Het gevoel van thuiskomen.

Er gebeurt veel in me en met me de laatste weken. Een gevoel dat ik al lang verwacht had en dat maar niet los wilde komen. Langzaam begint er iets los te komen en nog steeds is het absoluut niet helder. Een soort van opgewondenheid in berusting. En nu net vanmorgen, op de verjaardag van mijn moeder, een deel van mijn inboedel hier met een vrachtauto is aangekomen neemt die berusting toe en komt er een gevoel van overgave. Voor mij heeft het in ieder geval te maken met een gevoel van thuis komen.

In 2010 kwam mijn boek; “Speurtocht naar persoonlijk meesterschap” uit. Een tijd lang heb ik destijds getwijfeld of ik er ook een bijlage in op zou nemen. De bijlage gaat over de speurtocht in en van mijn leven tot het moment dat het boek uit kwam. Ik heb er voor gekozen om het privé te houden en niet op te nemen. Soms krijgen Nederlandse gasten die deelnemen aan een programma het van me als ze er interesse in hebben. Gewoon een stuk achtergrond delen omdat ook zij regelmatig een beknopte autobiografie insturen.

Ik zocht het van de week eens op en kon het gelukkig in mijn dropbox vinden. Toen ik het begon te lezen ontstonden er emoties. Een goed teken want voor mij betekent dat ook verbinding. Ik citeer hier een stukje tekst over dat gevoel van thuis komen dat ik in het jaar 2000 op een super manier ervoer. In dat wat er momenteel met me gebeurt geeft het me een stukje helderheid.

  

“Azië zit, zonder dat ik dat eerder bewust ben, gewoon al letaal in mijn bloed. Als ik in Huan In, in Vietnam als grote, lange, kale, man door een straat loop, word ik ineens als grote vriendelijke reus bij iemand binnen geroepen. Ik ken geen Vietnamese taal. Ik ervaar dat communiceren veel meer is dan praten. Je hebt spreken helemaal niet nodig. Misschien maakt het zelfs het echte contact wel veel hechter zonder spreektaal. Ik kom, bukkend door een kleine deur, in een kamer. De ruimte waar via het dak daglicht binnen valt, is donker en daarbij toch licht. Aan de wand, tegen de rand van het dak, hangen diverse familieportretten. Ik mag op de grond tussen de familieleden gaan zitten. Een oude vrouw, naar ik aanneem de vrouw des huizes, naast me. Ik ben THUIS. Ik ken die mensen die er zijn en ook op de portretten die er hangen. Ik voel een gigantische stroom van warme oprechte en zalige energie. Het is familie. Ik word zeer emotioneel, het kon gewoon en ik hoef me nergens voor te schamen. Ik drink er thee en loop door het huis even naar het achterplaatsje. Een balkonnetje boven een watertje dat er maar een heel klein beetje dieper onderdoor loopt. Mijn box heeft er gestaan, ik weet het zeker.Het voelt gewoonweg allemaal perfect. Een middag lang laat ik dit gevoel in een tempel iets verderop in de straat op me inwerken. Thuis!!! Niet zozeer alleen gekoppeld aan dat specifieke huis, zo ontdek ik. Wel aan de cultuur, de omgeving, de sfeer, de lucht, de glimlach van mensen, oprechtheid, jezelf kunnen zijn. Een tegelijkertijd thuis zijn in jezelf. Warm voelen en automatisch in de aanbodstand worden gezet.

Het jaar 2000 is de trigger voor mij naar Zuid-Azië. Een trigger die mij al tien jaar steeds weer periodiek thuis doet komen. Misschien wel ooit voor altijd ...”

En daar zit je dan. Nu inmiddels drie jaar. Niet gedacht dat er eigenlijk vrij kort nadat het boek uit kwam dat signaal, mijn eenzijdige ongeval in de Westerscheldetunnel, kwam wat de trigger was om achteraf gezien eindelijk weer thuis te komen.

Met de spulletjes uit de vrachtauto is dat het huiselijke gevoel, en met dat wat er in en met me aan de hand is, de ontdekkingsreis naar een nog veel dieper thuis komen in mezelf.

Een ervaring…

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Slechte communicatie? Probeer de vogeldisco eens.

Het blijft een onderwerp dat ons dagelijks bezig blijft houden…’Communicatie’. Niet alleen in mijn eigen managementteams en in de ondernemingsraden waarmee ik jaren lang gewerkt heb was het regelmatig weer een gesprekspunt. Ook van voormalige collega’s en tijdens symposia die ik bezocht was het een terugkerend onderwerp. En ook nu, in het werken hier in Thailand, wordt het door deelnemers eigenlijk standaard ingebracht.

Wat me altijd al is opgevallen is dat onze technische communicatiemiddelen er eigenlijk helemaal niet toe doen. Erger nog ze verslechteren onze communicatie zelfs. Nog nooit zijn er zoveel technische communicatiemiddelen voor handen geweest als tegenwoordig. Nog nooit is er zo erg geklaagd over ‘slechte’ communicatie. Het is er niet beter op geworden en, als je naar de verhalen luistert, het ligt altijd aan de ander, de zender.  

In zijn boek; ‘What life could mean to you’ van de Oostenrijks psycholoog en psychiater, Alfred Adler, noemt hij drie begrenzingen in leven. Een daarvan is dat we niet alleen op deze wereld rond lopen en dat het onmogelijk is om zonder enige vorm van samenwerking en contact met anderen te leven. Je kunt er misschien voor een tijdje dan wel bewust voor kiezen maar ook een kluizenaar heeft op zijn tijd aandacht nodig en heeft tenminste voor zijn/haar keuze tot isolatie enige vorm van aandacht gekend.

Wat is er toch met die communicatie en waarom lukt het door de eeuwen heen niet om te communiceren. Let wel, ik ben geen specialist die hier even de oplossing de wereld in wil gooien en ook voor mij blijft communicatie een punt van steeds weer ontdekken en aandacht. Wel wil ik mijn ervaringen en ideeën van hier met je delen.  

Met onze geboorte hebben we een unieke set van communicatiemiddelen mee gekregen. Werkelijk alles om optimaal contact met anderen te kunnen onderhouden en optimaal te kunnen communiceren. 
Toen niet en nooit niet kwam of komt er een i-phone of i-pad met het vruchtwater mee. We hadden ouders, of tenminste een moeder, en een omgeving die ons hielpen met onze communicatie. Je kreeg als baby niet een bordje met een emoticon voor gehouden over hoe je moeder, of de mensen in je omgeving zich voelde. Je zag de oprechte en verbindende lach van je moeder, je vader en anderen mensen om je heen die probeerde contact met je te maken. En met jouw lach en eerste geluidjes wist jij dan weer de show te stelen. Misschien was je nog niet sterk genoeg om je emoticon bordje in de lucht te steken om je stemming aan te geven.

Het wordt ook wel lichaamstaal genoemd. Onderdeel van non-verbale communicatie (dat Wikipedia ‘analoge communicatie’ noemt. Weer wat geleerd). Uitwisseling tussen mensen of levende wezens zonder woorden.

En naast lichaamstaal hebben we natuurlijk de verbale ‘met woorden’ communicatie.

En bij communicatie zijn er altijd tenminste twee levende wezens, de zender en de ontvanger (ouwe kost).

Wat gaat er nu mis?

Allereerst slaan we door in de non verbale communicatie. Ik bedoel daarmee niet de lichaamstaal maar onze zogenaamde technische ondersteuningsmiddelen. Emoties tonen middels een gevoel is geemoticoniseerd geraakt. Weg gevoel. En door steeds meer op een dag onze relatie met onze handapparaten te versterken merken we lichaamstaal uit onze omgeving niet eens meer op.

