; “Speurtocht naar persoonlijk meesterschap” uit. Een tijd lang heb ik destijds getwijfeld of ik er ook een bijlage in op zou nemen. De bijlage gaat over de speurtocht in en van mijn leven tot het moment dat het boek uit kwam. Ik heb er voor gekozen om het privé te houden en niet op te nemen. Soms krijgen Nederlandse gasten die deelnemen aan een programma het van me als ze er interesse in hebben. Gewoon een stuk achtergrond delen omdat ook zij regelmatig een beknopte autobiografie insturen.

Ik zocht het van de week eens op en kon het gelukkig in mijn dropbox vinden. Toen ik het begon te lezen ontstonden er emoties. Een goed teken want voor mij betekent dat ook verbinding. Ik citeer hier een stukje tekst over dat gevoel van thuis komen dat ik in het jaar 2000 op een super manier ervoer. In dat wat er momenteel met me gebeurt geeft het me een stukje helderheid.

  

“Azië zit, zonder dat ik dat eerder bewust ben, gewoon al letaal in mijn bloed. Als ik in Huan In, in Vietnam als grote, lange, kale, man door een straat loop, word ik ineens als grote vriendelijke reus bij iemand binnen geroepen. Ik ken geen Vietnamese taal. Ik ervaar dat communiceren veel meer is dan praten. Je hebt spreken helemaal niet nodig. Misschien maakt het zelfs het echte contact wel veel hechter zonder spreektaal. Ik kom, bukkend door een kleine deur, in een kamer. De ruimte waar via het dak daglicht binnen valt, is donker en daarbij toch licht. Aan de wand, tegen de rand van het dak, hangen diverse familieportretten. Ik mag op de grond tussen de familieleden gaan zitten. Een oude vrouw, naar ik aanneem de vrouw des huizes, naast me. Ik ben THUIS. Ik ken die mensen die er zijn en ook op de portretten die er hangen. Ik voel een gigantische stroom van warme oprechte en zalige energie. Het is familie. Ik word zeer emotioneel, het kon gewoon en ik hoef me nergens voor te schamen. Ik drink er thee en loop door het huis even naar het achterplaatsje. Een balkonnetje boven een watertje dat er maar een heel klein beetje dieper onderdoor loopt. Mijn box heeft er gestaan, ik weet het zeker.Het voelt gewoonweg allemaal perfect. Een middag lang laat ik dit gevoel in een tempel iets verderop in de straat op me inwerken. Thuis!!! Niet zozeer alleen gekoppeld aan dat specifieke huis, zo ontdek ik. Wel aan de cultuur, de omgeving, de sfeer, de lucht, de glimlach van mensen, oprechtheid, jezelf kunnen zijn. Een tegelijkertijd thuis zijn in jezelf. Warm voelen en automatisch in de aanbodstand worden gezet.

Het jaar 2000 is de trigger voor mij naar Zuid-Azië. Een trigger die mij al tien jaar steeds weer periodiek thuis doet komen. Misschien wel ooit voor altijd ...”

En daar zit je dan. Nu inmiddels drie jaar. Niet gedacht dat er eigenlijk vrij kort nadat het boek uit kwam dat signaal, mijn eenzijdige ongeval in de Westerscheldetunnel, kwam wat de trigger was om achteraf gezien eindelijk weer thuis te komen.

Met de spulletjes uit de vrachtauto is dat het huiselijke gevoel, en met dat wat er in en met me aan de hand is, de ontdekkingsreis naar een nog veel dieper thuis komen in mezelf.

Een ervaring…

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Slechte communicatie? Probeer de vogeldisco eens.

Het blijft een onderwerp dat ons dagelijks bezig blijft houden…’Communicatie’. Niet alleen in mijn eigen managementteams en in de ondernemingsraden waarmee ik jaren lang gewerkt heb was het regelmatig weer een gesprekspunt. Ook van voormalige collega’s en tijdens symposia die ik bezocht was het een terugkerend onderwerp. En ook nu, in het werken hier in Thailand, wordt het door deelnemers eigenlijk standaard ingebracht.

