Ik ben inmiddels, niet als toerist maar als bewoner, een paar keer hier in het "zijde-dorp" Ban Tha Sawang geweest. Je mond valt open van de kunst en het vakmanschap. Zelfs in twee verdiepingen diep, gekoppeld aan elkaar, worden de meest prachtige patronen geweven. Toen mijn dochter hier was heeft ze het met haar eigen ogen gezien. Een klus die veel tijd kost en... er toe doet. Er ontstaat iets prachtigs.
Als je het even opzoekt; "Zijde is een hoogwaardige, natuurlijke eiwitvezel die wordt geproduceerd door zijderupsen om hun cocon te spinnen. Het weefsel staat bekend om zijn uitzonderlijke glans, zachtheid, sterkte en hypoallergene eigenschappen. Door de ademende temperatuurregulerende werking is het geliefd voor kleding en beddegoed."
De koninklijke familie hier heeft nagenoeg al hun zijde kleding bij officiele gelegenheden uit Surin. En dat is niet voor niets. Best trots.
Ik moest aan die bezoeken aan dat 'weef-dorp' terug denken en het gaf me inzicht.
Het zal wel weer het zoveelste 'toeval' zijn maar sinds een paar weken heb ik diverse vragen en contacten over 'loslaten en verwerken'. Op zich super fijn dat mensen me nog steeds vanuit het verleden met die vragen weten te vinden maar dit keer kwam en is het ook, en niet eens als vraag maar als enorm vervelende ervaring, in twee situaties heel dicht bij.
Ik kwam en kom er niet omheen om me er toch weer eens in te verdiepen en achtergronden en ervaringen uit mijn life-coaching en Boeddhistische filosofie weer op te frissen. Ik hoop overigens een goeie voorbereiding voor over een niet al te lange tijd weer in dat veld terug te zijn.
In de Westerse wereld is het inmiddels niet meer dan normaal en geaccepteerd dat je met emotionele ervaringen hulp zoekt en krijgt. Iets waar ze hier in Thailand, vind ik, nog wel wat van kunnen leren. Een uiterlijke glimlach en geen 'gezichtsverlies' leiden/lijden helpt immers niet en staat je persoonlijke geluk uiteindelijk in de weg. Maar goed, daar gaat mijn blog nu niet over.
Het is heel 'modern' om je emoties niet weg te stoppen en voor een heel groot deel is dat ook helemaal terecht in mijn beleving.
Waar ik wat moeite mee heb is hoe er op wordt ingezet en ook, zelfs door de professionals (ben ik niet), mee wordt omgegaan. Er moet gegraven worden, achtergronden moeten boven tafel om helderheid over je gedrag, emoties en gedrag an nu te krijgen of dat te kunnen verklaren, alles moet 'eruit' (soms letterlijk) en je moet het "loslaten". Opruimen, ruimte creeren, totaal schone lei en weer 'schoon en vrij' (met een gat? Ik kom daar zo op terug) door stappen.
De afgelopen weken krijg ik vragen over de verwerking van rouw door het verlies van dierbaren, liefdesverdriet / verbroken relaties, verlies van werk, problemen in gezin, met anderen en in werk door invloed van alcohol en drugs, invloed van opvoeding en jeugdervaringen en ook opgelopen stress.
Een pilletje om je beter te voelen of om beter te slapen helpt er (structureel althans) niet tegen is mijn motto. Er is iets anders voor nodig en dat is zeker ook (Boeddhisme) een andere wijze van leven/omgang met zaken (levensfilosofie). Een ander gedrag. Let wel, even er van uit gaande dat je geen puber meer bent. omdat je dan nog echt ook in het leren van het omgaan met tegenslagen zit.
Het is prachtig wat je allemaal verteld wordt dat je het moet loslaten, dat je er afstand van moet nemen, dat je het (soms letterlijk) moet uitkotsen om er van af te komen. En... alle pogingen ten spijt, je komt er helemaal nooit van af.
Let wel, ik schrijf mijn blog vanuit mijn studies & verdieping, achtergronden & ervaringen en informatie. Ook gebaseerd op door personen op enig moment abnormaal ervaren situaties. Niet over die extreme situaties waarover je in het nieuws leest en die helaas bij rechtbanken terecht moeten komen. Alhoewel ook die situaties voor een deel hier aan zouden kunnen reflecteren.
Hoe ga je er mee om?
De trend was (en is soms nog steeds) om te gaan graven in het verleden. Op zoek te gaan naar achtgronden. Naar mogelijke schuldigen ook. Let wel, vanuit de situatie en je kennis van zaken NU. Iets dat je vanuit de situatie, emoties, stemmingen en bedoelingen van destijds van de 'spelers', totaal niet kunt terug halen. Anders dan, in het licht van nu, mogelijk totaal, uit zijn of haar verband gerukt, gebruikt om 'oplossingen', 'antwoorden, en 'verklaringen' voor jezelf te vinden.