Ouders hebben, nee nemen, steeds minder tijd om in te zetten op het aanleren van communicatie en communiceren. De digitale (let wel, met dank aan Wikipedia, dus niet meer de analoge) oppas om de kinderen rustig te houden is geïntroduceerd. Aan de kinderopvang of de basisschool de taak om communicatie aan te leren. Dat is nogal een pittige en zware taak. Lof voor de docenten en begeleiders. Het oer gevoel van huis uit kan echter nooit (meer) worden over gebracht. We ontleren dus de manier van communiceren waar we alles voor hebben mee gekregen en zoals communiceren feitelijk bedoeld is. En hoe de nieuwe generatie daar dan weer mee om zal gaan wordt helemaal iets aparts. Als je al niet meer weet wat communiceren is dan is het ook moeilijk weer aan jou kinderen over te brengen. Maar wie weet komt die i-pad ooit wel met het vruchtwater mee omdat het technisch vast wel mogelijk zal zijn. Je kunt inmiddels immers diverse i-pads gewoon onder de douche mee nemen. Waar gaat het in het leven nog over...? Je ging toch douchen denk ik dan (maar ik ben ouderwets). 

Wat er verder mis gaat is dat we ons zelf niet eens de tijd gunnen om te luisteren naar dat wat er gezegd wordt. We multitasken wat af en daarmee knippen we onze aandacht die we maximaal maar voor 100% hebben in stukken. Neem daarnaast nog even de stemmen in je hoofd, je gedachten, die je voortdurend vanuit jouw overtuigingen adviezen geven en van bewust en zonder oordelen luisteren is gewoonweg niets meer over.

De tijd die een ander spreekt, gebruik jij om je eigen verhaal op te maken om, zodra de ander uitgesproken is jouw verhaal in te brengen. En jij denkt dat daar naar wordt geluisterd? Er gebeurt precies het zelfde. Anderen gebruiken jouw spreektijd voor zichzelf. Het lijkt meer op pure tijdverspilling. Een maf spelletje als je er zo naar kijkt. 

Als mijn dochter hier bij me is merkt ze steeds weer op dat de plek waar ik hier woon, met name ’s ochtends heel vroeg, wel op een vogeldisco lijkt. Het is een ontwaken van de natuur die je stil laat staan om naar te luisteren. Een verademing, genieten van luisteren, er is zoveel unieks te horen.

Tijdens de meditatie lessen in de ochtend richten we onze aandacht regelmatig op dat luisteren.

Ik vraag mensen om aandacht te geven aan de richting van de individuele geluiden, van het verschil in afstand van die geluiden, van ritme, van melodie die ze kunnen ontdekken en van de harmonie van alle geluiden samen. Van het leven in het dorp dat op start en van de natuur. Als je zo leert luisteren heb je niet eens meer een horloge nodig want elk moment van de dag hoort anders. Het heet ook wel verbinding. Onderdeel van communicatie.

Als je het hebt over slechte communicatie dan ligt dat helaas grotendeels aan jezelf. In je rol van ontvanger neem je niet eens de tijd om optimaal gebruik maakt van zonder te oordelen te kunnen luisteren en van het ervaren van wat de ander met zijn of haar lichaamstaal te zeggen heeft. Ja kan bijvoorbeeld immers in die combinatie wel eens heel erg nee zijn en omgekeerd.

Zodra het dus weer over slechte communicatie gaat, zet dan zelf eens een stap. Probeer het eens, leer te luisteren. Daar heb je Thailand niet voor nodig. Je hoeft alleen je eigen houding maar een beetje aan te passen en te kiezen voor verbinding.

Slechte communicatie? Probeer de vogeldisco eens. Die beestjes zitten ook rond jouw huis. Zelfs in de stad.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

De kunst van het loslaten in de praktijk. Grote schoonmaak in je eigen tempel.

Voor het eerst in mijn leven heb ik er dan eindelijk maar eens aan toegegeven. Resultaat? Een verbazingwekkende ervaring.

Een grote schoonmaak in je huis is voor veel mensen de normaalste zaak van de wereld. Ik herinner me het nog van vroeger. Kleden naar buiten, dingen die we al lang niet meer gebruikte naar ‘grof vuil’, ramen goed gewassen en soms kwamen er zelfs behangboeken en kregen we een nieuw behangetje op de muur.

Na die voorjaarsschoonmaak was alles weer als nieuw. Iedereen in huis leefde ook weer een beetje op. Er was weer ruimte, vernieuwing. Het rook weer fris en je kon er weer voor een tijdje achteraan. Hoewel het niet de lievelingsklus van, in die tijd, voornamelijk mijn moeder was, noemde ze het achteraf altijd ‘dankbaar werk’.

Maar wat doe je met je eigen tempel, je eigen lichaam? Ja, je probeert het – al dan niet in de sportschool – meestal toch een beetje in conditie te houden. Maar wat doe je met die tempel van binnen? Gezond eten? OK, en is dat dan alles?

En wat doe je met het besturingssysteem, je computer - het feitelijke hart van je tempel -, je geest? Met al die zaken waar je nog steeds mee zit en met de overkill aan gedachten die sneller en sneller door je hoofd heen suizen. Meestal is daar niet eens aandacht voor… tot het te laat is.

Bij mijn werkgever heb ik de afgelopen week een detox-programma mogen volgen. Het draait allemaal om het reinigen, nou zeg maar gewoon ontgiften, van je innerlijke tempel. Een pittige schoonmaak waar je ook écht even de tijd voor moet nemen kan ik je vertellen.

Het reinigen van je lichaam en met meditatie en een stuk life-coaching ook het ruimte geven in je geest. Een unieke manier van loslaten ervaren als kunst.

Het resultaat? Misschien geven de foto´s je een idee. Wat begon als de foto boven (en nog vasthouden) veranderde in de foto hier rechts.Het wordt weer helder van binnen..

Je voelt je na die week alsof je auto een totale opknapbeurt heeft gekregen en er van binnen en van buiten weer als nieuw uit ziet. En als je er de eerste brandstof weer in gooit dan geeft dat gewoon een kick. Je hoofd is stukken leger, je bent alerter, je kunt de wereld op een andere manier aan, je huid voelt stukken zachter, je bent en voelt je gewoonweg jonger. 

En het mooie is, je kunt er vrij eenvoudig mee door gaan. Niet met dat reinigen zelf maar je leert hoe je de portier wordt die in de gaten houdt wat er in het vervolg je tempel nog binnen komt. Kort en goed, het voelt een stuk gezonder.

Laat los! Tijd besteden aan het reinigen van je lichaam en geest? Dankbaar werk!

Weet met te vinden als je er meer over wilt weten.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Hoe word je (meer) succesvol? Wat een vraag…? Het kan zo simpel zijn.

Ik kreeg afgelopen week via Facebook van een collega die in China woont een berichtje met daarin een verwijzing naar een artikel over welke negen dingen je zou moeten stoppen om succesvol te worden. Ik las het en reageerde met een glimlach terug; “Ik mis, Start eens met leven.”

Het woord 'succesvol' prikkelde me. Wat is dat eigenlijk succesvol zijn en, in relatie tot het bericht dat ik kreeg, waarom zou ik met dingen moeten stoppen?

Het woord ‘succesvol’ is voor mij net zoiets als het woord ‘mooi’. In mijn beleving is er niet echt een goeie omschrijving te vinden. Wat jij mooi vindt, vinden heel veel anderen afschuwelijk. En mooi zijn stopt helemaal nooit. Er is dan altijd wel weer nóg mooier en zo niet dan weten we het verlangen door te fotoshoppen wel te creëren.