Wat me altijd al is opgevallen is dat onze technische communicatiemiddelen er eigenlijk helemaal niet toe doen. Erger nog ze verslechteren onze communicatie zelfs. Nog nooit zijn er zoveel technische communicatiemiddelen voor handen geweest als tegenwoordig. Nog nooit is er zo erg geklaagd over ‘slechte’ communicatie. Het is er niet beter op geworden en, als je naar de verhalen luistert, het ligt altijd aan de ander, de zender.  

In zijn boek; ‘What life could mean to you’ van de Oostenrijks psycholoog en psychiater, Alfred Adler, noemt hij drie begrenzingen in leven. Een daarvan is dat we niet alleen op deze wereld rond lopen en dat het onmogelijk is om zonder enige vorm van samenwerking en contact met anderen te leven. Je kunt er misschien voor een tijdje dan wel bewust voor kiezen maar ook een kluizenaar heeft op zijn tijd aandacht nodig en heeft tenminste voor zijn/haar keuze tot isolatie enige vorm van aandacht gekend.

Wat is er toch met die communicatie en waarom lukt het door de eeuwen heen niet om te communiceren. Let wel, ik ben geen specialist die hier even de oplossing de wereld in wil gooien en ook voor mij blijft communicatie een punt van steeds weer ontdekken en aandacht. Wel wil ik mijn ervaringen en ideeën van hier met je delen.  

Met onze geboorte hebben we een unieke set van communicatiemiddelen mee gekregen. Werkelijk alles om optimaal contact met anderen te kunnen onderhouden en optimaal te kunnen communiceren. 
Toen niet en nooit niet kwam of komt er een i-phone of i-pad met het vruchtwater mee. We hadden ouders, of tenminste een moeder, en een omgeving die ons hielpen met onze communicatie. Je kreeg als baby niet een bordje met een emoticon voor gehouden over hoe je moeder, of de mensen in je omgeving zich voelde. Je zag de oprechte en verbindende lach van je moeder, je vader en anderen mensen om je heen die probeerde contact met je te maken. En met jouw lach en eerste geluidjes wist jij dan weer de show te stelen. Misschien was je nog niet sterk genoeg om je emoticon bordje in de lucht te steken om je stemming aan te geven.

Het wordt ook wel lichaamstaal genoemd. Onderdeel van non-verbale communicatie (dat Wikipedia ‘analoge communicatie’ noemt. Weer wat geleerd). Uitwisseling tussen mensen of levende wezens zonder woorden.

En naast lichaamstaal hebben we natuurlijk de verbale ‘met woorden’ communicatie.

En bij communicatie zijn er altijd tenminste twee levende wezens, de zender en de ontvanger (ouwe kost).

Wat gaat er nu mis?

Allereerst slaan we door in de non verbale communicatie. Ik bedoel daarmee niet de lichaamstaal maar onze zogenaamde technische ondersteuningsmiddelen. Emoties tonen middels een gevoel is geemoticoniseerd geraakt. Weg gevoel. En door steeds meer op een dag onze relatie met onze handapparaten te versterken merken we lichaamstaal uit onze omgeving niet eens meer op.

Ouders hebben, nee nemen, steeds minder tijd om in te zetten op het aanleren van communicatie en communiceren. De digitale (let wel, met dank aan Wikipedia, dus niet meer de analoge) oppas om de kinderen rustig te houden is geïntroduceerd. Aan de kinderopvang of de basisschool de taak om communicatie aan te leren. Dat is nogal een pittige en zware taak. Lof voor de docenten en begeleiders. Het oer gevoel van huis uit kan echter nooit (meer) worden over gebracht. We ontleren dus de manier van communiceren waar we alles voor hebben mee gekregen en zoals communiceren feitelijk bedoeld is. En hoe de nieuwe generatie daar dan weer mee om zal gaan wordt helemaal iets aparts. Als je al niet meer weet wat communiceren is dan is het ook moeilijk weer aan jou kinderen over te brengen. Maar wie weet komt die i-pad ooit wel met het vruchtwater mee omdat het technisch vast wel mogelijk zal zijn. Je kunt inmiddels immers diverse i-pads gewoon onder de douche mee nemen. Waar gaat het in het leven nog over...? Je ging toch douchen denk ik dan (maar ik ben ouderwets). 

