Status is toch ook eigenlijk een giller.

Ik heb er al eens eerder over geschreven en mijn dochter spreekt het ook regelmatig uit: "Lekker belangrijk". 

Inmiddels ben ik bijna 69 jaar en hoe meer ik terug kijk op mijn leven, de ervaringen erin en ook de wereld om me heen nu, hoe meer ik lach om dat "lekker belangrijk", de status die mensen zich toeeigenen en hoe er ook tegen ze wordt opgekeken. 

Ik leef al jaren in een land dat gebouwd is op rangen en standen, het is volgens mij ook deel van de Aziatische cultuur. Er is haast geen hoek van de straat waar je er niet aan wordt herinnerd en ook de media toont dagelijks meermaals de 'aanzienlijken' en, vaak letterlijk dweilend over de grond aan de voeten, de lager geschikten (het 'voetvolk'). 

En het is zeker weten niet alleen Azie. Onze hele wereld zit er vol mee met al die tijdelijk 'lekker belangrijke' mensen.  Denk alleen maar aan al die politici die zichzelf helemaal zien zitten. 

Tijdelijk inderdaad in mijn ogen omdat ze nadien snel worden vergeten en uiteindelijk ook helemaal niets van de focus op ze, hun weelde en macht kunnen meenemen. Er zijn immers alweer andere mensen met veroverde of verkregen 'status' opgestaan. 

Zo goed als elke ochtend lees ik de zogenaamde 'lezingen van de dag'. Passages uit het oude- en nieuwe testament. En vooral dat oude testament, vol met ook feitelijk trieste verhalen van oorlogen voor het 'goeie doel', moord en bedrog (het is van alle tijden), triggert me regelmatig in mijn visie dat status toch eigenlijk een giller is. 

Namen van koningen uit een heel ver verleden die worden genoemd. Nooit van gehoord en ook geen standbeeld meer van te vinden. Misschien nog ergens een afbeelding maar wat stelt het (lekker belangrijk) nog voor. 

En als ik kijk naar mezelf? Ook ik kwam erin terecht. Mijn ouders waren er super trots op. En natuurlijk vond ik dat leuk en fijn. (Foto hiernaast met mijn ouders tijdens mijn installatie voor de gemeente Barneveld) 

Al meer dan zes jaar werk ik hier nu thuis aan ons bouwproces. Met uitzondering van zondags werkkleding aan. Spijkerbroeken die het nog doen vol met verfvlekken en cement. Katoenen werkschirts veelal met gaten of een winkelhaak. Een oude zonnehoed. Veiligheidsschoenen die er niet uit zien maar toch wel lekker zitten en goed beveiligen. En Phatsamon loopt er zo ongeveer hetzelfde bij.

Ik ga er mee naar de Makro, de dierenwinkel, etc., en 'savonds naar ons dorpsrestaurantje. Mensen kennen me inmiddels niet anders. 

Ik ben dan ook geen aantrekkelijke Farang (buitenlander) hier en van status is ook geen enkele sprake. 

Omdat we in de bouw 98 % zelf doen worden we gezien en bestempeld als 'gierig'. Een enkeling vindt het knap dat we het zelf allemaal kunnen en het is toch zo anders dan hoe er hier gebouwd wordt. Dat is dan toch nog aantrekkelijk om iets meer van te weten en vooral, het blijft een dorp, door te vertellen. 

Een klein scootertje, een gammele truck en een kleine, inmiddels al oude, Mazda-2. Dat is toch heel wat anders dan 'the show must go on' hier laat zien. 

Hoe anders dan de gemiddelde 'aantrekkelijke' Farang. Die worden hier in dit land over het algemeen gezien als mensen die status hebben vanwege... geld. Zij kunnen hier immers leven en hebben pensioen en/of AOW en vaak ook spaargeld. Zaken die voor velen erg aantrekkelijk zijn om mee aan te pappen. We zien het hier om ons heen.

Ik ben, zeker alleen al door mijn uiterlijke dagelijkse verschijning, hier absoluut niet aantrekkelijk voor de buitenwereld. Geen status of positie en... wel super gelukkig. 

Status? Het is toch ook eigenlijk een grote giller ben ik achter. Het was leuk maar dit nu is helemaal prima en ook nog eens eenvoudiger. 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com