Met succes lijkt het hetzelfde. Er is altijd wel nóg meer te bereiken. Er zijn duizenden mensen met het zelfde diploma op zak als jij. Miljoenen zijn er met nog meer geld op de bank, met een mooiere auto of een nog groter of luxer huis. 
Wat jij een succes vindt, daar lachen anderen om en zelfs als je al een Olympische gouden medaille zou winnen dan komt er toch na een aantal jaren meestal wel weer iemand die je overbluft. Succes denken te hebben verlegt slechts de grens van een doel dat jijzelf of anderen dan direct weer willen verbeteren. Succes is zo eigenlijk nooit bereikbaar en voor wat betreft het gevoel ook meestal maar tijdelijk. 
Bestaat succes dan eigenlijk wel of is het maar iets dat we onszelf alleen maar voorstellen en waarmee we ons regelmatig een beetje gek maken?

Het Engelse Wikipedia geeft voor succes aan; ‘Het bereiken van een hogere sociale status’ en ‘Het tegenovergestelde van mislukken’. Voor mij roept dat competitie, strijd of soms – over de ruggen van anderen – nog meer op. Het is het bereiken van de (altijd maar tijdelijke) eerste plaats en meestal tonen dat je (tijdelijk) de beste bent.

In deze vorm van competitiewereld groeien we op. Heel vroeg wordt het er al ingebracht en ons hele ‘systeem’ is er inmiddels mee geïnjecteerd. Presteren om succesvol te kunnen zijn! Eigenlijk heeft ieder persoon een unieke innerlijke drang naar superioriteit, de beste willen zijn. Soms, vanuit vroege ervaringen van mislukkingen, slaat dat om naar minderwaardigheid gevoelens. 
Denk alleen maar eens aan de Cito-toets op de basisschool. En kijk, als mensen eenmaal volwassen zijn, eens terug naar wat die score echt aan ‘succes’ gebracht heeft. Soms zul je zien dat eerst gedachte minderwaardigheid juist is omgeslagen naar superioriteit. 

Succesvol willen zijn brengt ons natuurlijk allemaal verder zolang het leuk blijft met en onder elkaar. Het helpt om te ontdekken. Genieten van ons succes doen we nauwelijks omdat we dan al weer iets nieuws op het oog hebben dat ons misschien nóg succesvoller zou kunnen maken. Er komt gewoon geen einde aan.

Er is ook een andere manier om naar dat succesvol te kijken. Er is geen glimmende auto, geen zogenaamde status, geen groot huis voor nodig en je hoeft er ook helemaal geen negen dingen die je doet voor te stoppen. Het werkt per direct en ook heel langdurig. Het heet… GA EENS LEVEN!  

Doe dat waar je goed in bent, geniet van kleine dingen, leef met plezier, (glim)lach. En wat dat laatste betreft heb ik hier het geluk dat ik dagelijks door honderden glimlachen wordt omhuld. 

Mijn moeder zou denk ik mijn verhaal nog aanvullen met het zinnetje: "Wees tevreden en breng eens een offertje. Af en toe wat nederigheid misstaat niet."  Een op het eerste gezicht misschien kleine wereld van succes. Wel een waar je, zonder er zelf erg in te hebben, de wereld om je heen van laat mee genieten met een uiteindelijk groot effect. En competitie? Waarvoor en wat is dat. Lach er om en 'verrijk' jezelf (dat is niet egoïstisch). Schaar je niet achter die genen die er uiteindelijk later toch spijt van hebben dat ze niet dat hebben gedaan wat ze eigenlijk in hun leven zo graag hadden gewild. Laat je leven je carrière zijn dan blijft er niets te wensen over.

Succesvol zijn is slechts een stempel die de buitenwereld je geeft. Een stempel vaak ook gevuld met afgunst. De competitiedrang die het direct oproept. De roep die je aanzet om je eindeloos in te zetten om anderen voorbij te streven en daarbij je eigen leven zelfs uit het oog te verliezen. Je bereikt het nooit! Het bestaat niet eens tenzij je God heet.

Ben ik dan succesvol? Wat een vraag…? Het woord verlaat steeds verder mijn woordenschat omdat ik probeer om steeds bewuster te zijn – en te genieten- van leven. Het enige échte doel dat er misschien bestaat. 

Ga eens leven. Succes verzekerd!

Frans Captijn

Oogst wat je bent. Imperfectie bestaat niet.

Afgelopen woensdag begeleidde ik de wekelijkse mindful communicatie klas. Een van onze gasten die hier een gezondheidsprogramma volgt is een boek aan het lezen met de titel;  “De moed van imperfectie”. In de bijeenkomst brachten we juist dat woord “imperfectie” in om eens nader te onderzoeken.

We merkten op dat imperfectie niet bestaat. Het zijn alleen gedachten er over die het woord laten bestaan. Gedachten die je van de wereld om je heen aangeboden hebt gekregen. Wat anderen er wel niet van vinden en hoe ze er, meestal in negatieve zin, over praten.

Voor mij is de Australiër, Nick Vujicic – de man zonder armen en benen -, één van de beste voorbeelden in dit kader. Hij vertelt niet alleen maar laat je zien hoe uniek en prachtig mensen zijn als ze zichzelf zijn. “Ik geloof niet in fouten. En als de wereld zegt dat je niet goed genoeg bent… vraag dan eens een second opinion”.

De zakenwereld, de wereld van marketing, van ego en jaloezie maken ons wijs dat imperfectie bestaat. Bedrijven bieden je, tijdelijke, ‘oplossingen’ aan en marketing helpt je er in te geloven dat je dat werkelijk moet doen om van je (eerst door hen aangeprate) ‘probleem’ af te kunnen komen. Je hoeft er alleen maar voor te betalen.

Ook hier in Azië mag ik met geweldige en mooie mensen werken. Ik begin elke ochtend heel erg vroeg met mijn eerste lessen. Als ik na die lessen soms het kantoor bezoek komen de eerste collega’s meestal net op hun werk. Het eerste dat dan gebeurt is dat ze aan de slag gaan met make-up. Geen foto’s, soms - op een leuke manier - zelfs verstoppertje met me spelen tot ze vinden dat ze ‘toonbaar’ zijn. Naar mijn mening – maar wie ben ik – zien ze er vaak beter en veel natuurlijker uit in hun ‘imperfecte’ staat zonder (veel) make-up. Wat is er toch te verbergen?  

Het is precies hetzelfde met de dingen die we in ons leven doen. We proberen perfect te zijn in hoe we slechts denken dat anderen naar ons kijken. Vaak doen we, of proberen we dingen te doen, die ons helemaal niet liggen om daarmee terug te geven aan de wereld waarin we leven. We vergeten onze grootste gift van perfectie en hebben de moed vaak niet om te accepteren dat we al lang perfect zijn.

Als je die dingen doet die, vanuit je hart en uniekheid, jouw dingen zijn dan dien je jezelf en de wereld om je heen op de allerbeste manier. Als je gaat proberen om perfect (in de ogen van anderen) te worden, dan zet je jezelf onder druk, verbruik je nodeloos heel veel energie en ben je uit het oog verloren dat je ‘foutloos’ bent en dat de wereld juist zit te wachten op jou als die unieke persoonlijkheid (en je hoeft er ook niet eens extra voor te betalen).

De Boeddha was geïnspireerd door de natuur. De natuur toont ons heel eenvoudig hoe het werkt. Op de plek waar ik woon groeien talloze soorten van vruchten en kruiden. Het mango seizoen is begonnen. Zalige verse toetjes (mango met kleefrijst) worden weer geserveerd. 