Kortom, het lost helemaal niets op omdat het ervaringen zijn die jij immers in je leven hebt mee gemaakt die niet zijn uit te wissen. Ze zijn er en een verklaring daarvoor lijkt dan wel te helpen maar is uiteindelijk helemaal geen oplossing. Een doekje tegen het bloeden.
Even een paar dingen ietsjes dieper aantippen:
Een, of meerdere, dierbare personen (of dieren) overlijden. Rationeel gezien een heel natuurlijk proces. Emotioneel kan het een schok zijn (ik kan er over mee praten. Zeker na het afgelopen jaar). Jij zit er mee, zoekt naar handvatten om door te gaan. Ondertusseh draait de wereld met kansen en uitdagingen en ook nieuwe valkuilen en het oplopen van emoties door. Hoe lang blijf je 'afgehaakt'?
Ik herinner me het 'verwerkingsproces' van mijn oom Hans, een kanjer van een vent en broer van mijn moeder. Gast aan huis en aan tafel toen ik jong was. Nog steeds herinner ik zijn gillen en gehuil toen hij mijn moeder, zijn zus Cilie, (analoog die tijd) belde dat zijn vrouw, mijn lieve tante Gon, in Haarlem was overleden. Zijn ervaring was voor hem erger dan slachtoffer zijn in het World Trade center bij de aanslagen. Zijn wereld was erger dan daar, niet ingestort maar totaal geexplodeerd.
Enerzijds natuurlijk een uiting van liefde. Anderzijds een gewilde acceptatie om zijn eigen leven voor de rest (voor welke reden dan ook) volledig om zeep te helpen.
In de rouwstoet "Jaapie" hun rode Opel kadett met zwart vinyl dak en met een super groot uitpuilend bloemstuk op haar stoel als tweede volgauto achter haar kist.
Die auto is er ook, ondanks de roest, rotte plekken en afkeuring, nooit meer uit gegaan. Zij had er immers op de passagiersstoel altijd in gezeten. En zo werd ook Park Hotel Rooding in Valkenburg een soort heilige bedevaartsplaats voor hem. Ze kwamen er voordien twee keer per jaar met die Opel Kadett. Nu bezocht hij het alleen nog maar in tranen en 'ter ere' aan haar. Iets dat ik tot de dag van vandaag niet kan bevatten. Het kon voor hem toch niet goed voelen (nee, niet echoistisch bezien)?
Hij hielp zijn verdere leven compleet om zeep. Tante Gon kennende, moet ze er in de hemel (?) om hebben gejankt.
Sloeg dit niet wat (enorm en een beetje ziekelijk, maar wie ben ik) door?
Het voelde en voelt als een soort bewust of onbewuste keuze om in verdriet en emotie te willen blijven hangen.
Als ikzelf op enig moment, door wat voor reden dan ook, er niet meer ben dan wens ik toch echt dat mijn vrouw en kinderen zich al die top ervaringen met elkaar die we hadden zich herinneren en stoppen met een soort van Thaise opgedragen somber rouwprotocol. Vier het leven aan en van herinneringen. Ik zou janken op mijn wolk boven om deze triestheid te zien. Daarom ook geen zwart maar juist kleur zoals ik in mijn uitvaartprotocol heb omschreven.
Relaties/vriendschappen:
Er zijn, verhoudigingsgewijze, maar weinig mensen die in de krant komen omdat ze elkaar op de basis- of middelbare school ooit zijn tegen gekomen en 'nu' hun zestig of zeventig haar (gelukkig?) huwelijk vieren.
Jawel, het kan maar het is (steeds meer) uitzondering. Het komt veel meer voor en wordt zeker ook als 'normaal' gezien dat je meer ervaringen hebt.
Het is ook (en misschien wel nog veel meer dan normaal) dat je tijd neemt en met elkaar uitprobeert wie jij gelukkiger kunt en wilt maken en wie jou nog meer gelukkig zou kunnen en willen maken. Niets mis mee zolang dat open en eerlijk gebeurt in mijn beleving.
Ik neem mezelf maar even als voorbeeld. Ik heb heel wat vriendschappen/relaties achter de rug. Ze begonnen allemaal super en uniek en liepen, door wat voor redenen dan allemaal ook, uiteindelijk minder uniek af. Ik was 66 toen ik met Phatsamon (mijn tweede huwelijk) trouwde. Onze inzet is om met elkaar oud te worden. Wederzijds genoeg ervaringen (leermomenten) gehad. Of we dat gaan halen? We leven en genieten nu en zijn dankbaar voor de nieuwe ervaring. De vraag of en waar het eventueel zou kunnen eindigen speelt niet. Jammer om onze tijd daaraan te verspillen.