Wat er verder mis gaat is dat we ons zelf niet eens de tijd gunnen om te luisteren naar dat wat er gezegd wordt. We multitasken wat af en daarmee knippen we onze aandacht die we maximaal maar voor 100% hebben in stukken. Neem daarnaast nog even de stemmen in je hoofd, je gedachten, die je voortdurend vanuit jouw overtuigingen adviezen geven en van bewust en zonder oordelen luisteren is gewoonweg niets meer over.

De tijd die een ander spreekt, gebruik jij om je eigen verhaal op te maken om, zodra de ander uitgesproken is jouw verhaal in te brengen. En jij denkt dat daar naar wordt geluisterd? Er gebeurt precies het zelfde. Anderen gebruiken jouw spreektijd voor zichzelf. Het lijkt meer op pure tijdverspilling. Een maf spelletje als je er zo naar kijkt. 

Als mijn dochter hier bij me is merkt ze steeds weer op dat de plek waar ik hier woon, met name ’s ochtends heel vroeg, wel op een vogeldisco lijkt. Het is een ontwaken van de natuur die je stil laat staan om naar te luisteren. Een verademing, genieten van luisteren, er is zoveel unieks te horen.

Tijdens de meditatie lessen in de ochtend richten we onze aandacht regelmatig op dat luisteren.

Ik vraag mensen om aandacht te geven aan de richting van de individuele geluiden, van het verschil in afstand van die geluiden, van ritme, van melodie die ze kunnen ontdekken en van de harmonie van alle geluiden samen. Van het leven in het dorp dat op start en van de natuur. Als je zo leert luisteren heb je niet eens meer een horloge nodig want elk moment van de dag hoort anders. Het heet ook wel verbinding. Onderdeel van communicatie.

Als je het hebt over slechte communicatie dan ligt dat helaas grotendeels aan jezelf. In je rol van ontvanger neem je niet eens de tijd om optimaal gebruik maakt van zonder te oordelen te kunnen luisteren en van het ervaren van wat de ander met zijn of haar lichaamstaal te zeggen heeft. Ja kan bijvoorbeeld immers in die combinatie wel eens heel erg nee zijn en omgekeerd.

Zodra het dus weer over slechte communicatie gaat, zet dan zelf eens een stap. Probeer het eens, leer te luisteren. Daar heb je Thailand niet voor nodig. Je hoeft alleen je eigen houding maar een beetje aan te passen en te kiezen voor verbinding.

Slechte communicatie? Probeer de vogeldisco eens. Die beestjes zitten ook rond jouw huis. Zelfs in de stad.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

De kunst van het loslaten in de praktijk. Grote schoonmaak in je eigen tempel.

Voor het eerst in mijn leven heb ik er dan eindelijk maar eens aan toegegeven. Resultaat? Een verbazingwekkende ervaring.

Een grote schoonmaak in je huis is voor veel mensen de normaalste zaak van de wereld. Ik herinner me het nog van vroeger. Kleden naar buiten, dingen die we al lang niet meer gebruikte naar ‘grof vuil’, ramen goed gewassen en soms kwamen er zelfs behangboeken en kregen we een nieuw behangetje op de muur.

Na die voorjaarsschoonmaak was alles weer als nieuw. Iedereen in huis leefde ook weer een beetje op. Er was weer ruimte, vernieuwing. Het rook weer fris en je kon er weer voor een tijdje achteraan. Hoewel het niet de lievelingsklus van, in die tijd, voornamelijk mijn moeder was, noemde ze het achteraf altijd ‘dankbaar werk’.

Maar wat doe je met je eigen tempel, je eigen lichaam? Ja, je probeert het – al dan niet in de sportschool – meestal toch een beetje in conditie te houden. Maar wat doe je met die tempel van binnen? Gezond eten? OK, en is dat dan alles?