Heb je ooit gedacht aan een appelboom die mango’s voort brengt? Of een Lychees boom waaraan kersen groeien? Of een banaan waaraan tomaten komen? Ik geloof dat je je dan direct bewust bent van het woord imperfectie. Maar het bestaat niet.

De natuur toont je hoe het werkt, met bomen, met dieren, etc.. De natuur toont ons de seizoenen en één daarvan is oogst tijd.

Oogst gewoon wat JIJ bent en geniet van juist die perfectie om niet allen jezelf maar ook de wereld om je heen op de beste manier te dienen.

Frans Captijn

Tijd is alles… elke minuut ben je een stap dichter bij het eind.

Boven de deur van het huis waarin ik hier in Thailand woon heb ik de tekst gezet; “The clock won’t find you here.” Het is een uitnodiging aan mensen die hier met mij willen werken dat er tijd en aandacht voor ze is. Steeds meer ben ik er achter dat mensen een basis behoefte aan aandacht en adem hebben. Daarnaast aan tijd om hun doelen en dromen te kunnen verwezenlijken en om te proberen om grip op het leven te houden.

In mijn functie van algemeen directeur van de Veiligheidsregio Zeeland die ik vervulde kreeg ik een paar jaar geleden van mijn Utrechtse collega Hans Wink ooit eens een boek met de titel “Tijd is alles…” Een eenvoudig en inspirerend boek dat ik als ik de kans krijg regelmatig op een willekeurige pagina open sla en in kijk. Iedere keer weer iets nieuws en iedere keer weer iets waardevols dat je er in tegemoet komt. We organiseren hier zelfs over dit thema een programma.

Tijd is ook alles. We staan er nauwelijks bij stil. Ja heel af en toe en meestal ook kortstondig als iemand uit onze directe vrienden of kennissen kring plotseling overlijdt. Of als we zelf of een van onze gezinsleden ineens een super nare boodschap te horen krijgt in relatie tot bijvoorbeeld onze gezondheid. Alles krijgt dan ineens een totaal andere waarde. Prioriteiten veranderen, gedachten veranderen. Wat zou je doen als je hoorde dat je nog maar één week te leven hebt…?

In het Thaise dorpje waar ik woon - en ik denk eigenlijk overal hier op het platte land - heeft tijd een andere betekenis. Die betekenis heeft heel veel te maken met de plaats die de dood hier in neemt. Een normaal en volledig geaccepteerd deel van het leven. Het is een markeerpunt van een einde en zeker ook van een nieuw begin dat gevierd wordt. Als een soort doorstart.  Afgelopen week werd me dat tijdens een beschouwing over de dood nog weer eens heel duidelijk.

Geen enkele persoon of situatie in je leven kan je eigenlijk meer leren dan dat de dood zo werd gesteld. De dood toont je bijvoorbeeld dat alles wat je denkt te bezitten uiteindelijk maar schijn is. Je raakt het, op dat ene meestal onbekende moment, in één seconde allemaal kwijt. Er is geen verschil is tussen rijk en arm, man of vrouw, status of positie, huidskleur of wat dan ook. Voor de dood zijn we allemaal het zelfde.

Wat kun je leren van de dood? De vraag kwam of je tot het allerlaatste moment blijft wachten om je leven voluit te gaan leven. Hoe lang blijf je nog wachten totdat de dood je leraar wordt? Waarom wachten tot alles van je wordt afgenomen voordat je leert om dieper in en naar jezelf op zoek te gaan, je beste talenten en vermogens in te zetten, en je leven (nog) waardevoller te leven? Als met één (laatste) ademhaling, vroeg of later, alles in een flits kan veranderen, waarom dan leven met zoveel zaken die er op zo’n moment minder toe doen, ‘verspillen’? Wil je niet leven voordat de dood aanklopt? Een paar dingen die ik opschreef:

• Iets in ons houdt ons soms af van te genieten van leven. Het is het druk in de weer zijn om te proberen onze toekomst in te richten.
• We lopen maanden of zelfs jaren op onszelf vooruit. Daardoor hebben we nog nauwelijks tijd voor het hier en nu en genieten - laat staan vieren - vaak helemaal niet van dat wat we al lang hebben bereikt. 
• Als je je leven voluit leeft dan heb je eigenlijk ook helemaal geen laatste wensen. Je zou ze elk moment leven. 
• Als je zou weten dat je nog maar één week te leven hebt en je die week gaat gebruiken om je leven toch nog even snel ‘goed’ te maken dan kun je jezelf afvragen wat je al die andere weken, maanden jaren ervoor dan met je leven gedaan hebt.
• Het mooie is, dat je je leven helemaal niet hoeft te veranderen. Het draait er alleen maar om hoe je je leven leeft. 
• Het gaat er niet om wat je doet, maar om hoe bewust je die dingen doet en of je er bewust plezier aan beleeft.
• Je leven is je carrière en niet andersom. 
• Je interactie met het leven is je meest waardevolle relatie. 
• Wat zin aan je leven geeft is je persoonlijke wil en het lef hebben, om je leven ten volle te leven. 
• Leven is niet iets dat je krijgt, het is iets dat je be-leeft. 
• Het leven gaat met maar ook zonder jou gewoon door. 
• Je leeft je leven niet, je leeft je gedachten.
• Gebruik elke dag om de angst die je tegen houdt om ten volle te leven los te laten.

Hoe ga je om met je leven? Dat is wat de dood van je vraagt. Laat de dood je niet angstig maken maar gebruik de kennis om je leven volop te leven omdat elk moment er toe doet. 

Voel je uitgenodigd om vanuit dat bewustzijn je leven met misschien nog meer plezier te leven. Tijd is alles...

Frans Captijn

Geen wonder dat je hoofdpijn krijgt. We hebben onszelf een onmogelijke puzzel aan opdrachten gegeven.

Dat brein van ons krijgt nogal wat te verwerken in een leven. En als je er wat dieper naar kijkt is het eigenlijk een wonder dat we niet vaker hoofdpijn hebben. We hebben onszelf onmogelijke opdrachten gegeven. Je computer, je brein, het besturingssysteem van je leven, probeert aan al die opdrachten die je op de harde schijf en het werkgeheugen hebt gezet te voldoen. Zaken die je er meestal zelf in gebracht hebt. Zaken ook vanuit je cultuur en wellicht ook je religie. En dat zet je aan het denken vanuit een "Ik, mij, mijn" concept of gericht op het vinden van de juiste oplossing. Al die gedachten en dwalingen worden bij een Boeddha voorgesteld als de krullen op (en niet meer in) zijn hoofd.  

Je hebt je brein bijvoorbeeld gezegd; “Ik wil dat ik aardig gevonden word en in de smaak val. Ik wil niet dat er slecht over me gesproken wordt. Ik wil dat alles wat ik zeg en doe anderen aan staat. Ik wil geen "nee" zeggen. Ik wil niet gekwetst worden. Ik wil geen dingen op mijn pad die me niet bevallen. Ik wil positieve aandacht en bemind worden. En ook al heb ik een rot humeur dan wil ik dat dat in ieder geval voor de buitenwereld verborgen blijft. Ik moet wel opvallen en de clown uithangen (of juist vooral me rustig houden om niet te veel op te vallen). Ik moet bij bepaalde type mensen uit de buurt blijven. Ik wil van alles wat er om me heen en in de wereld gebeurt zo snel mogelijk op de hoogte zijn. En ik wil zoveel mogelijk leuke dingen doen. Ik wil dat anderen zien dat ik enorm mijn best doe en lange dagen maak. Ik wil me bewijzen. Hou die en die speciaal in de gaten want die spelen een spel met me of proberen de poten onder mijn stoel vandaan te zagen.” Enzovoort, enzovoort, vul maar aan zou ik zeggen...