Gaat een relatie/vriendschap door wat voor reden dan ook, niet langer meer (en al zeker als je in een relatie besodemieterd bent) dan heb je weer een wijze les geleerd. Laat je uiteindelijk je leven daardoor, zoals mijn oom Hans, bewust door jouw persoonlijke inzet en keuzes dan aan gort helpen?
En dat brengt me bij dat weven in en uit Surin.
Hoe kun je allerhande levenservaringen "loslaten" of "uitkotsen" om er vanaf te komen. Waanzin en leugen. Ze zijn immers deel van je levensweg geworden.
Verwerken is niet bakken van tijd nemen om te proberen los te laten, uit te braken, weg te gooien, of wat al niet meer. Je heb het immers toch allemaal zelf mee gemaakt?
Ook niet van graven om oplossingen te vinden en afscheid te nemen. Prima voor achtergrond en begrip (voor de juiste kleur. Ik kom daar zo op terug).
Terug naar dat gat. Kun je zaken, ervaringen, belevingen, emoties, uit je leven uitwissen (geldt overigens voor zowel voor jou positieve als minder positieve ervaringen)? Natuurlijk niet. In een computer kun je bestanden en programma's wissen maar zelfs, modern kennelijk met AI, lukt dat in jouw koppie, jouw geest (misschien helaas) niet. Het zijn de elementen, de bouwstenen die je gemaakt hebben tot de persoon en de persoonlijkheid die je nu bent. Levenslessen.
Het enige dat je kunt veranderen is hoe je met die ervaringen, in relatie tot je kennis van zaken nu, om wilt en kunt gaan. Let wel, dat is een andere moment opname.
Helaas, in mijn beleving, is dat geen loslaten, uitkotsen of wat dan ook. Het wat zoals het was en is zoals je het nu ervaart. Heb je daar last van? Best begrijpelijk en toch ben JIJ de persoon die er zelf wat aan kunt doen.
De trots van Surin geeft een handreiking. Verwerking = Verweven.
Al die ervaringen die je op dit moment: stress, (liefdes) verdriet, rouw, en noem maar op, aan emoties onbegrip en verdriet bezorgen waardoor je van de leg bent kun en hoef je niet los te laten of uit te braken.
Alles wat je aandacht geeft groeit. Het eerste is dus je aandacht proberen te gaan verleggen. Dat is niet loslaten maar een plaats geven. De filosofie van verandering van focus omdat er altijd meer is. Iedere situatie heeft immers een donkere kant en een lichte (Yin-Yang) wat ik ooit ook leerde.
De oplossing zit hem in Verweven. Al jouw ervaringen zijn zaken die op jouw levensweg (zijn ge-)komen om je verder te helpen. Je te laten leren, je te laten groeien. Er in blijven hangen is geen optie omdat het (en jouw) leven door gaat.
Jij bepaalt, en daar ben ik weer terug, de kleur van de draad die je in je weefgetouw van jouw levensweg stopt.
Het is een kwestie van al die levenservaringen met al de emotie eromheen, zonder spijt ("It was mend to be") in jouw kleur (welke dat ook is) te verweven tot die speelse, unieke, uitkomst van die waardevolle zijde die ze hier creeeren.
Als ik naar mezelf kijk toont die levenslap van zijde het afgelopen jaar wat zwarte en paarse draden. Die zijn dan weer hartstikke mooi na de nieuwe blauwe, zilveren, rode, licht groene en gouden draden die er al weer nadien in en tussen 'gegooid' zijn.
Het kost wat tijd en het doet er toe!
Het unieke patroon van je levensweg met alle kleuren daarin (ook als je ze zelf allemaal op dit moment alleen maar zwart zou zien), dat uiteindelijk dan ontstaat, staat (alsnog) bekend om zijn uitzonderlijke glans, zachtheid, sterkte en eigenschappen. Het is meer dan geliefd!
Blijf je in zak en as proberen "los te laten" en "slapeloze nachten" te blijven ervaren...?
Denk even na! Dit is wat anders.
Het is zeker een proces van niet bij de pakken neer zitten. Dan ontstaat er immers niets en verspil je de tijd van je leven.
Ga opzoek van de plek waar je je emotie, ervaring, verdriet, rouw of wat dan ook, wil invlechten. En eigenlijk is ook dat zinloos. Dat is immer nu die andere draad vinden en geen 'gat' laten ontstaan. Dat maakt immers die zijde zonder veel waarde...
Frans Captijn
email: captijninsight@gmail.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com