En wat doe je met het besturingssysteem, je computer - het feitelijke hart van je tempel -, je geest? Met al die zaken waar je nog steeds mee zit en met de overkill aan gedachten die sneller en sneller door je hoofd heen suizen. Meestal is daar niet eens aandacht voor… tot het te laat is.

Bij mijn werkgever heb ik de afgelopen week een detox-programma mogen volgen. Het draait allemaal om het reinigen, nou zeg maar gewoon ontgiften, van je innerlijke tempel. Een pittige schoonmaak waar je ook écht even de tijd voor moet nemen kan ik je vertellen.

Het reinigen van je lichaam en met meditatie en een stuk life-coaching ook het ruimte geven in je geest. Een unieke manier van loslaten ervaren als kunst.

Het resultaat? Misschien geven de foto´s je een idee. Wat begon als de foto boven (en nog vasthouden) veranderde in de foto hier rechts.Het wordt weer helder van binnen..

Je voelt je na die week alsof je auto een totale opknapbeurt heeft gekregen en er van binnen en van buiten weer als nieuw uit ziet. En als je er de eerste brandstof weer in gooit dan geeft dat gewoon een kick. Je hoofd is stukken leger, je bent alerter, je kunt de wereld op een andere manier aan, je huid voelt stukken zachter, je bent en voelt je gewoonweg jonger. 

En het mooie is, je kunt er vrij eenvoudig mee door gaan. Niet met dat reinigen zelf maar je leert hoe je de portier wordt die in de gaten houdt wat er in het vervolg je tempel nog binnen komt. Kort en goed, het voelt een stuk gezonder.

Laat los! Tijd besteden aan het reinigen van je lichaam en geest? Dankbaar werk!

Weet met te vinden als je er meer over wilt weten.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Hoe word je (meer) succesvol? Wat een vraag…? Het kan zo simpel zijn.

Ik kreeg afgelopen week via Facebook van een collega die in China woont een berichtje met daarin een verwijzing naar een artikel over welke negen dingen je zou moeten stoppen om succesvol te worden. Ik las het en reageerde met een glimlach terug; “Ik mis, Start eens met leven.”

Het woord 'succesvol' prikkelde me. Wat is dat eigenlijk succesvol zijn en, in relatie tot het bericht dat ik kreeg, waarom zou ik met dingen moeten stoppen?

Het woord ‘succesvol’ is voor mij net zoiets als het woord ‘mooi’. In mijn beleving is er niet echt een goeie omschrijving te vinden. Wat jij mooi vindt, vinden heel veel anderen afschuwelijk. En mooi zijn stopt helemaal nooit. Er is dan altijd wel weer nóg mooier en zo niet dan weten we het verlangen door te fotoshoppen wel te creëren.

Met succes lijkt het hetzelfde. Er is altijd wel nóg meer te bereiken. Er zijn duizenden mensen met het zelfde diploma op zak als jij. Miljoenen zijn er met nog meer geld op de bank, met een mooiere auto of een nog groter of luxer huis. 
Wat jij een succes vindt, daar lachen anderen om en zelfs als je al een Olympische gouden medaille zou winnen dan komt er toch na een aantal jaren meestal wel weer iemand die je overbluft. Succes denken te hebben verlegt slechts de grens van een doel dat jijzelf of anderen dan direct weer willen verbeteren. Succes is zo eigenlijk nooit bereikbaar en voor wat betreft het gevoel ook meestal maar tijdelijk. 
Bestaat succes dan eigenlijk wel of is het maar iets dat we onszelf alleen maar voorstellen en waarmee we ons regelmatig een beetje gek maken?

Het Engelse Wikipedia geeft voor succes aan; ‘Het bereiken van een hogere sociale status’ en ‘Het tegenovergestelde van mislukken’. Voor mij roept dat competitie, strijd of soms – over de ruggen van anderen – nog meer op. Het is het bereiken van de (altijd maar tijdelijke) eerste plaats en meestal tonen dat je (tijdelijk) de beste bent.