En als je dit soort dingen dan allemaal in gebracht hebt dan zeg je tegen je brein; “Nou brein, zoek voor me uit hoe je al deze dingen voor mij kunt realiseren ook al moet je er dag en nacht mee aan de slag.” En natuurlijk heeft je brein gezegd; “Akkoord baas, ik ben al aan de slag. Ik zal er continue aan werken.”

Het idee voor dit blog komt voort uit een kort fragment dat ik in een boekje las dat in de boekenkast hier op het resort lag en dat me doodeenvoudig even riep. Het ging over de opdrachten die we onze brein geven en toen ik, zoals hierboven nu opgeschreven mijn gedachten een beetje de vrije loop liet moest ik er eigenlijk hartelijk om lachen. En nee, natuurlijk zal het niet voor iedereen zo gelden hoewel…

Maar bij mij kwam wel het beeld op dat het eigenlijk gek is dat we niet veel vaker hoofdpijn krijgen. We proberen ons in allerhande bochten te wringen, voor onze omgeving, vanuit onze eigen overtuigingen, onze levensstijl, onze religie, vanuit onze invalshoek en onze waarheid. En zie het repeterende ‘onze’ daar vooral in. We hebben nog nauwelijks vrijheid om zaken ‘open’ te kunnen observeren. We zetten ons leven vast. We zijn gefocust op (al weer) onze verstoringen die we niet meer als een soort evenement kunnen zien.  

Zelfs op onze vakantie slagen we er niet in. Ik merk het aan mensen hier. Het is volgens velen hier een paradijs maar, en natuurlijk is het mijn beleving, een serieuze klacht van een gast om dubbel glas in de hotelkamers te plaatsen omdat je ’s ochtends wakker wordt van het geluid (ze noemen het lawaai) van tropische vogels die ontwaken…??? het kan verkeren. Waarschijnlijk aan het brein opdracht gegeven om natuurgeluiden te weren en al zeker op vakantie.

Het is geen wonder dat onze gedachten niet tot rust komen. Ze zijn met veel te veel dingen tegelijk bezig en proberen je eigenlijk in een continue stroom te ‘beschermen’ vanuit angst. Het gevolg is dat je slecht slaapt, je moeilijk kunt concentreren en, jawel, er koppijn van krijgt.

Jezelf stapje voor stapje wat meer vrijheid en openheid geven kan helpen. Het heet volgens mij gewoon "leven". 
Als je immers aan jezelf vraagt van wie dit allemaal zo nodig moet dan kom je eigenlijk weer altijd bij jezelf uit. Wie weet werk aan de winkel om die cirkel te doorbreken. Degene die dat alleen maar kan dat ben je helemaal zelf.

Frans Captijn.  

We barsten van de energie maar blokkeren die zelf

Een te mooie ervaring van afgelopen week om niet met je te delen. Probeer het zelf maar uit en ervaar het.

Je hebt van die periodes in je leven dat je je aardig down kunt voelen. Er komt niets uit je handen, je hebt nergens zin in, je bent moe en voelt je soms zelfs misschien wel wat depressief. Op zijn zachtst gezegd straal je absoluut niet en/of niets uit. En dat terwijl je gisteren, vorige week, vorige maand of nog erger vorig jaar nog zo geweldig in je vel zat en bruiste van enthousiasme en energie. Het kan verkeren of…liet je het zonder er ook maar enigszins erg in te hebben gehad, gewoonweg toe?

Een dag zit vol met wat ik maar noem ‘energie slurpers’. Om er een paar te noemen; onze gedachten, herinneringen, emoties, het - omwille van het geachte sociale gedrag - beheersen van onze emoties, of het beteugelen van onze drive. En zo zijn er veel en veel meer.

Heb je je wel eens afgevraagd waar deze energie vandaan komt? Waarom die energie er de ene keer wél en de andere keer helemaal niet is? Eten helpt meestal in een situatie van geen of weinig van deze energie niet echt. Onze spieren hebben eten als brandstof nodig en de energie waarover ik het heb is van een totaal andere orde.

Denk je er even dieper op door en ben je eerlijk tegenover jezelf dan leveren die kop koffie, die sigaret of dat glas bier of wijn toch ook niet op wat het wat jou betreft zou moeten opbrengen. Het zijn meer aangeleerde routines, schijn, aangeleerde zaken die ons tijdelijk energie lijken te geven.

Als je, omgekeerd, eens naar een situatie kijkt waarin je super enthousiast of gemotiveerd bent, misschien verliefd, dan blijkt dat je ineens een overschot aan energie hebt en je zelfs niet eens hoeft te eten. Er is dus een vorm van ‘vrije’ energie in ons die helemaal niets met calorieën of Joules te maken heeft. Een vorm van andere energie die per direct beschikbaar is. Verliefdheid kan je er bijvoorbeeld heel snel mee in aanraking brengen. Als hij of zij, die ware die je intens gelukkig kan maken, ineens voor je deur staat dan bloei je helemaal op, klaag je helemaal niet meer over moeheid en kun je zonder enig probleem tot in de vroege uurtjes door. Hoe doe jij dat? Draai jij dan ergens ineens een kraan open? En zo ja, waar zit die kraan dan en zou je die niet open kunnen laten staan of is die energiebron eindig?

Afgelopen week leerde ik dat er inderdaad een soort van kraan is die jij zelf bedient en die je zou kunnen laten open staan voor die onuitputtelijke energie. Hoe? Het klinkt misschien vreemd en te eenvoudig maar je kunt het door die kraan niet meer te sluiten waardoor je de toestroom dan deze oneindige energie blokkeert.

Zweverig verhaal Frans. Geloof je het zelf?

Yep! Ik ben er van overtuigd geraakt. Het lukt me nog niet altijd maar het gaat meer en meer de goeie kant op. De wereld waarin ik momenteel mag vertoeven zit vol met dit soort, in mijn ogen, fantastische ont-dekkingen. Bij een ontdekking is het er al lang maar zag je het nog niet. Je moet het stof of de deksel er dus even af halen om te zien wat er afgedekt was.

Vanuit de traditionele Chinese leer noemen we die energie Chi, de joga beoefenaars hier op ons Thaise centrum noemen het Shakti, in het Westen noemen we het spirituele verbindingsenergie. Hoe je het ook wilt noemen, ze hebben te maken met onze energie centra in ons lichaam die we de Chakras noemen. Je hart-chakra kun je zien als hét energie centrum dat zich kan openen of sluiten. En daarmee open je de deur voor oneindige vrije energie om je te voeden maar ook om jezelf naar de buitenwereld toe te verbinden. Kortom, flow.

Ervaringen en gevoelens vanuit je verleden, je onderbewuste of je onbewuste, zorgen er voor dat je je energie blokkeert (je hart sluit) als je alleen al denkt dat je iets negatiefs voor jou zou kunnen gaan mee maken. Een fantastische ‘geur-herinnering’ kan er voor zorgen dat je je in één keer helemaal open stelt en je in een hogere energie terecht komt. Kortom, deze kraan is te bedienen maar we zijn ons er nauwelijks van bewust en sluiten ons liever af waardoor we ons letterlijk ziek kunnen maken.

Als je je rot voelt zou je er bewust voor kunnen kiezen om juist meer energie toe te laten en dat doe je door jezelf open te stellen. Kort en goed om te oefenen om de deur, als hij eenmaal open staat, niet meer te sluiten. Jij bent de meester van je leven, jij bent de wacht, jij kunt bepalen wat er gebeurt. Niet die angst of die verstoring waartegen je je verzet.

Geloof het niet, probeer het voor de gein eens een keer uit en verras jezelf.

Je omgeving zal merken dat je meer straalt en aanwezig bent en alleen al dat energetisch goeie gevoel kan je dag in een ander dag-licht brengen.

Frans Captijn

Laat je gedachten je leven niet regeren. Kruip in de rol van onpartijdige toeschouwer en geniet meer!

Wie is er de baas in jouw huis? Meestal niet jij maar je kamergenoot, je gedachten! 

Heb je er wel eens bij stil gestaan dat je gedachten eigenlijk niet meer zijn dan stemmen in je hoofd. Meestal krijg je allerhande, ongevraagde, opmerkingen en adviezen gebaseerd op het verleden en regelmatig gaan ze ook over de toekomst die jij voor jezelf in gedachten hebt. En het lijkt er op dat negatieve gedachten ons meer in de greep houden dan positieve. Gedachten gaan in een continue stroom 24 uur per dag maar door. Er gaat een verhaal dat het er zo’n 60.000 op een dag zijn en dat 95% daarvan gedachten zijn die je ook gisteren al had. Een aardige energie verslindende bezigheid al dat denken.

De hele dag door ben je in gesprek met je gedachten en je geeft ze meestal nog antwoord ook. Ik las de tip om er eens een keer stevig op te letten als je een douche neemt. Als je dat namelijk doet dan doen de meeste mensen dat zonder een horloge en zonder hun mobiele telefoon. In zo´n situatie ben je je wat meer bewust van het feit dat je douchet. Je be-leeft meer wat je doet. Je douchet je om je lichaam te reinigen en soms ook om even lekker te verkwikken, om wat spanning los te laten en letterlijk van je af te laten glijden. Anders dan het water dat op je lijf spat is er denk je weinig afleiding. Dat denk je dus maar. Juist dan ben je je nog meer bewust van die stemmen. Soms leveren ze je creatief goeie ideeën op omdat je eindelijk toe geeft aan even stilte en rust. Meestal blijven ze maar ‘aan je hoofd zeuren’.

Klagen, je helpen herinneren, je ongevraagd advies geven, zeuren. En als je dit in de praktijk mee maakt dan weet je dat je eigenlijk in een continue stroom niet alleen maar met z’n tweetjes bent. Jij, als de toeschouwer én je gedachten. Je gedachten zijn je continue kamergenoot. Gedachten zijn regelmatig net als zeurende kinderen. Ze smachten om aandacht. En om van het gezeur af te zijn geven we ze even iets als afleiding. En net als je denkt dat ze dan stil zijn dan beginnen ze weer over iets totaal anders. Vind je het gek dat je er soms hoofdpijn van krijgt…?

We trainen onze computer, ons hart de hersenen, nauwelijks. We gaan in een continue stroom met onze stroom van gedachten mee. Stel je eens voor dat je je gedachten verpersoonlijkt. Zie ze eens echt als een persoon en stel je voor dat die persoon als je televisie kijkt of een boek leest naast je zit. Terwijl je naar de televisie kijkt of je boek leest blijven ze je maar afleiden met de meest waanzinnige vragen en opmerkingen. En dat terwijl jij wilt kijken of lezen. Aan kijken of lezen kom je niet toe. Weer die kamergenoot die je stoort met alweer iets nieuws. In zo’n situatie vraag je vriendelijk maar toch zeker luid en duidelijk dat je kamergenoot eindelijk zijn of haar hoofd eens wil houden. Stop er mee en laat me kijken/lezen. Maar je weet helemaal niet hoe je afstand moet nemen van die kamergenoot. En zelfs als je opstaat om – als laatste redmiddel - te vertrekken, dan weer en misschien nog wel actiever, volgt je kamergenoot je.

Als je de vraag stelt wie JIJ dan eigenlijk bent dan kun je niet anders tot de conclusie komen dat jij de gene bent die vanuit jezelf naar buiten kijkt, die je ervaringen beleeft, die observeert en een keuze hebt. En het gekke is dat we dat nog nauwelijks zien en die keuze niet weten te pakken. We hollen achter onze gedachten aan, oordelen en veroordelen vanuit onze overtuigingen alles en iedereen. Onze gedachten houden ons van een bewust waarnemen, een zuiver observeren zonder te oordelen en een oprecht en vrij genieten, af. Onze kamergenoot regeert ons leven en we hebben eigenlijk in onze schooltijd niet of nauwelijks geleerd hoe we daar anders mee om zouden kunnen gaan. Hoe we ons eigen leven weer zelf in onze handen kunnen nemen…

Kruip in de rol van de toeschouwer. Het is stappen zetten van persoonlijk lijderschap via persoonlijk leiderschap, naar persoonlijk meesterschap - LEVEN.

Frans Captijn
www.villa-asia.nl

De zekerheid en onrust van de zwerver

Ik ben op dit moment met een persoonlijke verdiepingsslag bezig. Dat gaat niet zonder slag of stoot kan ik je zeggen. Het leven blijft een ontdekkingsreis met onverwachte wendingen zoals je die ervaart tijdens het lopen van een labyrint. En terwijl ik dit type speelt op de achtergrond via internet een CD van Celine Dion & de Bee Gees met de titel “Immortality” (onsterfelijkheid) en vliegt mijn uil door de kamer, gevolgd door de ogen van mijn - toch voor de zekerheid maar even aangelijnde - hond.

“And I must follow on the road that lies ahead”, “Fulfil your destiny”, “I make my journey through eternity”. Mooie en sprekende zinnen uit de tekst van de song die zeker voor mij nu iets diepers aanraken. Wat ik eigenlijk diep van binnen wel eens wil is wat meer zekerheid, meer helderheid. Misschien meer rust?

Ik bestudeer een boek “What life could mean to you” van de Weense psycholoog Alfred Adler (1870 – 1937). Wat een wijsheid en diepgang. Nog steeds, super knap, helemaal toegesneden juist ook op de tegenwoordige tijd.

In dat boek stuit ik op een tekstfragment waarin klip en klaar staat:

“Onze interesse in het leven komt voornamelijk van onze onzekerheid.”

Zo heb ik er eigenlijk nog niet vaak tegenaan gekeken. Adler schijft dat als we alles al zeker zouden weten er geen discussies of ontdekkingen meer zouden zijn. Het leven kan zo gewoonweg niet in elkaar zitten. De wetenschap zou tot een eind komen. Kunst en religie, die ons een ideaal om ons op te richten kunnen geven, zou geen enkele waarde meer hebben.

Het is ons geluk dat uitdagingen in het leven onuitputtelijk zijn. Het streven van de mens houdt nooit op en we kunnen altijd nieuwe problemen (uit)vinden, zoals we ook nieuwe mogelijkheden voor samenwerking en het leveren van een bijdrage om weer tot een oplossing te komen kunnen creëren. Aldus Adler.

Eigenlijk staat hier in mijn ogen; “Wees er nu maar van overtuigd dat het gewoon nooit rustig wordt. Onzekerheid blijft en is ook helemaal niet op te lossen.”

Toen dit tot me door drong kwam er een glimlach op mijn gezicht en dacht ik terug aan een jonge vrouw die ik hier een jaartje geleden mocht ontmoeten. Ze ging de eerste dagen van haar programma helemaal voor ‘zekerheid’ in haar leven. Ze had stevig gestudeerd en nu was voor haar de tijd aangekomen van zekerheden, tot de zekerheid van een ‘vaste aanstelling’ in haar werk aan toe. Ze kwam er achter dat haar grootste zekerheid was om te vertrouwen op zichzelf.