In deze vorm van competitiewereld groeien we op. Heel vroeg wordt het er al ingebracht en ons hele ‘systeem’ is er inmiddels mee geïnjecteerd. Presteren om succesvol te kunnen zijn! Eigenlijk heeft ieder persoon een unieke innerlijke drang naar superioriteit, de beste willen zijn. Soms, vanuit vroege ervaringen van mislukkingen, slaat dat om naar minderwaardigheid gevoelens. 
Denk alleen maar eens aan de Cito-toets op de basisschool. En kijk, als mensen eenmaal volwassen zijn, eens terug naar wat die score echt aan ‘succes’ gebracht heeft. Soms zul je zien dat eerst gedachte minderwaardigheid juist is omgeslagen naar superioriteit. 

Succesvol willen zijn brengt ons natuurlijk allemaal verder zolang het leuk blijft met en onder elkaar. Het helpt om te ontdekken. Genieten van ons succes doen we nauwelijks omdat we dan al weer iets nieuws op het oog hebben dat ons misschien nóg succesvoller zou kunnen maken. Er komt gewoon geen einde aan.

Er is ook een andere manier om naar dat succesvol te kijken. Er is geen glimmende auto, geen zogenaamde status, geen groot huis voor nodig en je hoeft er ook helemaal geen negen dingen die je doet voor te stoppen. Het werkt per direct en ook heel langdurig. Het heet… GA EENS LEVEN!  

Doe dat waar je goed in bent, geniet van kleine dingen, leef met plezier, (glim)lach. En wat dat laatste betreft heb ik hier het geluk dat ik dagelijks door honderden glimlachen wordt omhuld. 

Mijn moeder zou denk ik mijn verhaal nog aanvullen met het zinnetje: "Wees tevreden en breng eens een offertje. Af en toe wat nederigheid misstaat niet."  Een op het eerste gezicht misschien kleine wereld van succes. Wel een waar je, zonder er zelf erg in te hebben, de wereld om je heen van laat mee genieten met een uiteindelijk groot effect. En competitie? Waarvoor en wat is dat. Lach er om en 'verrijk' jezelf (dat is niet egoïstisch). Schaar je niet achter die genen die er uiteindelijk later toch spijt van hebben dat ze niet dat hebben gedaan wat ze eigenlijk in hun leven zo graag hadden gewild. Laat je leven je carrière zijn dan blijft er niets te wensen over.

Succesvol zijn is slechts een stempel die de buitenwereld je geeft. Een stempel vaak ook gevuld met afgunst. De competitiedrang die het direct oproept. De roep die je aanzet om je eindeloos in te zetten om anderen voorbij te streven en daarbij je eigen leven zelfs uit het oog te verliezen. Je bereikt het nooit! Het bestaat niet eens tenzij je God heet.

Ben ik dan succesvol? Wat een vraag…? Het woord verlaat steeds verder mijn woordenschat omdat ik probeer om steeds bewuster te zijn – en te genieten- van leven. Het enige échte doel dat er misschien bestaat. 

Ga eens leven. Succes verzekerd!

Frans Captijn

Oogst wat je bent. Imperfectie bestaat niet.

Afgelopen woensdag begeleidde ik de wekelijkse mindful communicatie klas. Een van onze gasten die hier een gezondheidsprogramma volgt is een boek aan het lezen met de titel;  “De moed van imperfectie”. In de bijeenkomst brachten we juist dat woord “imperfectie” in om eens nader te onderzoeken.

We merkten op dat imperfectie niet bestaat. Het zijn alleen gedachten er over die het woord laten bestaan. Gedachten die je van de wereld om je heen aangeboden hebt gekregen. Wat anderen er wel niet van vinden en hoe ze er, meestal in negatieve zin, over praten.

Voor mij is de Australiër, Nick Vujicic – de man zonder armen en benen -, één van de beste voorbeelden in dit kader. Hij vertelt niet alleen maar laat je zien hoe uniek en prachtig mensen zijn als ze zichzelf zijn. “Ik geloof niet in fouten. En als de wereld zegt dat je niet goed genoeg bent… vraag dan eens een second opinion”.