In haar ‘levensboom’ kwam, op een wel heel bijzondere manier overigens, haar talent van ‘de zwerver’ boven drijven. Ze was zich er in eerste instantie niet van bewust. Het was een fantastisch moment en veel puzzelstukjes vielen er door op hun plek. Toen ze het programma verliet en in de taxi stapte werd haar zwerver nog eens heel duidelijk bevestigd. Met grote letters stond op haar rugzak “Zwerver sport”. Een zwerver heeft eigenlijk overal zijn of haar thuis en vindt altijd wel iets bruikbaars waardoor hij weer verder kan.

Maar hoe zit dat dan met mij? Kippenvel levert het me op. Na het typen van de ervaring hierboven ben ik even op snor ben gegaan maar mijn eigen levensboom die ik jaren geleden, tijdens mijn opleiding tot talentcoach, heb ontdekt. Ook ik heb die zwerver in mijn boom en wel op het zogenaamde groeipunt. En dat is nu juist de plek waar nog enorm veel over mezelf te ontdekken is waarmee ik verder kan groeien en de wereld om me heen verder van kan laten profiteren. Hoezo ‘fulfil your destiny’ en ‘I must follow on the road that lies ahead’?

Volgens mij heeft Adler gelijk. Onzekerheid maakt het leven hartstikke interessant. En toch…
Ik moet er meer op vertrouwen dat de zwerver op zijn pad, zeker weten, hele bruikbare en verrassende dingen tegen komt. En als ik terug kijk op mijn leven tot nu toe dan heeft die zwerver al aardig wat gebracht, zeker ook mijn onrust die er gewoon bij hoort omdat het de trigger is om nieuwe ontdekkingen - in en buiten mezelf- aan te gaan.

Frans Captijn  

Tantra… ervaar de juwelen van nieuwe levensenergie

Een paar jaar geleden werd een van onze gasten erg emotioneel toen hij, op blote voeten, in zacht gras bij ons een loopoefening deed. Thuis mocht hij niet zonder schoenen in huis lopen. Zonder er vooraf überhaupt over nagedacht te hebben, bleek het lopen op de grasmat niet alleen een bijzonder gevoel te zijn. Het vulde zijn hele wezen.

Hij voelde zich helemaal vrij door een verhoogd bewustzijn toen het gras zijn voeten, en zijn voeten het gras masseerde. Verbinding met de aarde. Het was een besef van de verbinding tussen lichaam, geest en ziel. Een andere energie.

Op dat moment had hij bewust gekozen voor een Villa-Asia programma om zijn leven als het ware een beetje op te schudden. Een persoonlijke ‘pit-stop’. Een afslag die hij nog maar weinig had genomen en waarbij hij een stapje over de grenzen van zijn eigen bekende comfort zone thuis zette. Een uitnodiging om aan persoonlijk meesterschap te werken en zijn ware potentieel verder te ontdekken en in de praktijk te brengen.

En zonder het ook maar te weten of te anticiperen op deze mogelijke ervaring, werd zijn onderbewustzijn direct wakker om zijn bewustzijn een ‘wake-up call’ te geven. Een diep gelukkig gevoel van gewoonweg bestaan, het leven weer eens opzuigen.

Thuis besprak hij zijn ervaringen, veranderde de situatie en voelde zich veel meer verbonden / geaard en prettiger in zijn vel. Waar een onverwachte plezierige ervaring niet toe in staat kan zijn…

De meeste mensen leven in zo’n sneltreinvaart dat de kwaliteit van hun bewust ‘zijn’ steeds verder is uitgehold. Invloeden binnen en buiten onszelf - verantwoordelijk voor een veranderde lifestyle, ‘bescherm’ mechanismen, afdek lagen en pantsers – maken het nog erger. Niet eens meer bewust dat we als een soort Russische Matroesjka pop rond lopen. En hoewel we in deze afdekking of “kleding” de vrijheid van privacy en veiligheid denken te vinden, werken deze beschermingsmechanismen meestal als harnas of ketting waaraan we vanbinnen vast zitten. We raken afgesloten van de mogelijkheid om onze diepste innerlijke verlangens nog te kunnen horen.

Hoe leven weer op te zuigen? Die vraag brengt me bij Tantra. En alsjeblieft, als je de moeite neemt om dit blog te lezen, zie Tantra dan even anders, verder en waardevoller dan de stereotype “opvatting” dat Tantra alleen maar over seks gaat. Boeddhistische tantra heeft meestal ook helemaal niets met seksuele praktijken te maken. Ze vormen een verheven weg tot het bereiken van zogenaamde verlichting door het ontdekken van je eigen en unieke identiteit. Tantra biedt dus veel meer en andere lagen/opties waarvan wij er enkele gebruiken in onze internationale en ‘met de kleding aan’ Tantra reis / workshop die we in Noord Thailand organiseren.

Het woord Tantra komt van de van origine Sanskriet woorden Tanoti (wat “vergroten”, “verbreden” betekent) en Travati (wat “loslaten”, “bevrijden” betekent). Het houdt in dat je vrijer kunt zijn door je bewuster verbonden te zijn van beleving, een hogere kwaliteit van betrokkenheid en contact.

Het is een avontuurlijke reis van een opnieuw ontdekken van de (diepere) werking van je zintuigen, van je energie, en van de daaraan gekoppelde sensaties, zoals ze feitelijk altijd al bedoeld waren. Je stapt op het pad van geprogrammeerd denken naar een caleidoscoop van nieuwe manifestaties van intuïtief voelen. Een ontwaken van je zintuigen (en wat ze teweeg kunnen brengen) en energie. Een vervlechting van de energie van vele niveaus van bewustzijn van gewoon tot zeer intens. Een (spiritueel) pad om lichaam, geest en ziel verbinding te integreren.

Deze verkenning aan gaan kan een openbaring zijn die je (opnieuw) Leven met een hoofdletter “L” zou kunnen noemen. Een dieper gevoel van het daadwerkelijk leven van je bestaan.

Er zijn nog steeds manieren om écht te verbinden in een wereld die helaas meer en meer verbinding verliest. Je hoeft maar een pit-stop te nemen en zelf de eerste stap te zetten. Tantra is een van de manieren om een vrij leven in verbinding aan te gaan.

Voorbij gaan aan het harnas van het bekende, toestaan wat mogelijk is, onbevreesd een veld van oneindige mogelijkheden betreden… Dat gaat voorbij aan het wat het hoofd kan bevatten. Het hoofd (de mind) is veelal gericht op problemen en het op lossen daarvan. Ploeteren, nadenken en allerlei ingewikkeldheden.

Als je de moed hebt om daaraan voorbij te gaan en mee te surfen op nieuwe vrije en lichte levensenergie… dan komt er nieuw leven in de brouwerij. 

In verbinding met alles wat er mogelijk is regent het juwelen.

Frans Captijn

www.villa-asia.nl
Info Villa-Asia Tantra reis in Thailand? http://www.villa-asia.nl/dynamisch/bibliotheek/117_0_nl_tantra_journey_of_senses_and_energy.pdf

Het roer écht 180° om gooien…

Bijschrift toevoegen

“Ik trek het niet meer… Ik heb nog nooit zo’n slechte productie gehad. Ik kap er mee, het roer gaat nu definitief om.” Woorden van een televisie regisseur die ik een tijdje geleden hier in de buurt trof en waarmee ik kort mocht werken.

Een internationale televisieploeg was hier in de buurt bezig met de opnamen voor een productie. Kratten met spullen van de geluid technicus van het team, volgeplakt met stickers uit heel veel verschillende landen trokken mijn aandacht, maakte me nieuwsgierig, en zo kwam ik met die regisseur aan de praat.

Ooit bezocht ik met en voor mijn dochter eens een open dag bij de NHTV Hoge school in Breda. We deden er de opleiding “International Media and Entertainment Management” en “International Game Architecture and Design” aan.  Ik werd waarlijk aangezogen door het podium, de schijnwerpers, het camerawerk, etc. van de eerste opleiding. Mijn dochter moest er helemaal niets van hebben. Zij koos meer voor de ‘game en design’ kant. Het zou me overigens niets verbazen als ze, met haar avontuurlijke gids talent en met haar tot nu toe fantastische resultaten in haar studie “Oriëntaalse talen”, toch ooit nog eens in relatie tot die eerste wereld terecht komt. Media voor mij? Ik zeg er “Yes” tegen. Misschien ooit nog eens in een volgend leven.

Maar terug naar die televisie producent. Hij zat al meer dan twintig jaar in het vak en had heel veel van de wereld gezien en volgens mij ook gevoeld. Zijn werk was het om producties te maken en op tv te brengen als een vorm van ‘entertainment management’. Hij hield hordes mensen bezig en van de straat die in zijn ogen, of ze nu wel of niet een relatie hadden, eigenlijk heel vaak enorm eenzaam zijn. Ze gebruiken onbewust de televisie als contactpunt met de wereld om hun heen. Maar zelfs de aandacht van zijn producties op tv werd steeds meer weg getrokken door de digitale verbindingsmiddelen die zelfs tijdens het televisiekijken zorgen voor verstoring.

Waar hij tegenaan liep was niet zijn vak op zich maar de desinteresse en het niet meer verbonden zijn van zijn, steeds per productie wisselende, crew. Er werd, ondanks al die communicatiemiddelen die mensen hadden, hun achtergrond en opleiding, totaal niet meer gecommuniceerd. Dingen werden verkeerd begrepen, gevoel voor een productie en daarmee kwaliteit verdween steeds meer naar de achtergrond. Producties maken was steeds meer verworden tot een vorm van ‘producties produceren om te produceren’. Scherm vullen, emotie tonen en de gunst van de kijker winnen. Het artistieke en speelse ging er voor hem steeds meer af. De bezieling was verdwenen. Betrokkenheid was ver te zoeken en ieder ging meer en meer voor zijn of haar eigen gelijk. Iets dat in zijn ogen helemaal niet eens bestond.

En de productie waar hij nu aan werkte was letterlijk de druppel voor hem. Miscommunicatie, slechte organisatie, een ruziënde sfeer en mensen die bij de minste geringste aanwijzing gelijk boven op de kast zaten.

Na het horen van mijn verhaal tijdens een sessie met hem en de ommezwaai die ik in mijn leven maakte kon hij de zin waarmee ik dit weekblog begin niet meer voor hem houden. Dit was zijn laatste trip en samen met zijn vrouw thuis had hij eigenlijk al min of meer de beslissing al genomen. Ze kenden elkaars kwaliteiten en ze lonkten naar een nieuw en ander leven op een andere plek in de wereld. Een soort motto van; Waarom zou je de dingen in je leven blijven doen die je niet meer leuk vindt om daarmee geld te verdienen zodat je door kunt gaan met de dingen die je niet leuk vindt? Het maakte hem bijna echt ziek en hij had geen zin om zijn verdiende geld uit te gaan geven aan ziekenhuizen om hem weer beter te maken. Liever koos hij nu voor zichzelf.

Een paar dagen geleden hoorde ik weer even iets van hem. Hij had inmiddels in een ander werelddeel, waar hij ooit een fantastische productie had gemaakt, een huis gekocht. Hij had de trossen gelost, gooide zijn roer écht om en ging een nieuw leven tegemoet. Vol vertrouwen in zichzelf en onder het mom van je kunt beter spijt hebben over de dingen in je leven die je gedaan hebt dan achteraf spijt te krijgen dat je ze niet hebt gedaan…

Frans Captijn

Het geluk van de stap voorwaarts

Drie weken geleden volgde ik in de stad een korte verdiepingscursus over de Thaise cultuur. Het blijft voor mij nog steeds een voortdurende openbaring vanuit de achtergronden en cultuur van waaruit ik zelf ben opgevoed.

Diep geworteld is de hang naar vrijheid. Thailand als land (Siam) is eigenlijk ook nog nooit echt ´overheerst´ geweest. De hang naar vrijheid zit in iedere persoon waarbij er een hartsverbinding naar anderen is van waaruit er een ‘er voor de ander zijn’ is.

De Thai hebben een hang naar de zoektocht naar geluk en de bescherming tegen ongeluk. Er heerst en hoop angst voor bovennatuurlijke krachten en zwarte magie. Veel mensen dragen, vaak hele waardevolle, amuletten om hun nek die ze het gevoel geven dat ze beschermd worden tegen slechte invloeden. Een invloed overigens vanuit Cambodja en niet vanuit Thailand zelf. En zelfs bij een crematie ceremonie worden lootjes voor de loterij verkocht. Je kunt immers niet weten of juist op die plek, waar veel mensen en geesten aanwezig zijn je juist geluk ten deel valt.

De Thai hebben iets met het in hun ogen ‘geluksgetal’ 9. Ik herinner me nog dat, toen ik vorig jaar mijn nummerplaat voor mijn nieuwe scooter na 6 weken ging op halen, de vrouw die me de nummerplaat overhandigde haast helemaal stond te shaken. Er zaten 2 negens in en dat moest toch wel aardig wat geluk voor mij inhouden. Ik ga er gewoon maar van uit.

Voor enorm veel geld worden hier nummerplaten van auto’s verhandeld. Geluk wordt, zo lijkt het tenminste,  als het ware gekocht. Hoe meer negens hoe beter. En als er dan geen negen in het nummer zelf zit dan is het inmiddels van mij een hobby op de combinatie van getallen te zoeken die tenminste één negen kan vormen. Het lukt bijna altijd.

De 9 spreek je in het Thai uit als ‘Gaow’. En dat woord betekent niet alleen het getal negen maar ook ‘een stap voorwaarts’ op je levensweg. Het wordt hier als een geluk gezien als je weer een stap voorwaarts mag zetten. Je ontwikkelt je dan immers en je ziel kan verder in wijsheid en ervaring groeien.

En stappen zetten is vaak niet gemakkelijk. Mijn zoon bijvoorbeeld moet morgen afscheid nemen van één van zijn huisdieren omdat hij met zijn vriendin wil gaan verhuizen. En dit huisdier, een wurgslang van bijna drie meter inmiddels, past daar niet in. En dan is het kiezen voor het één of het ander. Hij heeft inmiddels een andere eigenaar gevonden waarvan hij weet dat de zorg voor het dier goed wordt overgenomen en toch is het ‘loslaten’ (aardig woord trouwens in relatie tot een wurgslang) geen gemakkelijke opgave. En toch doet hij het om stappen voorwaarts te zetten en daarmee de deur te openen voor, naar ook ik hoop, geluk. Zeker weten een nieuw groeien in ervaring en wijsheid.

Bij de uitleg die ik over het geluksgetal 9 kreeg dacht ik ook aan mezelf. Soms zijn stappen voorwaarts zetten, of ze nu gewild of ongewild zijn, helemaal niet gemakkelijk en tast je in onzekerheid. En toch reken ik daarbij, en niet alleen voor mezelf, dat die stappen als je er naderhand op terug kijkt gelukkiger gemaakt hebben.

Frans Captijn