De zakenwereld, de wereld van marketing, van ego en jaloezie maken ons wijs dat imperfectie bestaat. Bedrijven bieden je, tijdelijke, ‘oplossingen’ aan en marketing helpt je er in te geloven dat je dat werkelijk moet doen om van je (eerst door hen aangeprate) ‘probleem’ af te kunnen komen. Je hoeft er alleen maar voor te betalen.

Ook hier in Azië mag ik met geweldige en mooie mensen werken. Ik begin elke ochtend heel erg vroeg met mijn eerste lessen. Als ik na die lessen soms het kantoor bezoek komen de eerste collega’s meestal net op hun werk. Het eerste dat dan gebeurt is dat ze aan de slag gaan met make-up. Geen foto’s, soms - op een leuke manier - zelfs verstoppertje met me spelen tot ze vinden dat ze ‘toonbaar’ zijn. Naar mijn mening – maar wie ben ik – zien ze er vaak beter en veel natuurlijker uit in hun ‘imperfecte’ staat zonder (veel) make-up. Wat is er toch te verbergen?  

Het is precies hetzelfde met de dingen die we in ons leven doen. We proberen perfect te zijn in hoe we slechts denken dat anderen naar ons kijken. Vaak doen we, of proberen we dingen te doen, die ons helemaal niet liggen om daarmee terug te geven aan de wereld waarin we leven. We vergeten onze grootste gift van perfectie en hebben de moed vaak niet om te accepteren dat we al lang perfect zijn.

Als je die dingen doet die, vanuit je hart en uniekheid, jouw dingen zijn dan dien je jezelf en de wereld om je heen op de allerbeste manier. Als je gaat proberen om perfect (in de ogen van anderen) te worden, dan zet je jezelf onder druk, verbruik je nodeloos heel veel energie en ben je uit het oog verloren dat je ‘foutloos’ bent en dat de wereld juist zit te wachten op jou als die unieke persoonlijkheid (en je hoeft er ook niet eens extra voor te betalen).

De Boeddha was geïnspireerd door de natuur. De natuur toont ons heel eenvoudig hoe het werkt. Op de plek waar ik woon groeien talloze soorten van vruchten en kruiden. Het mango seizoen is begonnen. Zalige verse toetjes (mango met kleefrijst) worden weer geserveerd. 

Heb je ooit gedacht aan een appelboom die mango’s voort brengt? Of een Lychees boom waaraan kersen groeien? Of een banaan waaraan tomaten komen? Ik geloof dat je je dan direct bewust bent van het woord imperfectie. Maar het bestaat niet.

De natuur toont je hoe het werkt, met bomen, met dieren, etc.. De natuur toont ons de seizoenen en één daarvan is oogst tijd.

Oogst gewoon wat JIJ bent en geniet van juist die perfectie om niet allen jezelf maar ook de wereld om je heen op de beste manier te dienen.

Frans Captijn

Tijd is alles… elke minuut ben je een stap dichter bij het eind.

Boven de deur van het huis waarin ik hier in Thailand woon heb ik de tekst gezet; “The clock won’t find you here.” Het is een uitnodiging aan mensen die hier met mij willen werken dat er tijd en aandacht voor ze is. Steeds meer ben ik er achter dat mensen een basis behoefte aan aandacht en adem hebben. Daarnaast aan tijd om hun doelen en dromen te kunnen verwezenlijken en om te proberen om grip op het leven te houden.

In mijn functie van algemeen directeur van de Veiligheidsregio Zeeland die ik vervulde kreeg ik een paar jaar geleden van mijn Utrechtse collega Hans Wink ooit eens een boek met de titel “Tijd is alles…” Een eenvoudig en inspirerend boek dat ik als ik de kans krijg regelmatig op een willekeurige pagina open sla en in kijk. Iedere keer weer iets nieuws en iedere keer weer iets waardevols dat je er in tegemoet komt. We organiseren hier zelfs over dit thema een programma.

Tijd is ook alles. We staan er nauwelijks bij stil. Ja heel af en toe en meestal ook kortstondig als iemand uit onze directe vrienden of kennissen kring plotseling overlijdt. Of als we zelf of een van onze gezinsleden ineens een super nare boodschap te horen krijgt in relatie tot bijvoorbeeld onze gezondheid. Alles krijgt dan ineens een totaal andere waarde. Prioriteiten veranderen, gedachten veranderen. Wat zou je doen als je hoorde dat je nog maar één week te leven hebt…?

In het Thaise dorpje waar ik woon - en ik denk eigenlijk overal hier op het platte land - heeft tijd een andere betekenis. Die betekenis heeft heel veel te maken met de plaats die de dood hier in neemt. Een normaal en volledig geaccepteerd deel van het leven. Het is een markeerpunt van een einde en zeker ook van een nieuw begin dat gevierd wordt. Als een soort doorstart.  Afgelopen week werd me dat tijdens een beschouwing over de dood nog weer eens heel duidelijk.

Geen enkele persoon of situatie in je leven kan je eigenlijk meer leren dan dat de dood zo werd gesteld. De dood toont je bijvoorbeeld dat alles wat je denkt te bezitten uiteindelijk maar schijn is. Je raakt het, op dat ene meestal onbekende moment, in één seconde allemaal kwijt. Er is geen verschil is tussen rijk en arm, man of vrouw, status of positie, huidskleur of wat dan ook. Voor de dood zijn we allemaal het zelfde.

Wat kun je leren van de dood? De vraag kwam of je tot het allerlaatste moment blijft wachten om je leven voluit te gaan leven. Hoe lang blijf je nog wachten totdat de dood je leraar wordt? Waarom wachten tot alles van je wordt afgenomen voordat je leert om dieper in en naar jezelf op zoek te gaan, je beste talenten en vermogens in te zetten, en je leven (nog) waardevoller te leven? Als met één (laatste) ademhaling, vroeg of later, alles in een flits kan veranderen, waarom dan leven met zoveel zaken die er op zo’n moment minder toe doen, ‘verspillen’? Wil je niet leven voordat de dood aanklopt? Een paar dingen die ik opschreef:

• Iets in ons houdt ons soms af van te genieten van leven. Het is het druk in de weer zijn om te proberen onze toekomst in te richten.
• We lopen maanden of zelfs jaren op onszelf vooruit. Daardoor hebben we nog nauwelijks tijd voor het hier en nu en genieten - laat staan vieren - vaak helemaal niet van dat wat we al lang hebben bereikt. 
• Als je je leven voluit leeft dan heb je eigenlijk ook helemaal geen laatste wensen. Je zou ze elk moment leven. 
• Als je zou weten dat je nog maar één week te leven hebt en je die week gaat gebruiken om je leven toch nog even snel ‘goed’ te maken dan kun je jezelf afvragen wat je al die andere weken, maanden jaren ervoor dan met je leven gedaan hebt.
• Het mooie is, dat je je leven helemaal niet hoeft te veranderen. Het draait er alleen maar om hoe je je leven leeft. 
• Het gaat er niet om wat je doet, maar om hoe bewust je die dingen doet en of je er bewust plezier aan beleeft.
• Je leven is je carrière en niet andersom. 
• Je interactie met het leven is je meest waardevolle relatie. 
• Wat zin aan je leven geeft is je persoonlijke wil en het lef hebben, om je leven ten volle te leven. 
• Leven is niet iets dat je krijgt, het is iets dat je be-leeft. 
• Het leven gaat met maar ook zonder jou gewoon door. 
• Je leeft je leven niet, je leeft je gedachten.
• Gebruik elke dag om de angst die je tegen houdt om ten volle te leven los te laten.

Hoe ga je om met je leven? Dat is wat de dood van je vraagt. Laat de dood je niet angstig maken maar gebruik de kennis om je leven volop te leven omdat elk moment er toe doet. 

Voel je uitgenodigd om vanuit dat bewustzijn je leven met misschien nog meer plezier te leven. Tijd is alles...

Frans Captijn